Night Stalker: The Hunt for a Serial Killer (2021)

Ik vind dit soort documentaires altijd bijzonder interessant. Waarbij je je ook vaak verbaast wat er misgaat tijdens zo een onderzoek wat uiteindelijk weer mensenlevens kost zie scène bij tandarts. De dader was wel heel ziek in zijn hoofd in ieder geval. Hoe je tot zulke daden in staat bent blijft je als "gezond" mens een compleet raadsel.

Intrigerende docu met veel origineel beeldmateriaal. Het team dat deze zaak destijds behandelde neemt je mee terug naar de periode waarin heel L.A. in de ban was van deze killer.

Een serie waarin achtergronden en informatie gelukkig meer aandacht krijgen dan het persoonlijk drama van de agenten die aan de zaak hebben gewerkt.

Ben zelf nog wel behoorlijk benieuwd naar deze.

Documentaire over de beruchte Night Stalker die in 84-85 de schik van Los Angeles was.

4 afleveringen, vooral uit het oogpunt van de rechercheurs verteld. Ook de overlevende slachtoffers en hun families, komen aan bod. Eveneens enkele getuigen die een opmerkelijke ontmoeting met dit individu meemaakten.

Zo is er vb de bibliothecaris die zich de moordenaar herrinert die plots aan de balie vraagt waar hij boeken kan vinden over "horoscopes and torture...".

Al meerdere docu's gezien over hem vroeger, toch een paar dingen bijgeleerd over de zaak.

Je moet wel een sterke maag hebben wil je dit bekijken, ...

Sterke en interessante documentaire!

Ik wist al het één en ander over Richard Ramirez maar the build up naar wie hij uiteindelijk bleek te zijn was ontzettend sterk en spannend gedaan.

Ik vond het erg interessant hoe we echt een kijk kregen in het werk van de agenten die er dik op zaten!

Mijn enige minpunt was dat er wel meer op Ramirez zijn jeugd ingezoomd mocht worden. Dit werd wel gedaan maar vrij magertjes vond ik.

☆4,5

Ook ik vind dit soort documentaires erg interessant, zowel vanuit een psychologisch, sociaal als justitieel oogpunt. Mocht je deze nog niet kennen: de documentaire-serie Born to Kill geeft een geïnformeerd en afgewogen beeld van beruchte seriemoordenaars zoals:

- Richard Ramirez (de 'Night Stalker')

- Ted Bundy

- John Wayne Gacy

- Dennis Rader (BTK)

- Jeffrey Dahmer

- Gary Ridgeway (de 'Green River Killer')

- Peter Sutcliffe (de 'Yorkshire Ripper')

Deze serie blijft gelukkig weg van de sensatiezucht en al te gemakkelijke neiging tot veroordeling die helaas veel van de docu's over dit onderwerp kenmerken. Dus als je meer over seriemoordenaars en hun achtergronden wilt weten, dan is deze serie een aanrader.

Want hoe mensen tot dit soort daden komen? Tsja, daar is geen eenvoudig antwoord op te geven. Wel ben ik, na literatuur over dit onderwerp te hebben gelezen, evenals tal van docu's bekeken te hebben, tot de conclusie gekomen dat het een gradueel proces is. Seriemoordenaars ontstaan niet zomaar, maar er is een complex proces van neurologische, psychologische, genetische en emotionele factoren in hen aanwezig die, onder bepaalde sociale omstandigheden, uiteindelijk (kunnen) leiden tot dit soort destructief gedrag. Daarnaast zijn veel seriemoordenaars in hun (vroege) jeugd geconfronteerd met talloze vormen van misbruik en/of mishandeling (seksueel, fysiek, emotioneel etc.) en zijn zij vaak opgegroeid in instabiele gezinnen, waardoor veel van hen hechtingsproblematiek vertonen.

Begrijp me niet verkeerd: dat maakt hen niet minder schuldig of gevaarlijk, integendeel. Natuurlijk dienen zij voor hun daden verantwoording af te leggen en te worden gestraft, en de samenleving zo goed als mogelijk tegen hen te worden beschermd. Ik heb alleen soms moeite met de haast die zgn. 'normale' mensen hebben om dit soort criminelen te labelen als 'monsters', 'ziek', 'diabolisch' etc. Daarmee willen ze seriemoordenaars definiëren als

'de ander', daarmee implicerend dat zij dus nooit tot deze groep zouden kunnen behoren. Terwijl veel seriemoordenaars wel degelijk als 'normale' mensen geboren worden (en wat is trouwens 'normaal', maar dit terzijde). OK, dit geldt niet voor ieder van hen, maar toch. Daarnaast bewijst het feit dat er zoveel aandacht wordt geschonken aan seriemoordenaars dat hetgeen deze mensen doen appelleert aan iets heel duisters in onszelf.

