Het is je vast wel eens opgevallen. Een personage zit er even helemaal doorheen, en jawel hoor, precies op dat moment barst de hemel open. Toeval? Nee dus. In films is regen zelden zomaar regen. Het is een bewuste keuze van de regisseur om de sfeer net dat extra zetje te geven. Of beter gezegd, een flinke plens. Want als je een scène wil laten voelen alsof het leven tegenzit, dan helpt het enorm als het personage daarbij ook nog eens doorweekt raakt. Het maakt het verdriet tastbaar. En zeg nou zelf, een huilende hoofdpersoon op een zonnig terras komt toch een stuk minder geloofwaardig over dan iemand die nat tot op z’n ondergoed een eenzame straat af sjokt.
Subtiel werkt niet, dus alles gaat vol open
In het echt merk je een miezertje al snel. Maar op film ziet dat er eerder uit alsof iemand een oude plantenspuit aan het leegknijpen is. Daarom pakken filmmakers het groot aan. Niet een beetje regen, maar regen alsof je midden in een tropische storm staat. En dan niet eentje van vijf minuten. Nee, gewoon een hele opnamedag lang. Ze gebruiken hiervoor professionele regeninstallaties. Dat zijn niet zomaar een paar tuinslangen die omhoog worden gehouden. Het gaat echt om leidingen met speciale sproeikoppen, netjes buiten beeld geplaatst. Die sproeien het water in precies de juiste hoek en met de juiste kracht, zodat het mooi zichtbaar is op beeld. Dan komt er nog wat creativiteit bij kijken. Meestal wordt er maar een klein stukje echt nat gemaakt. De camera filmt dan nét dat stuk, terwijl vijf meter verderop iemand met droge sokken naar huis loopt. Maar als kijker zie je alleen het drama, de druppels en de natgeregende jas van het hoofdpersonage.
Het is ook gewoon mooi om naar te kijken
Regen doet iets met licht. Het reflecteert, het glinstert, het laat een scène levendiger aanvoelen. Denk aan die typische nachtelijke achtervolgingen met reflecties op de weg, lampen die op de druppels kaatsen en auto’s die water opspatten. Dat ziet er gewoon goed uit. Zelfs als er niks spectaculairs gebeurt, krijgt een shot meteen meer karakter als er regen bij komt kijken. Het is vergelijkbaar met hoe een regen jas voor heren in een kledingcampagne altijd nét dat stoere, ruige randje geeft. Je denkt dan onbewust: kijk hem daar eens door die bui banjeren, die houdt wel van een beetje avontuur. Filmregisseurs weten dat trucje ook dondersgoed toe te passen.
Regen is een emotioneel trucje
Regen staat in films vaak voor verandering. Soms gaat het om een breekpunt, een confrontatie, of juist een verzoening. Je ziet het veel in romantische films. Twee mensen die elkaar net mislopen tot het ineens keihard gaat regenen en ze elkaar in de plensbui weer in de armen vallen. Lekker dramatisch, precies zoals het publiek het wil.
Of neem oorlogsfilms of thrillers. Daar staat regen vaker symbool voor chaos. Alles wordt onoverzichtelijker, ruiger, dreigender. Alsof het water de boel letterlijk schoonspoelt. De held struikelt, er is modder, het wordt glibberig, en iedereen lijkt ineens kwetsbaarder. Regen maakt een scène rauwer. En dat is precies wat het in beeld spannend maakt. Alsof je als kijker een beetje wordt meegenomen in het ongemak. Je voelt bijna hoe koud en zwaar het is, zonder zelf nat te worden.
Maar voor de acteurs is het wat minder romantisch
Hoewel het er prachtig uitziet op beeld, is het voor de mensen op de set een ander verhaal. Urenlang in de regen staan, steeds opnieuw dezelfde scène spelen, natte kleding, doorweekte schoenen. Het is allesbehalve comfortabel. Daarom dragen crewleden vaak gewoon een goede regenjas. Niet voor de sfeer, maar gewoon om warm en droog te blijven. Zo’n jas is trouwens ook in het dagelijks leven geen overbodige luxe als je ooit in Nederland een buitenscène wil draaien. Een beetje voorbereid zijn kan geen kwaad.
Soms is het gewoon over the top
Natuurlijk zijn er ook momenten waarop het allemaal een tikje overdreven wordt. Dan regent het zó hard dat je je afvraagt of ze per ongeluk de brandslang op de set hebben aangesloten. Maar goed, subtiel is nou eenmaal lastig op camera. En in de filmwereld geldt vaak: liever een beetje te veel dan te weinig. Kijk bijvoorbeeld maar eens naar oude klassiekers als Singing in the Rain. Niemand dacht daar écht dat Gene Kelly vrijwillig ging dansen in een echte hoosbui. Maar het zag er geweldig uit, en dat is uiteindelijk waar het om draait.
Dus waarom regent het zo vaak in films?
Omdat het werkt. Omdat het sfeer geeft. Omdat het emoties versterkt. En omdat het er simpelweg mooi uitziet. Film is geen exacte kopie van het echte leven, het is een manier om verhalen te vertellen die binnenkomen. En als een stortbui daarbij helpt, dan is het logisch dat regisseurs die kans met beide handen aanpakken.
Reageren op dit artikel is niet mogelijk.