• 148.911 films
  • 8.182 series
  • 24.958 seizoenen
  • 546.874 acteurs
  • 323.721 gebruikers
  • 8.484.089 stemmen
Avatar
 

Gedichten (oorspronkelijk bij 'Rouge')

zoeken in:
avatar van herman78

herman78

  • 3176 berichten
  • 1281 stemmen

Dit vind ik een erg mooi gedicht van Szymborska. Een van mijn favorieten.

Einde en begin

Na elke oorlog

moet iemand opruimen.

Min of meer netjes

wordt het tenslotte niet vanzelf.

Iemand moet het puin

aan de kant schuiven

zodat de vrachtwagens met lijken

over de weg kunnen rijden.

Iemand moet waden

door het slijk en de as,

de veren van canapéé

de splinters van glas

en de bloederige vodden.

Iemand moet een balk aanslepen

om die muur te stutten,

iemand het glas in het raam zetten,

de deur in de hengsels tillen.

Fotogeniek is het niet

en het kost jaren.

Alle camera’s zijn al

naar een andere oorlog.

De bruggen moeten terug

en de stations opnieuw.

Van het afstropen

gaan mouwen aan flarden.

Met een bezem in de hand

vertelt iemand nog hoe het was.

Iemand luistert en knikt

met een hoofd dat nog niet is afgekletst.

Maar bij hen in de buurt

duiken algauw lieden op

die het begint te vervelen.

Soms zal iemand nog

onder een struik

doorgeroeste argumenten opgraven

en ze naar de vuilnishoop brengen.

Zij die wisten

waarom het hier ging,

moeten wijken voor hen

die weinig weten.

En minder dan weinig.

En tenslotte zo goed als niets.

In het gras, overwoekerd

door oorzaak en gevolg,

moet iemand liggen die

met een aar tussen zijn tanden

naar de wolken staart.


avatar van Ramon K

Ramon K

  • 13576 berichten
  • 0 stemmen

Mooi gedicht zeg!


avatar van Phooze

Phooze

  • 2544 berichten
  • 597 stemmen

Zeker mooi, vooral dit greep me aan:

Fotogeniek is het niet

en het kost jaren.

Alle camera’s zijn al

naar een andere oorlog.


avatar van Ramon K

Ramon K

  • 13576 berichten
  • 0 stemmen

Geloof 't of niet.....juist dat stukje vind ik heel mooi!


avatar van FisherKing

FisherKing

  • 18696 berichten
  • 0 stemmen

herman78 schreef:

Zij die wisten

waarom het hier ging,

moeten wijken voor hen

die weinig weten.

En minder dan weinig.

En tenslotte zo goed als niets.

Inderdaad, prachtgedicht !


avatar van herman78

herman78

  • 3176 berichten
  • 1281 stemmen

Ah, het doet me deugd dat jullie dat me me eens zijn. De gedachte dat, hoe gruwelijk ook, een oorlog langzaamaan vergeten wordt, vind ik wel vreemd. The Pianist deed me trouwens ook aan dit gedicht denken.

BTW: ik moet de hele Trois Couleurs trilogie nog zien...


avatar van Phooze

Phooze

  • 2544 berichten
  • 597 stemmen

Ramon K schreef:

Geloof 't of niet.....juist dat stukje vind ik heel mooi!

Ik geloof je !

Ik moet deze films maar een keertje gaan kijken.


avatar van Pablito

Pablito

  • 180 berichten
  • 813 stemmen

En zo verglijdt alles, mooi en lelijk, naar het land van de verbeelding en de herinnering.


avatar van narva77

narva77 (crew films)

  • 11900 berichten
  • 6210 stemmen

Phooze, Herman, wacht niet langer en kijk de trilogie. Absolute aanraders.


avatar van renske

renske

  • 1105 berichten
  • 926 stemmen

Voor de liefhebbers nog een Szymborska.

De eeuw loopt ten einde

Hij zou beter zijn dan vorige eeuwen, onze twintigste.

Dat kan hij niet meer waarmaken,

zijn jaren zijn geteld,

zijn tred is wankel,

zijn adem kort.