We willen dan wel geen seriemoordenaar zijn, we willen wel alles over hen weten. Hetgeen ook te denken geeft.

Het blijft boeiend en fascinerend om te zien hoe sommige mensen met heel veel shit in hun leven worden geconfronteerd en dit emotioneel en mentaal weten te overleven. Terwijl anderen blijven worstelen met hun emotionele littekens, en een andere weg inslaan. Maakt dit hen zwak, ziek, abnormaal? Of hebben ze daarin gewoon minder mazzel dan de rest? Als je vuur bij dynamiet houdt weet je ook wat er zal gebeuren. Natuurlijk maakt dynamiet geen bewuste keuze om te ontploffen, en gaat op een bepaald punt in zijn/haar leven een seriemoordenaar wel degelijk bewust een grens over (zowel juridisch als moreel) en besluit deze te gaan doden. Maar vergeet niet dat wij allemaal het potentieel tot geweld in ons dragen. Alleen de omstandigheden waaronder dat naar buiten komt verschillen.

Over het algemeen aardige docu-serie, die in het intrigerende begin dieper ingaat op wie de Night Stalker was en de paniek die deze figuur veroorzaakte in LA en omgeving tussen 1984 en 1985. Ook wordt de jeugd van Richard Ramirez onder de loep genomen. Daarna komt de focus helaas steeds meer te liggen op de persoonlijke en professionele beslommeringen van de rechercheurs die Ramirez moesten arresteren, en steeds minder op Ramirez zelf. Persoonlijk had ik liever meer deskundigen (forensische psychiaters, sociologen) aan het woord gehoord die hun licht lieten schijnen over hoe iemand zoals Richard Ramirez tot zijn daden kwam, en wat zijn daden in maatschappelijk opzicht betekenden (zoals bijvoorbeeld wel gebeurde in OJ: Made in America (2017)). Nu ontbrak deze duiding grotendeels. Gemiste kans.

Ik neem aan dat Netflix meer geïnteresseerd is in het uitzenden van true-crime docu's waarin politiemensen als helden worden vereerd, en seriemoordenaars als ontspoorde monsters worden gezien en veroordeeld.

Maar zoals Dennis Nilsen al zei: 'I am not a monster. I am a man. Awkward, isnt it?'

Het algemeen publiek zal zich gerust willen stellen door seriemoordenaars te zien als 'de ander'. Maar dan wordt wel voorbijgegaan aan het feit dat criminaliteit nooit in een vacuüm ontstaat, en dat geen enkele misdadiger (en dus ook geen seriemoordenaar) 'zomaar' tot zijn/haar daden komt. Maakt dat hen minder schuldig, of tot slachtoffer? Nee. Maar het geeft wel meer context aan de vaak erg eendimensionale benadering die dit soort series bevoorkeuren. Daarbij zijn er ook politieagenten geweest die uiteindelijk een dubbelbestaan bleken te leiden als seriemoordenaar (wat te denken geeft over het screeningsproces binnen de politieacademies). En seriemoordenaars die zich als agent voordeden (o.a. Ted Bundy, John Wayne Gacy). Wat weer te denken geeft over het blinde vertrouwen dat wij als burgers stellen in onze Hermandad.

Diegenen die meer over de Night Stalker-zaak willen weten dan deze docu-serie te bieden heeft, raad ik het prima boek van Philip Carlo aan: The Night Stalker - The Life and Crimes of Richard Ramirez (Citadel Press 1996).

Eens met mijn bovenbuurman ja. Beetje flauw om zo'n onderwerp te nemen en er dan een soort halve cop flick van te maken, wat interesseert mij die hele rechercheurs en hun beslommeringen nou.. Als je dan toch al besluit een seriemoordenaar zoveel ''eer'' aan te doen dat je er een docuserie van maakt, heb dan ook wat interessants of leerzaams te melden. Beetje half werk zo. Pas in de laatste aflevering is er sprake van enige diepgang. 2*