Meningen

Ik heb A Single Man afgelopen week in de voorpremière gezien. Een erg mooi en indrukwekkend filmdebuut.

Zoals gezien Tom Fords mode-ervaring verwacht mag worden is het visueel zeer sterk; hij was en is een succesvol ontwerper. De jaren '60-sfeer maar ook alles waar de hoofdrolspeler (George/Colin Firth) mee worstelt komt duidelijk op beeld over. Daarnaast zijn de kleding, de sets en het camerawerk tot in de puntjes verzorgd. Alleen om die reden al mag de film waardering krijgen.

Qua inhoud kan hier echter ook niet worden geklaagd. Het verhaal is relatief simpel maar aangrijpend en wordt op een rustige manier verteld. Ik kan me wel voorstellen dat wanneer het verhaal je niet aanspreekt, dit misschien een beetje te traag kan lijken. Persoonlijk vond ik het heel erg bijdragen aan het statige en indringende van de film. Zo nu en dan wordt er gebruik gemaakt van flashbacks die vooral ondersteunend zijn aan de goede herinneringen die George heeft aan zijn overleden vriend. Die maken zijn depressie er echter niet beter op.

Iedere rol komt in A Single Man goed over. Julianne Moore zet haar drankverslaafde glamourpersonage overtuigend neer en met name de wanhoop die zij heeft komt naar buiten. De rol van Kenny (Nicholas Hoult) als verwarde student is naturel en gevoelig. In feite is hij ook de enige die sinds lange tijd tot George weet door te dringen. Samen met de andere ontmoetingen die George heeft laat dit scherp zien wat hij doormaakt.

Tom Ford promoot deze film vooral als verhaal over eenzaamheid en verdriet, niet zozeer als 'homofilm'. Daarin heeft hij wat mij betreft gelijk; ondanks dat dit onderwerp wel speelt nemen de gevoelens van de mensen een prominentere plaats in. Deze gevoelens staan geheel los van seksuele voorkeur, het gaat hier om verlies en de gevolgen die dat heeft.

Een sentimentele en sterk uitgevoerde film waar Colin Firth terecht een Oscarnominatie voor heeft gekregen.