De Amerikaanse acteur Bradley Cooper heeft toegegeven dat hij 'doodsbang' was om de rol van de legendarische Broadway-componist Leonard Bernstein te spelen in de aankomende biografische Netflix-film Maestro. Cooper - die de film ook regisseerde, produceerde en schreef - onthulde namelijk dat hij maar liefst zes jaar besteed heeft aan het leren hoe hij een stukje muziek van zes minuten moest dirigeren.
In Maestro volgen we Cooper zelf als Leonard Bernstein. We worden meegenomen in het leven van de componist, die je onder meer zou kunnen kennen van de muziek van West Side Story. Centraal staat zijn relatie met Felicia Montealegre, die hij ontmoet op een feest in het jaar 1946. Hun liefdesparcours wordt gedurende dertig jaar gevolgd en ook zijn professionele leven wordt onder de loep genomen. Bernstein stond bekend om zijn uiteenlopende muzikale projecten waarmee hij zijn stempel op de muziekgeschiedenis wist te drukken. Hij verwierf wereldwijde erkenning als dirigent en leidde enkele van 's werelds meest gerenommeerde orkesten, waaronder het New York Philharmonic en het Vienna Philharmonic.
Zes jaar voor zes minuten
Om echt in de huid van Bernstein te kruipen, moest Cooper dus zelf ook enigszins geloofwaardig leren dirigeren, en dat was volgens de acteur absoluut geen gemakkelijke opgave, zo vertelde hijtijdens een Q&A bij een speciale screening van de film in New York. Het zou hem namelijk maar liefst zes jaar gekost hebben om het dirigeren van een muziekstuk van 6 minuten onder de knie te krijgen voor een bepaalde scène die live uitgevoerd zou worden. Het zou gaan om de scene waarin we zien hoe Bernstein op beroemde wijze het London Symphony Orchestra uit 1976 in de kathedraal van Ely dirigeert. "Over die scène maakte ik me zoveel zorgen omdat we het live deden", zo zei Cooper tijdens de Q&A. "Dat was het London Symphony Orchestra. Ik werd live opgenomen, ik moest ze dirigeren. En ik heb zes jaar besteed aan het leren hoe ik zes minuten en 21 seconden muziek moest dirigeren."
Doodsbang
Gelukkig had Cooper naar eigen zeggen 'geweldige leraren' die hem hielpen bij het naspelen van Bernsteins manier van dirigeren. "Ik kon de ruwe versie krijgen van hoe Leonard Bernstein dirigeerde in de kathedraal van Ely met het London Symphony Orchestra in 1976. Dus ik had dat om te bestuderen. En ik had video’s met alle tempowisselingen, dus ik had al dat materiaal om mee te werken. Het ging eigenlijk om het precies kiezen wat ik filmisch wilde, en ze vervolgens uit te nodigen om die ruimte te betreden en erop te vertrouwen dat ze het werk allemaal hadden gedaan. Omdat ik denk ik wist… Ik was doodsbang, écht doodsbang dat ik - als ik het werk niet had gedaan - niet van deze scènes zou kunnen genieten. En dat deed iedereen," aldus Cooper.
Maestro moet op 7 december in Nederland in de bioscopen verschijnen. De trailer kijk je hieronder.
Eigenlijk best bijzonder dat een acteur zes jaar nodig heeft om te leren hoe hij een dirigent moet acteren. De echte Bernsteinkenners zullen probleemloos de fouten in de vertolking kunnen aanwijzen, en de rest van het publiek zal het worst wezen of het goed op Bernstein lijkt. En voor Bradley zelf? Ja, als hij per se een zo natuurgetrouwe vertolking wil geven in plaats van een geacteerde prestatie, dan heeft hij daar misschien wel zes jaar nodig voor gehad.
Eigenlijk best bijzonder dat een acteur zes jaar nodig heeft om te leren hoe hij een dirigent moet acteren. De echte Bernsteinkenners zullen probleemloos de fouten in de vertolking kunnen aanwijzen, en de rest van het publiek zal het worst wezen of het goed op Bernstein lijkt. En voor Bradley zelf? Ja, als hij per se een zo natuurgetrouwe vertolking wil geven in plaats van een geacteerde prestatie, dan heeft hij daar misschien wel zes jaar nodig voor gehad.
Misschien dat daar de paradox ook een beetje in zit want zoals ik me herinner wist Carlo Bosshardt precies hoe hij moest 'acteren' een dirigent met uitstraling te zijn en zo het eerste seizoen van Maestro te winnen. Maar uiteindelijk goed aanvoelen wat er gebeurt, en op de manier zoals een dirigent als Bernstein het orkest aanvoelt en wat nodig is, aan voelt is een ander verhaal. Hij wil niet een dirigent acteren maar echt zijn.
Misschien dat daar de paradox ook een beetje in zit want zoals ik me herinner wist Carlo Bosshardt precies hoe hij moest 'acteren' een dirigent met uitstraling te zijn en zo het eerste seizoen van Maestro te winnen. Maar uiteindelijk goed aanvoelen wat er gebeurt, en op de manier zoals een dirigent als Bernstein het orkest aanvoelt en wat nodig is, aan voelt is een ander verhaal. Hij wil niet een dirigent acteren maar echt zijn.
Carlo deed het in het begin van de reeks heel goed maar werd naarmate dat seizoen vorderde wat minder. De uiteindelijke winnaar, Spike deed dat juist andersom. Die begon vrij matig maar werd steeds beter.
Sowieso had Bradley zich beter kunnen aanmelden voor een seizoen van Maestro. Dan had hij het in een paar weken geleerd. Een soort van dan..
Lijkt me helemaal niks. Dit soort 'top dirigenten' zijn altijd zulke aanstellers... Staan daar te zwaaien als een soort Roger Federer maar dan met een lullig stokje in plaats van een racket, maar wel compleet in het zweet. Doen alsof ze elke noot voelen alsof het een stroomstootje op hun balzak is. Clowns.
Lijkt me helemaal niks. Dit soort 'top dirigenten' zijn altijd zulke aanstellers... Staan daar te zwaaien als een soort Roger Federer maar dan met een lullig stokje in plaats van een racket, maar wel compleet in het zweet. Doen alsof ze elke noot voelen alsof het een stroomstootje op hun balzak is. Clowns.
Ja precies zo heel bijzonder is het ook weer niet.
Je hebt ook zo'n NPO programma met nota bene dezelfde titel als de film
Daarin leren nono's als Carlo Boszhard en Kleine Viezerik de basisdingen... En die doen er geen 6 jaar over...
Die konden er dan ook niks van. Maar om ze daarom nono's te noemen... Hebben waarschijnlijk meer klaargespeeld in het leven dan jij, toch kijk je op ze neer. Beetje triest.
Lijkt me helemaal niks. Dit soort 'top dirigenten' zijn altijd zulke aanstellers... Staan daar te zwaaien als een soort Roger Federer maar dan met een lullig stokje in plaats van een racket, maar wel compleet in het zweet. Doen alsof ze elke noot voelen alsof het een stroomstootje op hun balzak is. Clowns.
Reacties (11)