Huilen bij films

Ik huil niet echt overdreven, maar wel van binnen of er lopen een paar kleien traantjes over mijn wangen. Dit was het geval bij:

Crash (2004) De scene waar het kleine meisje voor haar vader springt wanneer deze wordt beschoten.

Bah, vals sentiment vond ik dat. Ik heb overigens een traan gelaten bij de eindscène van Simon.

Sunrise kwam het dichtstbij tot nu toe. Mijn ogen werden op een gegeven moment toch vochtig, maar een traan heb ik nog niet gelaten. Gek genoeg was het achteraf gezien niet eens een droevige scène waardoor ik zo ontroerd werd.

Toen ik klein was heb ik een keer gehuild bij The Hunchback of the Notre Dame. En vraag me niet waarom.

Hardball, toen dat jongetje dood ging aan het eind maar dat was een tijdje terug..

Ik huil niet gauw bij films, maar als er iets dramatisch is gebeurt of wat ik zelf heb mee gemaakt waar ik me dan wel in zou kunnen verplaatsen wil ik nog wel eens een traantje weg pinken.

#1,2,3 en 4 uit mijn top 10 wisten me wel te ontroeren (het welbekende brok).

Tot dusver heeft echte tragiek me nog niet op dergelijke wijze weten te raken.

Bij Big fish op het laatst, Maar na zo veel achter elkaar van het zien van het einde gebeurd dat niet meer.

Ruim een jaar geleden zag ik Watership Down voor het eerst. En het treurige geheel in combinatie met 'Bright Eyes' zorgde voor natte oogjes.

Ook keek ik op 8-jarige leeftijd samen met 'mijn beste vriend' destijds The Lion King. Toen Mufasa doodging keken we elkaar aan en pestten we elkaar steeds:"Ik huil niet hoor, huil jij? - Nee, ik niet, maar ik zie wel tranen bij jou" etc.

Voor de rest bij de films die over het algemeen zielig worden gevonden, krijg ik ook vaak wel een brok in m'n keel.

De enige film waarbij ik echt heb moeten huilen was Forrest Gump(Forrest aan het graf van Jennie) Bij The Green Mile en Saving Private Ryan (Irvin Wade die langzaam sterft) was het net niet van dat

Bij Magnolia zat ik niet echt met tranen in de ogen, maar de film deed toch emotioneel wel wat met me

Vanilla Sky, elke keer weer.. vraag me niet waarom.

Probeer dan Abre los Ojos eens, veel sterker dan Vanilla Sky.

Ja, ik zie Tom Hanks wel graag spelen . Hij speelt niet in elke film even goed vind ik, maar in deze films vind ik hem echt goed en maakt hij de films nog beter dan dat ze al zijn.

Het einde van Sunshine is ook wel een beetje waar je de neiging krijgt een traan los te laten.

Verder vond ik ook het eindgevecht van de Koreanse film Typhoon iets om een traantje weg te pinken.

En die scene waarin Anna word onterft door der vader en moeder in Van God Los

Big Fish

Edward Scissorhands

Hotaru no Haka

The Notebook

Lion King

Bambi

Eight Below

Ever After

Green Mile

I am Sam

Moulin Rouge!

Pearl Harbor

Sweet November

Titanic

I am Legend

Etc etc...

Ook nog regelmatig bij verschillende series.

Bij Ben X kwam er veel emotie bij me los wat ook wel lijde tot een traan en ook bij Boogie Nights (deze week nog) kwam er een traantje aan te pas maar dat was vooral door het schitterende en aangrijpende geheel. Ben ik toch niet geheel van steen.

Naar mijn weten heb ik nooit tranen/ een traan gelaten bij een film. Maar ik heb bij sommige films wel een brok in m'n keel gehad.

Bij de film My Dog Skip. Stom hé, maar toen op die scène dat de hond oud werd en ging sterven moest ik meteen aan mijn hond denken. Ook zoveel avonturen mee beleefd.

ik bij E.T. en bij el orfanato ook wel, en nog bij wel meer maar dat kan ik me zo niet meer herrineren

Armageddon (elke keer)

I Am Legend (in een volle cinemazaal dan ook nog. Als enige. )

The Green Mile (elke keer)

Saving Private Ryan (elke keer)

En zelfs gisteren bij Eragon. Waarschijnlijk ook nog bij een paar andere die niet meer zo vers op het geheugen liggen (of al lang geleden zijn. Zoals Frank & Frey, The Lion King, Free Willy, ...).

Ik word met de dag softer. Maar als ik voel dat het kan, laat ik me ook gewoon volledig gaan. Heerlijk gewoon als een film je zo kan ontroeren.

Crash, Big Fish, Green Mile, Schindler's List, ...

Huilen deed ik niet (wel toen ik klein was bij Green Mile), maar ik voelde toch nattigheid opkomen in mijn ogen...

Enkel heel lang geleden bij The Champ en The Color Purple en E.T.

Recent bij Sunshine en 2001Space huilen van geluk.

Soms huilen in de ladder

Leuk voor Sinterklaas!

Ja, vind het ook erg leuk ja...

Ik huil om bijna elke film, maar om deze film (hoewel ik het echt een goede film vind) moest ik niet huilen

De tranen stromen bij mij vooral over mijn wangen als andere mensen verdriet tonen. Net als bij Requiem for a Dream, aan het einde, als die vriendinnen dat vrouwtje komen opzoeken en daarna op het bankje samen zitten te huilen.

En om The Phantom Of The Opera...het blijft vreselijk, als Christine haar liefde betoont aan Raoul, terwijl hij daar in het donker staat.

The Green Mile (elke keer weer), Forrest Gump (met een flinke brok in me keel).

De sterfscene van Sydney in The Killer (1989).

Echt huilen bij films doe ik nooit, maar ik moet eerlijk bekennen dat er wel eens een traantje aan te pas komt

Magnolia: I really do have love to give, I just don't know where to put it.

Braveheart: Wanneer de kleine Murron heb bloemetje aan de kleine William Wallace geeft.

Maar ook scénes uit o.a. Donnie Darko, Titanic, Rain Man, Gladiator, Crash, Armageddon en Forrest Gump weten me te ontroeren. Owh jah, het einde van John Q wist me volgens mij ook aardig te raken.

Einde van Spartacus wordt me iedere keer te veel.
En verder ook wel moeite met het einde van Face/Off wanneer hij weer normaal de oude is en dat jongetje meebrengt naar zijn gezin.

Mijn vriendin kreeg het laatst te kwaad bij Armagedon, omdat ze toen aan het verlies van haar eigen vader moest denken.

Het einde van Donnie Darko iedere keer weer een traantje.