menu

Hier kun je zien welke berichten goongumpa als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Aaltra (2004)

3,0
Sonny

Oh, your dick in the frost, I can lag in the side
You can snarfel the phones, I can snarf my baby


Verder een leuke, licht zwartkomische roadmovie, die wat doet denken aan Jarmusch en Kaurismäki - die zelfs een rolletje heeft. Meer kennis van de personages en hun doelen had de film misschien nog iets beter gemaakt, maar ik heb kunnen lachen.

Addiction, The (1995)

4,0
Teleurstelling en desillusie in de mensheid, morele verwarring, ontsnapping in de roes, verslaving, transformatie, het verhevene van lijden, de verlossing en wedergeboorte in de religie.
Is dit het verhaal van Ferrara zelf? De film voelt in ieder geval erg persoonlijk aan.
Ging wel wat slepen in de tweede akte, ondanks de korte speelduur.
De prestatie van Lili Taylor brengt de film naar een hoger plan, fantastische actrice.

Adieu au Langage (2014)

Alternatieve titel: Goodbye to Language

2,0
Audiovisueel erg interessant en Godard is nog steeds vernieuwend. Hij gebruikt hier allerlei verschillende camera's, 3D met deepfocus, vervormde DV-kleurtjes die pijn aan de ogen doen (maar op een lekkere manier!), enzovoort. Ook gek sounddesign met bewust gebruik van storingen, oversturing, wind op de microfoon en dik aangezette muziek die abrupt afgewisseld wordt met absolute stilte.
De flarden in deze film die puur op het zintuiglijke inzetten, sleepten me ook mee - met name de momenten met de hond in de natuur. Maar die woordloze momenten zijn zeldzaam en te kort, want 90% van de film wordt begeleid door theoretisch, filosofisch gebabbel dat me niets zei en mijn ervaring lichtjes vergalde. Dit is iets waar ikzelf bij Godard bijna altijd over val.
Vooral eentje voor de fans dus, maar ik ben toch blij dat ik weer eens wat radicaals en eigenzinnigs heb gezien.

After Dark, My Sweet (1990)

3,5
In het straatje van Romeo is Bleeding, The Hot Spot, Red Rock West, enz. Neo-noirs uit de vroege 90's.
Dit is een erg goeie; eentje met een bijzonder eigen gezicht, voor een groot deel door de enigmatische antiheld die Jason Patric neerzet. Filmisch ook prima uitgewerkt, en de ruwe hard-boiled sfeer zit er lekker in. Aanrader - 3.5*.

Age of Innocence, The (1993)

3,5
Niet de meest sexy Scorsese-film, maar toch weer prachtig gedaan. Een universeel verhaal over onvervulde liefde in een verstikkend wereldje van ongeschreven wetten. En uiteindelijk over een leven leiden dat gedomineerd wordt door het gevoel dé kans gemist te hebben. De acteerprestatie van Day-Lewis verschuift van hartstochtelijk en naïef naar diep doorvoeld: klasse.

En over het algemeen haat ik kostuumdrama's met bals en dat soort dingen.

Akarui Mirai (2003)

Alternatieve titel: Bright Future

4,5
Mysterieuze film, moeilijk om de vinger op te leggen, maar wel magisch mooi.

De begint akelig koud en afstandelijk, in een Tokyo waar amper volk te bespeuren is, en waar mensen nauwelijks nog emotie (kunnen) tonen. Langzaamaan (volgens mij vanaf het moment dat de kwal vrij is) sijpelt er toch warmte in, en wordt het geheel steeds hoopvoller, magischer en dromeriger.
In de stijl merk je dat ook. Het DV-camerawerk met weinig montage, overbelichte shots en vale bruinige kleuren is aanvankelijk wat afstotend... Maar naar het einde toe, kreeg ik steeds meer het gevoel naar een van de visueel mooiste, uniekste films ooit te kijken! Ook bijzonder om te zien, zijn de prachtige kostuums die de twee hoofdpersonages dragen. En de perfecte kadrering.

Volgens mij is generatieconflict hier een vrij groot thema, en staan de kwallen onder meer symbool voor een nieuwe, een beetje enge, agressieve generatie jongeren. Maar ook voor revolutie. Een revolutie die ontketend wordt doordat een jonge jongen nota bene samenwerkt met een oudere man.

