Tour de France: Unchained (2023-2025)

Tour de France: Unchained seizoen 1 Ik ben juist super enthousiast over deze docu, die helemaal aansluit bij hoe ik gefascineerd ben geraakt door het wielrennen. Als kind van acht zag ik op tv Hennie Kuiper met holle ogen winnen op Alpe d'Huez en ik was meteen gegrepen door deze intens zware sport, die bij uitstek de sport is van de verhalen, het drama, de heroïek, de sensatie. Precies wat je terugziet in deze docu en ik hóu er van! Ja, er zijn ook echte wielerliefhebbers die zo naar de koers kijken. Ik ben inmiddels alweer 46 jaar liefhebber van de koers; ik volg de Giro, Vuelta, klassiekers en zo meer, maar mijn hart gaat ieder jaar weer sneller kloppen van de Tour. Dan word ik s'ochtends wakker met kriebels in mijn buik als er een zware bergetappe op het programma staat of een etappe voor de sprinters, wat ook zo smullen kan zijn. De magie van dit rondtrekkend circus waarin coureurs afzien en tot het uiterste gaan, ik vind het ieder jaar weer waanzinnig en voor mij wordt die magie goed neer gezet hier. Dat de docu gelikt is gemaakt, vind ik juist weer prettig. Ik heb menig wielerdocumentaire gezien waar ik met de grootst mogelijke moeite doorheen kom, omdat het voor mij te droog en kaal is. Ik hou ontzettend van de wielersport, maar óók van de krankzinnige en sensationele verhalen die onlosmakelijk zijn verbonden met het wielrennen maar vooral met de Tour. Daarom 5 sterren voor mij, al is dat voor sommigen vast vloeken in de kerk

Tour de France: Unchained seizoen 1 Au Coeur du Peloton is een gladde, typische Netflix-productie vol heroïek, sensatie, teamgeest, winnaars en verliezers. Met camera's op de wielerhelm zitten we ín het peloton. De omgeving van het parcours is ondergedompeld in kleurige verf met shots uit de lucht van heldere patronen en lijnen in het Franse landschap. Zoveel is duidelijk: de vormgeving is overweldigend. Voor de kenner en liefhebber biedt Au Coeur du Peloton weinig nieuws. De 8-delige serie blijft aan de oppervlakte en wordt met grove penseel geschilderd. Het familiaire privé-inkijkje is vaak niet veel meer dan een ultrakorte kennismaking met de vriendin van de renner. Waarom niet ook enkele kleine verhalen van onbekende coureurs belicht? Au Coeur du Peloton kijkt als een onrustig gemonteerde commercial van de Tour-organisatie zelf. Ook de ploegleiders/journalisten bedienen zich in de interviews van holle woorden of overbodige duiding. Op z'n beste momenten is Au Coeur du Peloton boeiend, maar uiteindelijk oubliable. En toch... Toch krijg ik na het zien van Au Coeur du Peloton heeft veel zin om de Tour 2023 weer te gaan volgen.

Tour de France: Unchained seizoen 1 Als groot wielerliefhebber was ik hier toch wel benieuwd naar, ook al wist ik dat ik niet tot de doelgroep behoorde. Het is een grote productie geworden met flitsende beelden en snelle montage. Er wordt inderdaad geprobeerd om de sport uit te leggen, waar ze naar mijn mening toch aardig in falen. Opzich snap ik dat ze het zo simpel mogelijk willen maken (I'm Fabio Jakobsen and I'm a spinter, that means I'm fast at the finish), maar ik betwijfel of wielerleken veel wijzer worden na het zien van de serie. Behalve de gele trui worden alle andere truien volledig genegeerd, wat volgens mij verwarrend kan werken. Bonificatieseconden worden niet benoemd en de ploegen worden teruggebracht tot 2 personen. Voor binding met de personages begrijp ik deze keuze, maar een ploeg bestaat uit zoveel meer mensen die belangrijk voor het verloop van de koers. Kwalijker vind ik de focus op sensatie en valpartijen (de valpartij van Jakobsen in Polen komt meerdere keren terug in beeld) en het versnellen van de beelden. Gecombineerd met de snelle montage wordt het wielrennen neergezet als flitsende sport, vol adrenaline, valpartijen en idiote ploegleiders. Als mensen hierna een echte koers gaan kijken, die een hele dag duurt, waar je urenlang naar fietsende mensen kijkt en er praktisch niets gebeurt, kunnen ze volgens mij alleen maar teleurgesteld zijn. Visueel is het verder wel aardig, waar de tour van vorig jaar ook wel geschikt voor was met het parcours langs Alpe d'huez, Carcassonne en Rocamadour. De beelden in de bus (ook al zijn ze veelal gescript), vind ik van toegevoegde waarde en geven een aardige inkijk. De finish van Jakobsen op de Peyragudes is mooi in beeld gebracht en de strijd tussen Pogacar en Vingegaard is ook een dankbaar onderwerp. Bij aflevering drie viel mijn mond open van verbazing over die idioterie van de Franse ploegen. Madiot die niet verder komt van Allez Allez Allez! roepen. O'Conner die praktisch verplicht wordt door te rijden met een spierscheuring en een ploegleider die om alles begint te janken en z'n ouders gaat bedanken als iemand van z'n team een etappe wint (en hij alleen in de auto Allez! zit te roepen). Als ik wielrenner was geweest (I wish!) zou ik wel drie keer nadenken voordat ik voor een Frans team zou tekenen.