Olympus (2015)

Olympus seizoen 1 Laat je niet afschrikken door de verpakking Olympus is een serie die het zichzelf niet altijd gemakkelijk maakt. De veelvuldige green screens geven sommige scènes een kunstmatige uitstraling, enkele verhaallijnen hebben iets campy en ook de dialogen en acteerprestaties zijn niet overal even sterk. Wie vooral op zoek is naar groots spektakel of een historisch overtuigende wereld, zal daar ongetwijfeld aan moeten wennen. Toch vind ik de vrij middelmatige waardering voor deze serie behoorlijk onrechtvaardig. Achter de soms goedkope verpakking schuilt namelijk een verrassend ambitieus, intelligent en uiteindelijk bijzonder coherent verhaal. Het is vooral een serie die je pas echt kunt beoordelen wanneer je haar volledig hebt uitgekeken. Aanvankelijk lijkt Olympus een vrij klassieke mengeling van Griekse mythologie, politieke intriges en avonturenfantasy. Athene wordt bedreigd, aan het hof wordt gestreden om macht en een naamloze jongeman raakt betrokken bij een mysterie dat veel groter blijkt dan hij aanvankelijk beseft. Onderweg passeren bekende figuren en motieven uit de Griekse mythologie, maar de serie gebruikt die niet alleen om een vertrouwd verhaal opnieuw te vertellen. Geleidelijk wordt duidelijk dat Olympus iets veel ambitieuzers probeert. Schijnbaar afzonderlijke verhaallijnen blijken deel uit te maken van een grotere gedachte over geloof, vrije wil, macht, wetenschap, sterfelijkheid en de verhouding tussen mensen en hun goden. Personages die aanvankelijk vooral archetypen lijken, krijgen daarbij een diepere functie. De uitvinder, de zieneres, de koningin, de verloren geliefde en de naamloze held vertegenwoordigen ieder een andere manier waarop mensen betekenis proberen te geven aan een wereld die door hogere machten lijkt te worden bestuurd. De grote kracht van de serie ligt voor mij in de manier waarop het einde alles wat eraan voorafging in een ander licht plaatst. Elementen die onderweg misschien willekeurig, overdreven of zelfs wat onbeholpen lijken, blijken onderdelen te zijn van één samenhangend ontwerp. Dat betekent niet dat iedere scène plots perfect wordt of dat alle kritiek op de uitvoering verdwijnt. Wel wordt duidelijk dat de makers inhoudelijk veel beter wisten waar ze naartoe wilden dan de vorm soms deed vermoeden. Daarom is dit ook geen serie die je eerlijk kunt beoordelen na drie of vier afleveringen. De volledige betekenis ontstaat pas wanneer de verschillende verhalen samenkomen. Wie vroegtijdig afhaakt vanwege de green screens, het beperkte budget of enkele campy plotlijnen, ziet alleen de onvolmaakte verpakking en mist vrijwel volledig wat erin zit. Het slot vond ik dan ook niet onaf of onbevredigend. Integendeel, het geeft de serie precies het soort afsluiting dat bij haar centrale ideeën past. Niet iedere praktische consequentie wordt uitgespeld, maar de fundamentele beweging van het verhaal is voltooid. De serie eindigt niet door alle deuren netjes te sluiten, maar door je uiteindelijk te laten begrijpen naar welke wereld die deuren leiden. Een vervolgseizoen was wat mij betreft dan ook niet noodzakelijk geweest. Sterker nog, door alle gevolgen verder uit te werken, had men het risico gelopen de kracht van het einde juist te verminderen. Sommige verhalen hoeven niet eindeloos door te gaan. Ze moeten eindigen op het moment waarop alles wat eraan voorafging zijn diepere betekenis krijgt. Dat maakt Olympus voor mij tot een merkwaardige maar waardevolle serie. Op technisch en visueel vlak is zij onmiskenbaar beperkt. Sommige scènes vragen geduld en de presentatie doet de ideeën niet altijd recht. Maar inhoudelijk is de serie veel rijker dan haar reputatie doet vermoeden. Zij gebruikt de Griekse mythologie niet alleen als decor, maar als vertrekpunt voor een groter verhaal over de volwassenwording van de mensheid en haar zoektocht naar intellectuele en morele zelfstandigheid. Veel prestigieuzere series wekken aflevering na aflevering de indruk dat ze diepzinnig zijn, om uiteindelijk te onthullen dat ze nergens naartoe gingen. Olympus doet bijna het omgekeerde. De serie kan onderweg goedkoop, campy of wat onbeholpen overkomen, maar laat aan het einde zien dat ze wel degelijk iets doordachts en betekenisvols te vertellen had. Wie uitsluitend de vorm beoordeelt, zal misschien begrijpen waarom de serie hier zo een lage score krijgt. Wie bereid is verder te kijken en het volledige verhaal zijn werk laat doen, ontdekt mogelijk een van de ambitieuzere mythologische televisieverhalen van de afgelopen jaren. De uitvoering had beter gekund. Het verhaal verdient echter beslist een kans. Mijn advies is dan ook eenvoudig: kijk voorbij de green screens, heb even geduld met de eigenaardigheden en oordeel vooral niet vóór de laatste aflevering.