Maar de filmervaring kwam in zijn geheel meer op mij over als een droom, met gevoelens van verwondering, vage intuïtieve herkenning, en emotionele respons daarop. Misschien wel het mooiste dat je als filmmaker kan bereiken. Het meest universele, maar ook het meest onbegrijpelijke gevoel in beelden grijpen. Herzog kan dat. Korine. Lynch. Bergman, in Tystnaden en Persona. En Tarkovsky, al vond ik zijn films steeds te lang en onbegrijpelijk. En deze voor mij onbekende Kyoshi Kurosawa kan dat dus ook.

De allermooiste sequentie hier, vond ik de inbraak van de groep jongeren in maskers, met lichtgevende 'kroontjes' op hun hoofd, die elektrische schokjes lijken te geven. Ook onvergetelijk: Asano die eventjes in de camera spreekt voor zijn zelfmoord, nog even komt spoken, de kwallen in de rivier en het prachtige eindshot.

Wist niet wat ik moest verwachten, had nog niets van deze Kurosawa gezien en de dvd op de gok gekocht, maar dit is een film die ik niet zal vergeten. Eentje die een gloed achterlaat.

Alexis Zorbas (1964)

Alternatieve titel: Zorba the Greek

4,0
Ja, die vergeet je nooit. Vreselijk eng, die dorpsgemeenschap.
Prachtige film overigens. Geen moment verouderd. unieke sfeer door het mooie gebruik van zwart-wit, knap camerawerk, geweldige acteerprestaties, de muziek. Soms wat stroeve montage, maar voor de rest niets op aan te merken.

Alien (1979)

5,0
Al voordat de film echt begonnen is, is de toon al gezet. Eerst die vervreemdende titelsequentie waarin de letters van de titel langzaam zichtbaar worden, en dan dat lange tracking shot door het ruimteschip, met die subtiele, onheilspellende muziek van Goldsmith op de achtergrond. Claustrofobisch is het juiste woord...

In de eerste 45 minuten gebeurt er eigenlijk nauwelijks wat. De spanning wordt langzaam opgebouwd, de bemanning van de Nostromo geïntroduceerd. Een van de sterkste kanten van deze film zijn de personages. Geen stoere, one-liners uitspuwende actiehelden, maar gewone mensen, arbeiders die, na een lange expeditie om grondstoffen te verzamelen, graag naar huis willen terugkeren. De spelers doen hun personages dan ook eer aan. Vrijwel alle acteerprestaties zijn van een hoog niveau, al blinkt de ervaren Ian Holm uit.
Verder houd ik wel van de kritiek op de moderne maatschappij die de film in zich heeft: de overheid (voorgesteld door 'Moeder' en Ash) die vooruitgang belangrijker vindt dan de levens van de gewone man (een vrouw in dit geval).
Dit soort diepgang is vaak ver te zoeken in moderne horrorfilms.

Het concept van de film is op zich al briljant, - is er iets enger dan met zo'n beest op één schip te zitten, omringd door ruimte, zonder vluchtmogelijkheden? - de uitwerking is zo mogelijk nog beter. In deze film zitten enkele van de meest originele en intrigerende vondsten wat betreft buitenaardse wezen. Zo kreeg ik kippenvel van dat wezen dat zijn eigen leven opoffert om Kane te bevruchten met de alien die uiteindelijk uit Kane's buik barst in een scène die door merg en been snijdt.
Twee jaar eerder maakte Spielberg met Close Encounters een film waarin de buitenaardse wezens als vriendelijk en nieuwsgierig voorgesteld werden. Scott heeft een wat minder optimistische visie. Want wat als de immigranten niet zo goedwillig zijn? Wat als het genadeloze carnivoren zijn? Wezens die doden uit instinct, wezens met maar één doel: overleven? En aangezien onze aarde volzit met dat soort beesten, is de alien geloofwaardig - en daardoor zo angstaanjagend. Het ontwerp van Giger is onovertroffen en maakt de nachtmerrie helemaal compleet.

Maar hetgeen waar 'Alien' echt om draait is de spanning. En op dat vlak blinkt hij dan ook uit. De virtuoze cameravoering en het spaarzame gebruik van macabere muziek zorgen ervoor dat de aandacht van de kijker geen moment verslapt. Met momenten is de film erg enerverend (het aftellen), met momenten eerder suspensevol ("Here kitty, kitty, kitty..."). De alien krijg je maar zelden te zien - en als hij in beeld is, is dat maar gedeeltelijk en in het halfdonker. Dat werkt bevorderend voor de spanning én gaat het verouderen van de effecten tegen. Het principe van Jaws.

Jammer dat het einde toch een knieval voor Hollywood is. Dit past niet in de lijn van een film die zo grimmig is. Met die sentimentele muziek er ook nog bij, een schepje suiker te veel voor mij.

