"Er waren zeer confronterende gesprekken met collega’s met wie ik heel veel jaren, dacht ik, met plezier had samengewerkt en met wie ik soms nóg werkte, die nu toch zeggen: ik vond je intimiderend en ik vond het moeilijk dat toen tegen je te zeggen. En dan zijn er mensen die echt vermalen zijn door de scharen van het programma. En daar had ik een aandeel in, en pijnlijker: daar had ik geen oog voor." 

Van Nieuwkerk zegt dat hij wel wist dat hij 'streng' was en 'driftbuien' had. "Maar wat ik niet wist: dat we - zoals op de voorpagina van de Volkskrant stond - een burn-outfabriek waren. Dat we zoveel mensen achter de schermen ongelukkig hebben gemaakt. Ziek hebben gemaakt."

Beschaamd

De presentator voelde zich enorm beschaamd na het lezen van het artikel. "Ik wist niet dat het voor sommige mensen zó ernstig was. En dat spijt me ontzettend."

Volgens hem was het succes van DWDD de vele burn-outs absoluut niet waard. "Deze vraag houdt me sinds het verschijnen van het artikel bezig. Was het het waard? Was het het waard dat collega's zijn geknakt door ons programma? Het antwoord is: natuurlijk niet. Wat dat betreft was de prijs te hoog en dat had niet mogen gebeuren en dat spijt me."

Reactie

De presentator geeft toe dat hij te sterk reageerde toen de zaak vorig jaar aan het licht kwam. Hij ervoer het artikel aanvankelijk als 'onzijdig en buitenproportioneel'. "Ik vond dat er per se een reactie van mij bij dat stuk moest. Dat was in die hectiek natuurlijk buitengewoon onverstandig. Ik had me schrap gezet en reageerde vanuit een verdedigende reflex. Stom, stom, stom. Ik had gewoon moeten zeggen: jongens, time-out. En drie weken bedenktijd moeten nemen."

Na de publicatie van het interview trok Van Nieuwkerk zich terug en verliet hij zijn huis bijna niet meer, uit angst om anderen te ontmoeten. Een puppy, genaamd Mick, die zelfs op aanraden van de dokter kwam, zorgde ervoor dat hij weer naar buiten ging. "Moet je voorstellen. Ik, een hond. Terwijl ik hartstikke bang ben voor honden."