Over Karl Ludwig Diehl
Karl Ludwig Diehl was in zijn hoogtijdagen net zo beroemd als Hans Albers, Johannes Heesters of Heinz Rühmann, maar is heden ten dage, in tegenstelling tot zijn tijdgenoten, in de vergetelheid geraakt. Hij werd geboren op 14 augustus 1896 te Halle in de Duitse deelstaat Saksen-Anhalt, als zoon van de invloedrijke econoom Karl Diehl en ging later studeren op het Humanistisch Gymnasium te Köningsberg en Freiburg. Niet lang na het behalen van zijn examen nam hij acteerlessen, die echter al snel werden onderbroken door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog en hij als soldaat werd opgeroepen. In 1919 pakte hij de draad weer op en volgde hij lessen aan de toneelschool van het Deutsches Theater te Berlijn. Zijn eerste echte kennismaking met het toneel waren optredens in Wiesbaden en bij de Münchener Kammerspielen. In 1924 beleefde Karl Ludwig Diehl zijn filmdebuut met een bijrol in Die Tragödie der Entehrten, geproduceerd door een filmmaatschappij uit München. Vijf jaar later ging hij naar Berlijn en vertolkte daar zijn allereerste hoofdrol als detective in Masken (1930) van Rudolf Meinert. Deze film werd nog in 1929 opgenomen als zwijgende film. Zijn eerste geluidsfilm was Liebeswalzer (1930) van Wilhelm Thiele, waarin hij naast Lilian Harvey en Willy Fritsch te bewonderen was op het witte doek. In hetzelfde jaar speelde hij de rol van nachtclubeigenaar, naast Hans Albers, in Der Greifer. Hij speelde meestal gedistigneerde rollen als diplomaat, mensen van adel, officier, bankier, advocaat, arts of ondernemer. In 1934 vertolkte hij het titelpersonage in de Nationaal-Socialistische propagandafilm Ein Man Will Nach Deutschland ,onder regie van Paul Wegener, met als tegenspeelster Brigitte Horney. Andere films uit de jaren dertig waren onder meer Ein Idealer Gatte (1935) van Herbert Selpin, Die Leuchter des Kaisers (1936), Ein Hoffnungsloser Fall (1939) en Der Schritt von Wege (1939) van Gustaf Gründgens. Vanwege de 50-jarige verjaardag van Adolf Hitler, werd Karl Ludwig Diehl in 1939 benoemd tot 'Staatsschauspieler', de hoogste eretitel die men als acteur kon behalen onder het bewind van het Nationaal-Socialisme. Niet lang hierna was hij te zien, naast Olga Tschechowa en Ferdinand Marian, in de anti-Britse propagandafilm Der Fuchs von Glenarvon (1940). Deze film werd ondermeer gevolgd door Der Schwedische Nachtigall (1941) en Die Entlassung (1942) van Wolfgang Liebeneiner. In 1944 werd hij opgenomen in de omstreden 'Gottbegnadeten-Liste' van Joseph Goebbels. De mensen op deze lijst werd door het Nationaal-Socialistisch regime als 'belangrijk' gezien en genoten speciale bescherming. De laatste film waaraan Karl Ludwig Diehl, tijdens de donkere oorlogsjaren, zijn medewerking verleende was Wo ist Herr Belling? (1945) van Erich Engel, met Emil Jannings in zijn laatste rol. De opnamen vonden plaats in de winter van 1944/1945, maar door ziekte van Jannings werd de productie gestaakt en zou de film nooit meer worden afgemaakt. Na het einde van de Tweede Wereldoorlog ging Karl Ludwig Diehl terug naar het theater om pas in 1950 weer terug te keren op het witte doek in de Italiaanse film Atto di Accusa, naast Marcello Mastroianni. Zijn eerste Duitse film na de oorlog was Das Seltsame Leben de Herrn Bruggs (1951) van Erich Engel, die hiermee zijn onvoltooide film (Wo ist Herr Belling?) van 1945 opnieuw leven inblies met een nieuwe titel en hoofdrolspeler. Na de oorlog was Karl Ludwig Diehl nog te zien in 17 speelfilms, maar het succes uit de jaren dertig en veertig zou hij nooit meer benaderen. Films uit deze tijd waren ondermeer Bis Wir Uns Wiederseh'n (1952), Mädchenjahre einer Königin (1954) naast Romy Schneider, Die Stadt ist Voller Geheimnisse (1954), Des Teufels General (1955) naast Curd Jürgens en Ein Herz Bleibt Allein (1955). Zijn allerlaatste filmoptreden, in de rol van Dr. Wesendahl, was in Meine 16 Söhne uit 1955. Hij was sinds 1930 getrouwd met Mary von Ruffin, zij was de zus van acteur Kurt von Ruffin. Na een langdurige ziekte overleed Karl Ludwig Diehl op 8 maart 1958 op zijn landgoed Berghof te Penzberg in de leeftijd van 61 jaar. Hij vond zijn laatste rustplaats in een familiegraf,samen met zijn schoonouders, zwager (overleden in 1996) en echtgenote (overleden in 2002) op het oude gedeelte van de Waldfriedhof te München.
Karl Ludwig Diehl