Maar sla de film vooral niet omwille van dat ene minpunt, want Alien heeft heel wat meer te bieden. Een van de spannendste films ooit.

All That Heaven Allows (1955)

4,0
Laat je niet door de poster, titel en cast van de film misleiden. Dit is geen weepie, maar een pessimistisch drama over de verstikkende werking van de roddels in suburbia als je je niet conformeert. En de film gaat daar erg ver in.
Vooral de reacties van de kinderen als ze horen van Cary's trouwplannen en het afblazen daarvan zijn schitterend. En dan die tv: geniaal ! Gitzwarte humor.
De ansichtkaartlook en winterse kitsch zetten de ironie en het belang van die uiterlijke schijn nog dikker in de verf. Het enige waarover ik minder tevreden ben, is het einde.
Ook camp-liefhebbers zullen er van smullen (dat hert !!!)

Almost Famous (2000)

2,5
Ik heb de lange versie gezien, die was soms wat te lang uitgesponnen (3 happy-ends na elkaar enzo), heb het gevoel dat de korte beter is.
Verder vond ik het wel een aardige periodefilm. Crowe brengt de jaren '70 goed tot leven. Ook veel gave muziek natuurlijk, met name "Search and Destroy" van the Stooges en "Roundabout" van Yes (je kunt nauwelijks 2 nummers bedenken die muzikaal verder uit elkaar liggen ).
Grote deel van de cast acteert gewoon goed, maar Patrick Fugit (William) niet... Als hij boos moet zijn, valt zijn spel hopeloos door de mand.

Een betere film over 70's kids is Dazed and confused .

Altered States (1980)

4,5
Een atypische film in het oeuvre van Ken Russel, deze psychedelische sci-fi / bodyhorror.

Audiovisueel vaak echt overdonderend, vind maar eens een film met zoveel volstrekt unieke beelden en zo'n eigenaardige, trippy sfeer. Ook invloedrijk: ik denk dat niet alleen Cronenberg maar ook mensen als Chris Cunningham, Shin'ya Tsukamoto en Shozin Fukui goed naar deze film gekeken hebben. Russell zelf lijkt voor de tripscenes vooral inspiratie gevonden te hebben in 2001: A Space Odyssey.

Met momenten enigszins cheesy (de 'aap'scene - die had ik vanuit first person perspectief gefilmd) en je merkt de leeftijd uiteraard goed. Zelf vind ik dat niet zo erg (soms zelfs erg leuk), maar het haalt veel kijkers misschien wel uit de film.

Sowieso unieke film, zeer dikke 4*

Amants Criminels, Les (1999)

Alternatieve titel: Criminal Lovers

3,0
"Een grimmige moderne variant op een klassiek sprookje" - het is vaker gedaan, en zelden goed. Toch vond ik dit een sterke film. De machtsverhoudingen en verknipte seksuele relaties; de bikkelharde, nare situaties; en af en toe de sardonische blik van de regisseur, met één of twee kitscherige scenes tussen alle narigheid door. Ozon weet precies waar hij mee bezig is.
Een echt geniale film heb ik nog niet van hem gezien, maar die geestige, brutale visie en goede regie (ook van acteurs!) maken iedere film wel weer de moeite waard.

American Gigolo (1980)

3,5
Veel mensen gaan deze film met de verkeerde verwachtingen kijken: het is geen spannende thriller, maar een langzame karakterschets van American gigolo Julian en zijn stad Los Angeles. De nachtelijke stadsscènes zijn prachtig gefotografeerd en doen sterk denken aan die in The Killing of a Chinese Bookie; met name de nachtclubscène is duidelijk door Cassavetes geïnspireerd. Schrader speelt met goed en kwaad (Julian wordt gered door een leugen) en weet het sentiment slim te vermijden. De score is wat minder en de film kent wat dode momenten, maar al bij al is hij zeker de moeite waard.

Angel Heart (1987)

4,0
Voodoo Faust.

Sta altijd wat skeptisch tegenover de films van Parker. Hij kan wel een film maken en sfeer scheppen, maar soms maakt hij ook van die prekerige, moralistische films, met opgeheven vingertje (Mississipi Burning).
In deze film laat hij dat moralistische achterweg (hoewel hij het niet kan laten de apartheid erin te verwerken) , en maakt hij gewoon een ontzettend sfeervolle en creepy film, die al erkenning verdient omdat hij zo uniek is. Die mengeling van detective-noir met occulte horror, vol religieuze verwijzingen... Ik ken geen enkele vergelijkbare film.
Verder spelen 2 van mijn acteerhelden de hoofdrollen: vuurwerk gegarandeerd.
De twist op het einde... tja, daar kan je veel over zeggen. Misschien een beetje "erover", maar ik vond het erg goed in elkaar zitten en passen bij de magische sfeer in de film. Eén minpunt: de gloeiende ogen.

