Films die vaak in het verkeerde hokje worden gestopt

Sommige films worden wel eens verkeerd gepromoot of worden bekend vanwege het shockgehalte of andere opvallende kenmerken waardoor veel kijkers een totaal andere film te zien krijgen dan ze verwachten. Vaak zie je dat terug aan de slechte waardering bij een film, maar soms zorgt dat natuurlijk ook voor positieve verassingen.

Meest opvallende voorbeelden zijn denk ik wel:

- Salo o le 120 Giornate di Sodoma: Goedkope exploitatie, horror porno, politiek pamflet? Alleen de fans zien er meestal een kunstzinnige verfilming van een controversieel boek in. En de discussie zal waarschijnlijk nooit aflopen.

- Narayama Bushiko: meditatief? poetisch?

Toch eerder een bot, rauw en expressief sociaal drama dan een rustige, meditatieve film, wat veel mensen verwachten na het lezen van de achterflap van de DVD.

- Valhalla Rising: gepromoot als flitsende actiefilm. Maar veel fans van actiefilms geven zonder pardon een 0,5*

- Falling Down: Vroeger, toen ik wat meer bevooroordeeld was:), heb ik Falling Down heel lang links laten liggen vanwege de hoes van de videoband en de poster. Ik dacht een soort witte boorden Rambo in de grote stad te verwachten. Toen ik de film uiteindelijk zag, bleek het een maatschappijkritisch, zwartkomisch meesterwerk te zijn. (inmiddels moet ik Rambo blijkbaar ook weer een tweede kans geven )

Dit was even een aanzetje. Ben benieuwd naar andere voorbeelden. Misschien zitten er nog goede tips tussen

Het gebeurt inderdaad vooral wel eens bij films met genreduiding Horror/Thriller: Vital, Joshua, Vinyan en Trouble Every Day komen zo in me op. Typisch films waar het (mij) ging om onderhuids drama en spanning.

Goed topic. Veel films waarmee dat vroeger gebeurd is, zijn nu grote klassiekers geworden (Clockwork Orange, Peeping Tom, Psycho, All that Heaven Allows...)

Eentje die meteen in me opkwam, is Alexis Zorbas. Die film staat (vooral door het overbekende deuntje) vaak bekend als een gezellige pittoreske film over de Griekse cultuur, maar zit vol met een gitzwarte, pijnlijke en genadeloze momenten.

En de thrillers van Depalma natuurlijk!! Extreem stijlvolle postmoderne meesterwerken die doorgaans gezien worden als botte Hitchcock klonen.

The Lady From Shanghai: toch ook wel een parodie op het noir-genre.

Onafhankelijke Amerikaanse films worden vaak (en soms ook echt ten onrechte) in het vakje komedie gestopt. mensen die dan Hollywood komedies gewend zijn en verwachtten, scoren extreem laag. Recent zag ik dat nog aan de reacties bij Greenberg.

Grandrieux wordt vaak alleen maar gezien vanuit en besproken in een referentiekader met daarin niet veel meer dan Noe, maar buiten dat ze beiden uit Frankrijk komen, tegelijkertijd bekend werden en een 'donkere' visie hebben, zijn het toch echt totaal verschillende filmmakers; en het komt Grandrieux vaak niet ten goede.

zou nog wat langer moeten nadenken over speciefieke voorbeelden

Watchmen had ik persoonlijk in het verkeerde hokje gestopt van te voren en ik was niet de enige zo te lezen bij die film. Wat een langdradig gedoe was dat, waar ik toch wel een stevige actiehelden-film had verwacht.

Goed voorbeeld mafketel, komt ook een beetje door de trailers die toch de verkeerde verwachtingen wekken.

In veel winkels wordt animatie nog standaard bij de kinderafdeling gestopt. Ook in het geval van films als Akira, Ghost in the shell of Vals im Bashir. Terwijl films als Fantastic Four wel bij de volwassenen staan, weliswaar onder de categorie Fantasy.

En wat te denken van alternatieve films als Antichrist en Vinyan, die ook een horrorelement hebben en daarom op de horrorpagina's verschijnen.

Raad eens wanneer de film op het internet verscheen: Vinyan (2008)

Watchmen had ik ook heel anders verwacht. Drag Me to Hell is ook wel een goed voorbeeld, mensen verwachten vaak een pure horror, terwijl het toch echt een horror/komedie is. Ook Bitch Slap blijken mensen met verkeerde verwachtingen in te gaan, terwijl het niet zo moeilijk is om te raden wat je krijgt bij die film.

The Night of the Hunter wordt nogal eens tussen de film noirs geplaatst, maar daar past hij niet echt lekker tussen. Eveneens wordt het wel eens een horrorfilm genoemd, maar dat werkt ook niet echt. Het is een moeilijk te promoten film.

