Mooiste filmrol aller tijden

Wat is de mooiste of de beste filmrol aller tijden?

Welke rol wordt volgens jou het beste neergezet door een acteur of actrice of welke rol vindt je zo geweldig dat je het zelf graag had willen spelen?

The Motorcycleboy (M. Rourke) in Rumblefish.

Wat maakt die rol volgens jou zo speciaal, bijzonder of goed?

De beste filmrollen zijn zo goed dat ik de kwaliteit zelf toch bij lange na niet zou kunnen benaderen .

- David Thewlis in Naked

- Charlie Chaplin in The Great Dictator

- Lara Belmont in The War Zone

- Gloria Swanson in Sunset Blvd.

.. just to name a few

Mijn acteerkwaliteiten zijn (uiteraard) ook lang niet voldoende om de naar mijn mening beste filmrollen ooit te spelen. Wat me wel ontzettend leuk lijkt is een rol als die van Tim Curry in "It" als Pennywise the dancing clown.

Ik dacht dat er al zo'n topic was, maar goed:

Alexander 'Alex' de Large uit A Clockwork Orange

Frank Booth uit Bleu Velvet

Mysterie Man uit Lost Highway

Sergeant Hartman uit Full Metal Jacket

Lester Burnham uit American uit Amercan Beauty

Zijn de eerste die in me opkomen...

We hebben wel deze:

http://www.moviemeter.nl/?foru...

maar dit is net iets anders lijkt me

Patrick Bateman had nooit beter neergezet kunnen worden.

Weet ik niet. Ik vind de rol verschrikkelijk goed, beter dan alle andere rollen die ik ken. Gevoelskwestie.

Wat maakt die rol volgens jou zo speciaal, bijzonder of goed?

Dat klopt, maar hij had wel een beter film verdiend. Iets serieuzer en minder komisch.

Het is niet zo dat ik het de beste rol ooit vind, maar het spelen van een dergelijk karakter lijkt me leuk. Het is het spanningsveld tussen het uiterlijk van een clown, dat tegelijk geruststellend en angstaanjagend is, en het feit dat Pennywise voor kinderen beide uitersten belichaamd. Tim Curry is ernaar mijn mening goed in geslaagd dit neer te zetten.

Ik vind de toon, de sfeer van de film (mede door het spel van Bale) perfect. Er had wel meer in de film gemogen, dat is waar. Aan de kwaliteit vind ik weinig af te dingen.

Ik vond het boek nogal ernstig, ondanks de grappige momenten. De film vond ik veel te luchtig. Bijna een parodie op het boek.

Volgens mij interpreteerde je de toon van het boek anders dan ik

De humor in het boek wordt overschaduwd door de ernst en ziekelijke precisie van de moorden. Maar tijdens lezing heb ik meerdere malen compleet dubbel gelegen. In de film wordt er minder gemoord en komt de nadruk inderdaad meer op de humor te liggen. Ik vind de toon echter vergelijkbaar, sterker nog, haast perfect weergegeven. Ligt er natuurlijk aan hoe je het boek ervaart; ik vond het boek bijna een parodie op zichzelf.

In het boek las ik kritiek op de jaren 80/yuppen lifestyle, in de film zag ik een parodie op de jaren 80/yuppen lifestyle.

Maar dat is inderdaad een interpretatiekwestie, gelukkig!

