wtFOCK (2018-2023)

wtFOCK seizoen 1 Onlangs ving ik een glimp op van wtFOCK op Vier. Hoezo, afl. 10? Had ik die hele tijd serieus niets opgevangen over een tienerdrama? Inderdaad, en dat was kennelijk de bedoeling. De reeks werd vooral via Instagram gepromoot, een sociaal medium waarover ik niet beschik. Achteraf gezien ben ik blij dat de serie alsnog werd uitgezonden op tv (en ze voor Belgen op de website van Vier beschikbaar is). Ten eerste was ik positief verrast door de muzikale keuzes, die hier en daar hitjesgericht was, maar over het algemeen best aangenaam en passend bij de jeugd. Daarbij komt dat Antwerpen een vertrouwde omgeving bleek te zijn, wat eveneens hielp om mijn initiële interesse te wekken. Toen ik vervolgens vanaf het begin begon te kijken vreesde ik in eerste instantie voor een clichématige bedoening vol flat characters en een plotlijn die je telkens vijf afleveringen op voorhand ziet aankomen. Na afl. 1 bleef ik effectief op mijn honger zitten: het domme blondje, de komische ugly duckling en de intelligente, eigenwijze loner werden één voor één geïntroduceerd. Gelukkig werd de reeks al snel interessanter en wisten de makers het niveau van de eerste aflevering te ontstijgen (dankzij het scenario van het Noorse Skam, waarop deze show is gebaseerd?). Hoewel enkele personages af en toe hervielen in hun clichématige gedrag (bv. Amber, Luca, Senne...), bleef er genoeg over om van te smullen. Femke Van der Steen (Jana) en Nathan Bouts (Jens) deden het wat mij betreft erg goed als koppel, waardoor alles realistisch aanvoelde en je als kijker vrij snel met beiden begon mee te leven. Veerle Dejaeger (Zoë) stal evenwel de show met haar rake oneliners, haar expressie en haar aanwezige rode lipstick. Hier en daar kon ik niet anders dan denken aan Skins, één van mijn favoriete series die ook jongeren portretteerde die bezig zijn met relaties, seks, alcohol, wiet en - in mindere mate - studeren en waarbij de muziek in de reeks ook een belangrijke rol speelde. Waar Skins vaak uit de bocht gaat, blijft wtFOCK mooi binnen de lijntjes kleuren. Er wordt gepraat over black-outs ten gevolge van alcohol, maar zoiets komt eigenlijk nooit in beeld. Daarnaast focust elke aflevering van de Britse serie op een ander personage, terwijl Jana hier duidelijk het hoofdpersonage is. Gelukkig doet zij het voortreffelijk, maar helaas blijven sommige anderen daardoor onderbelicht en oppervlakkig, al hebben ze hun best gedaan om elk personage op z'n minst van één verhaallijn te voorzien. Ik las ergens dat Skam in zijn tweede seizoen ook van hoofdpersonage wisselde, dus laten we hopen dat wtFOCK ergens meegaat in dat verhaal, maar laat ons tegelijkertijd ook hopen dat ze (nog meer) een eigen Vlaamse weg durven bewandelen (i.p.v. het bijna klakkeloos overnemen van de Noorse hit) zonder risico's te schuwen! Props aan de makers en acteurs voor dit geloofwaardige, boeiende en goed geacteerde tienerdrama, in ieder geval, ondanks enkele tekortkomingen. Ik kijk uit naar seizoen twee!

wtFOCK seizoen 1 Verdienstelijke poging, maar uiteindelijk valt dit toch te licht uit. Het duurde even voor ik in de serie kwam, maar gelukkig werd het na afl. 5 dus wel een stuk beter. Het FreeFest gedoe vond ik niet interessant, de rest was dat wel, al was het dramagehalte iets te hoog, zeker naar het einde toe. Het was met momenten overdreven sentimenteel, en de serie nam op bepaalde momenten te weinig tijd en ruimte om plotlijnen te laten evolueren. En bepaalde plotlijnen komen ook niet echt goed uit de verf. Ik was ook niet echt volledig onder de indruk van acteerprestaties. Het is niet slecht, maar het springt er ook niet bovenuit. Verder vind ik het qua taalgebruik toch niet helemaal aansluiten bij de jongerentaal die ik hoor (focken, dissen en dergelijke vind ik echt raar), terwijl hier en daar het gedrag en de interesses van de jongeren niet echt geloofwaardig worden neergezet (ik denk dat er weinig zijn die hun beste vrienden gaan vragen om naar Girl of Beautiful Boy te kijken). Deze serie bewijst nog maar eens hoe moeilijk het is om de leefwereld van jongeren goed weer te geven, maar het komt wel al wat meer naar de beurt. Home (2016) komt heel dicht in de buurt, maar ook daar heb ik het idee dat het niet perfect gedaan wordt, door bepaalde keuzes die in de film gemaakt worden.