Meningen

Ach ja, soort Life of Brian maar dan op z'n Apatows. Dat betekent dus dezelfde altijd gezellige bende acteurs die de ene na de andere grap zo droog mogelijk afvuren. Het ging hier wel erg op de onderbroekentour, maar ik vond het weer erg vermakelijk.

"I think I have sand in my ass, but there's no way of knowing for sure."

- "I'll take a look in it when we get to Sodom."

De eerste drie tot vier gevechten wisten me totaal te overdonderen. Helaas had ik het daarna wel gezien, het werd een beetje te veel herhaling van zetten. Ik kreeg het gevoel dat ik 6 keer naar hetzelfde gevecht zat te kijken maar dan met andere acteurs in een kleur die we nog niet voorbij zagen komen. Wanneer je dan stilaan "gewend" bent geraakt aan de gevechten ga je naar andere kwaliteiten zoeken. En die vond ik schaars terug.

Ten eerste werd ik langzamerhand een klein beetje schizofreen van al die flashbacks in flashbacks in flashbacks. Ook kon ik af en toe geen lach onderdrukken wanneer er weer eens een keer zo'n belachelijke kreet werd geslaakt (vooral bij het gevecht op het water had ik daar last van). Werd er haast melig van, en dat kan niet de bedoeling geweest zijn. Daarnaast begon de muziek na verloop van tijd wat te zeuren.

3,5* voor de godsgruwelijk mooie plaatjes.

Jezus denk je alles gehad te hebben komt Mariah Carey nog even langs.

Af en toe gelachen om de stereotyperingen, maar verder waren de hoofdrolspelers gewoon pijnlijk ongrappig. Leukste was het gekibbel tussen de Joden en Palestijnen en de tweede keer dat Zohan zijn goggles opzet.

Oh, en die Dalia mocht er best wezen.

2*

Eindelijk mijn 2e Kurosawa gezien en ik vond het een verrassend leuke film! Had van te voren gedacht dat het misschien een beetje te vroeg was om hem te gaan kijken maar het viel me reuze mee. Het duurde even voordat ik door de 1e 2 verhalen heen was (die boeiden me iets minder als de rest) maar vanaf het moment van de bovennatuurlijke interventie in de sneeuwstorm vond ik hem steeds mooier worden.

Vooral de scène die kappeuter al noemde met die man in de schilderijen van Van Gogh vond ik erg knap. Andere leuke scène vond ik wanneer je met een angstaanjagend geluid de paardenbloemen in beeld krijgt. "Wat is er nou zo raar aan paardenbloemen?" denk je dan. Later kom je daar wel op terug .

Ik vind hem alleen iets te lang duren, hij had makkelijk korter gekund (na 5 minuten lang naar hijgende bergbeklimmers te luisteren krijg je al snel een "ja, nu weet ik het wel"-gevoel. Zelfde met de "huilende" demonen.)

Toch wel 3,5*