Onder andere:

- Al Pacino als Ricky Roma in Glengarry Glen Ross

- Al Pacino als Benjamin 'Lefty' Ruggiero in Donnie Brasco

- Al Pacino als Carlito Brigante in Carlito's Way

- Bob Hoskins als Harold Shand in The Long Good Friday

- Clint Eastwood als The Stranger in High Plains Drifter

- Clint Eastwood als Monco in Per Qualche Dollaro in Più

- Clint Eastwood als Frank Morris in Escape from Alcatraz

- Dustin Hoffman als Ratso in Midnight Cowboy

- Dustiin Hoffman als Lenny Bruce in Lenny

- Eric Bana als Mark 'Chopper' Read in Chopper

- Gregory Peck als Atticus Finch in To Kill a Mockingbird

- Harvey Keitel als The Lieutenant in Bad Lieutenant

- Ian McKellen als James Whale in Gods and Monsters

- Jan Decleir als Dreverhaven in Karakter

- Marlon Brando als Don Vito Corleone in The Godfather

- Michael Rooker als Henry in Henry: Portrait of a Serial Killer

- Peter Fonda als Wyatt in Easy Rider

- Peter Weller als Officer Alex J. Murphy in RoboCop

- Robert De Niro als Jake La Motta in Raging Bull

- Tom Green als Gord Brody in Freddy Got Fingered

- Toshirô Mifune als Kikuchiyo in Shichinin no Samurai

Die volgens jou echt plaatsvonden...

Parodie IS kritiek..

Waar haal je die conclusie vandaan?

Heb me eerlijk gezegd nooit echt bezig gehouden met de 'is alles wel echt gebeurd of niet'-vraag

Marlon Brando als 'Don' Vito Corleone in The Godfather I is naar mijn mening een van de beste rollen ooit.

Heel fijn, maar dan wel van een ander soort dan serieus gebrachte kritiek. Wie wil begrijpt mij wel, wie Neerlandicus wil spelen gaat zijn gang.

Wat gedetailleerder dan: parodie kan héél erg serieuze kritiek zijn, de uitvoering is enkel in enige mate komisch. Ik kan me overigens goed voorstellen dat als iemand het boek een 'serieus' gevoel vond hebben, deze persoon dat in de film minder terug vindt en 'm daarom als teleurstellend ervaart. Maar 'parodie' op zich, zegt niets over kwaliteit. Het 'komische' waar jij het over hebt, ervaar ik meer als bijtend cynisch. Mijn opmerking was overigens een aanvulling, oprecht geen aanval. De korte formulering deed wellicht anders vermoeden, waarvoor excuses .

Geen excuses nodig hoor. Ik meende dat je wat zat te mierenn****n over mijn woordkeus, die inderdaad wel wat onhandig was.

Ik had beter kunnen schrijven dat de cynische toon uit het boek voor mij in de film niet goed overkwam en door een kolderieke toon werd vervangen. In de film leek Bateman een vrij vrolijk kereltje, terwijl hij in het boek toch blijk geeft als enige in zijn omgeving na te denken over de zinloze leegheid van het beursyuppenbestaan.

Ik heb het boek niet gelezen en kwam dankzij de film toch tot PRECIES dezelfde conclusie over Bateman .

Je bedoelt mijn 'boekconclusie'?

Tsja, ik heb het boek tijdens mijn vakantie van '2000 gelezen, en twee/drie maanden later de film gezien. Die viel me zo tegen dat ik drie dagen later de film nog eens ben gaan kijken om 'voorbereid' te zijn. Toen vond ik hem weliswaar iets beter, maar hij haalde het toch lange na niet bij het boek. Misschien was het boek nog iets te vers. Ik zal overwegen één dezer weken de film weer eens te huren.

Eerst een nieuwe tv kopen, want mijn vorige heeft de jaarwisseling niet gehaald

Ik vind zelf bad-guys die alles volledig onder controle hebben altijd wel gaaf. Bijvoorbeeld Kevin Spacey in The Usual Suspects (1995) heeft alles volledig onder controle de hele tijd. Een ander voorbeeld uit deze categorie is dezelfde acteur, maar dan in Se7en (1995). De manier waarop Spacey in Se7en mooi met Brad Pitt loopt te dollen aan het eind vind ik echt geweldig. Deze laatste bad-guy heeft zijn eigen ideologie, waar ook nog wel wat inzit. Je krijgt zeg maar een beetje sympathie voor John Doe.

Dr. Lecter natuurlijk!