Angst (1983)

Alternatieve titel: Fear

5,0
Film met een extreme visie. De koele, heldere voice-over van de seriemoordenaar in combinatie met het geniale, vaak afstandelijke camerawerk (lange, beweeglijke takes in vogelperspectief met een groothoeklens) en de repetitieve electronische score: uniek. Ik was gefascineerd van de eerste tot de voorlaatste minuut (de uitleg van de gerechtspsychiater was overbodig).
Een van de beste seriemoordenaarfilms die ik zag.

Any Way the Wind Blows (2003)

3,0
Niets zo mooi als een goede ensemblefilm. Maar deze poging uit eigen land vond ik toch niet zo geslaagd.
Waar een goede ensemblefilm vertrekt uit echte menselijke personages met diepgang, lijkt Barman hier te vertrekken uit enkele losse scènes, nummertjes en karakters die hem wel cool leken.
Wel leuk, maar uiteindelijk valt zo'n film hopeloos door de mand door het complete gebrek aan diepgang en inhoud. Voorstanders van de film zullen zeggen dat de aanpak van deze film "jazz" is, maar goede jazz is meer dan een chill muziekje met veel improvisaties. Goede jazz draagt ook emotie en inhoud mee.
Het gebruik van muziek in deze film wordt vaak geprezen, maar ook dat vond ik nep en gekunsteld (vooral in die scène met "Elle et moi").

Anything Else (2003)

3,5
Allen nummer 20 voor mij, en weer raak. In deze film vertelt hij je iets over het leven en de liefde op duidelijke, leerrijke, grappige manier, met veel aandacht en zorg.
We zien het uiteenvallen van een niet-compatibel koppel en de jongen die niet kan afgeven. Levensbeschouwelijke gesprekken worden afgewisseld met grappige intermezzo's met Danny DeVito (geniaal hier) en Allen zelf, die dit keer een paranoïde gun-nut annex academicus speelt. 4*.

Ariel (1988)

3,5
Hele mooie droge film, zoals eigenlijk alles wat ik van Kaurismäki ken. De man heeft een eigen wereldje dat bestaat uit een combinatie tussen twee schijnbare tegenstellingen (die juist heel goed blijken samen te gaan) : sociaal-realistische thema's met hypergestileerd hoekig film-en acteerwerk. Deze film herbruikt (net als zijn vroege kortfilms) allerlei filmcliché's uit oude film-noirs, wat ook wel eigenaardig is in de Finse omgeving. Ik geniet er altijd erg van in ieder geval.

Voor de fans: ook eens kijken naar Hal Hartley. Gelijkaardige stijl en ook bijzonder goed.

Arrangement, The (1969)

1,5
Ongelooflijke draak. Film mist alle richting, is onnodig complex en zit vol met onbegrijpelijke keuzes in regie en script. Bijna niet te geloven dat dit van dezelfde man komt die vijftien jaar eerder East of Eden realiseerde. 1*.

As Above, So Below (2014)

2,5
Vrij belachelijk verhaal, maar het wordt wel amusant gebracht. Dat ligt vooral aan de geweldige locatie. De speleologie-toestanden zijn het engste. Hoe meer ze van de bovennatuurlijke horror laten zien, hoe minder eng het wordt. Found footage idee wordt overigens niet consequent volgehouden, vond ik wel storend. Maar in zijn subgenre een aardige wegkijker.

Assassinio al Cimitero Etrusco (1982)

Alternatieve titel: Murder in an Etruscan Cemetery

1,0
Gigantische misser van Martino, waaraan - behalve de muziek - helemaal niks deugt. Overslaan is mijn raad.

Assassino... È al Telefono, L' (1972)

Alternatieve titel: Moordenaar aan de Telefoon

3,0
Middelmatige giallo die vooral memorabel is door de Belgische locaties. Naast plekjes in Brugge en Oostende, kon ik ook enkele plekjes in het Brusselse spotten die ik goed ken: de Muntschouwburg en het Kasteel van Gaasbeek. Aan het script schort het een en het ander, maar het acteerwerk is in orde: Heywood doet het naar behoren, Van Ammelrooy is oké en Savalas moet niet veel doen om cool te zijn. Camerawerk van Aristide Massaccesi aka Joe D'Amato is prima. 3*