Volgens mij is er altijd de noodzaak om de film in een bepaald hokje te plaatsen, vooral om commerciële redenen. Denk bijvoorbeeld aan Caché (thriller), Hunger (gevangenis) en The Assassination of Jesse James (western). Uiteindelijk is de eerste associatie met deze films niet relevant, en gaat het vooral om de onderhuidse spanningen. Doordat deze films vaak met de verkeerde verwachtingen bekeken worden, worden dit soort films vaak als traag ervaren.

Ja, ben ik het mee eens.

Ook eentje is American Gigolo; heeft de reputatie van typisch vroeg jaren '80 filmpje met Gere's wasbordje en armani-pakken als enige attracties (tja, wat denk je na die opening), maar het is een ingetoge, buitengewoon stijlvolle sfeer- en karakterschets.

En Nashville (zeker bij aanvankelijke release): geen vrolijke countrymusical, maar een gelaagde studie van menselijk gedrag en portret van Amerika in de jaren '70.

Verder:

Mann's verfilming van Miami Vice (te chilled en atmosferisch)

The Right Stuff (propaganda )

Knightriders (met de naam van Romero en die poster verwacht je natuurlijk een bizarre sf/actie-film)

Miami Vice kwam qua verhaallijn dan nog wel aardig overeen met wat ik had verwacht. Maar het sfeertje vergeleken met de serie was wel compleet anders. Dat vond ik jammer.

Misschien wel, maar aan de verhaallijn wordt ook weinig aandacht besteed. Het draait puur om de sfeer in die film.

Maar wel duidelijk genre actie/misdaad, dus op dat vlak werd ik niet verrast.

'Monsters' is ook zo'n typische film die het slecht doet (en nog slechter gaat doen waarschijnlijk) omdat mensen verkeerde verwachtingen hebben.

Uiteraard, maar ik vind te chilled en atmosferisch nou niet echt zaken, waardoor deze film in een verkeerd hokje kan worden gestopt. Ik vind iets meer in een verkeerd vakje worden gestopt als je na de film echt denkt naar een totaal ander genre te hebben gekeken.

Die genre-aanduidingen maken weinig uit, vind ik. Kijk daar sowieso zelden naar.

Kan beide kanten op werken inderdaad. Ik kende de GN wel maar het is toch maar afwachten hoe een cinéast dat concept benadert.

Inderdaad. Komt erop neer dat je, met een beetje aandacht voor de regisseur, vrij gemakkelijk moet kunnen concluderen dat hij (Snyder dus) geen straight-forward superheldenfilm af zou leveren.

Deze film wordt vaak als pure horrorfilm gezien/gekocht, terwijl het gewoon een oorlogsfilm is met erg schokkende beelden en effecten: Men behind the Sun

Moet je zijn werk wel kennen natuurlijk, en als je dan best een standaard superhelden trailertje krijgt zijn die verwachtingen niet zo vreemd. Bovendien is consistentie bij een regisseur, en vooral in Hollywoodiaanse regisseurs, echt niet zo vanzelfsprekend.

Syriana, The Informant, The Good Shepherd

Vind dat dat Grandieux inderdaad weinig recht doet. De overeenkomsten wegen wat mij betreft minder zwaar dan de verschillen. Wanneer je Seul Contre Tous met Sombre vergelijkt is het verschil al snel te zien: Noe kiest voor een in-your-face tactiek, waarbij het hoofdpersonage al zijn sores direct uitspreekt, Grandieux laat zijn personages juist niet praten. Beiden donker van toon, maar toch zo verschillend. En juist daardoor kan men met verkeerde verwachtingen Sombre gaan zien.

Ze zijn misschien niet te vergelijken maar maken beiden wel erg voelbare cinema. Ik kan best begrijpen dat er filmliefhebbers zijn die LVN gevoelsmatig linken naar wat Noé teweeg brengt. Vind LVN zelf ook behoorlijk Noé-ish.

Maar voor Sombre moest ik wel veel meer moeite doen. Vond ik niet in eerste instantie echt voelbaar. Bij Noe wordt het echt in je gezicht gesmeten.

Wat betreft Sombre heb je gelijk maar vind La Vie Nouvelle ook best een in your face approach hebben.

"gevoels cinema" is blijkbaar ook een verwarrend hokje!

Noe is hard in het gezicht

Grandrieux is erg onderhuids

Noe is op zijn hardst misselijkmakend

Grandrieux is op zijn hardst angstaanjagend

ik "voel" veel meer voor Grandrieux en heb slechts (maar toch wel grote) waardering voor Noe

voila, weer een mooi recent voorbeeld bij Sombre

maar nu genoeg over Grandrieux