Er is al te veel gebeurd

wat niet had mogen gebeuren,

en wat had moeten beginnen, is niet begonnen.

De lente zou naderbij komen,

en het geluk, onder andere.

De vrees zou stad en land verlaten.

En eerder dan de leugen zou de waarheid

haar bestemming bereiken.

Bepaalde rampen zouden

niet meer plaatsvinden,

oorlog bijvoorbeeld,

en honger, enzovoort.

De weerloosheid der weerlozen,

het goede vertrouwen en dergelijke

zouden worden gerespecteerd.

Wie vreugde uit de wereld wilde putten,

staat nu voor een taak

die onuitvoerbaar is.

Domheid is niet komisch.

Wijsheid is niet vrolijk.

De hoop is niet meer dat jonge meisje

et caetera, helaas.

God zou eindelijk gaan geloven in een mens

die goed en sterk is,

maar goed en sterk

zijn nog altijd twee mensen.

Hoe ik moet leven - las ik in een brief van iemand

aan wie ik van plan was hetzelfde te vragen.

Opnieuw en als altijd zijn er, zoals uit bovenstaande

blijkt, geen dringender vragen dan naïeve vragen.


avatar van Ramon K

Ramon K

  • 13576 berichten
  • 0 stemmen

Wie vreugde uit de wereld wilde putten,

staat nu voor een taak

die onuitvoerbaar is.

Domheid is niet komisch.

Wijsheid is niet vrolijk.

De hoop is niet meer dat jonge meisje

et caetera, helaas.

God zou eindelijk gaan geloven in een mens

die goed en sterk is,

maar goed en sterk

zijn nog altijd twee mensen.

Auw! Wat een ware en mooie woorden!


avatar van Phooze

Phooze

  • 2544 berichten
  • 597 stemmen

renske schreef:

God zou eindelijk gaan geloven in een mens

die goed en sterk is,

maar goed en sterk

zijn nog altijd twee mensen.

Mooi, mooi, mooi. Dus o.a. door deze gedichten zou deze film (en zijn 2 voorgangers) gebaseerd zijn?


avatar van Pablito

Pablito

  • 180 berichten
  • 813 stemmen

Het lijkt er sterk op dat het oevre van Szymborska een invloed heeft gehad op het werk van Kieslowski, maar het volgende gedicht zou de (directe?) inspiratiebron voor "Rouge" zijn geweest.

Love at First Sight

by Wislawa Szymborska - 1993

They're both convinced

that a sudden passion joined them.

Such certainty is beautiful,

but uncertainty is more beautiful still.

Since they'd never met before, they're sure

that there'd been nothing between them.

But what's the word from the streets, staircases, hallways -

perhaps they've passed by each other a million times?

I want to ask them

if they don't remember -

a moment face to face

in some revolving door?

perhaps a "sorry" muttered in a crowd?

a curt "wrong number" caught in the receiver?

but I know the answer.

No, they don't remember.

They'd be amazed to hear

that Chance has been toying with them

now for years.

Not quite ready yet

to become their Destiny,

it pushed them close, drove them apart,

it barred their path,

stifling a laugh,

and then leaped aside.

There were signs and signals,

even if they couldn't read them yet.

Perhaps three years ago

or just last Tuesday

a certain leaf fluttered

from one shoulder to another?

Something was dropped and then picked up.

Who knows, maybe the ball that vanished

into childhood's thicket?

There were doorknobs and doorbells

where one touch had covered another

beforehand.

Suitcases checked and standing side by side.

One night, perhaps, the same dream,

grown hazy by morning.

Every beginning

is only a sequel, after all,

and the book of events

is always open halfway through.


avatar van FisherKing

FisherKing

  • 18696 berichten
  • 0 stemmen

Pablito schreef:

Het lijkt er sterk op dat het oevre van Szymborska een invloed heeft gehad op het werk van Kieslowski, maar het volgende gedicht zou de (directe?) inspiratiebron voor "Rouge" zijn geweest.

Love at First Sight

by Wislawa Szymborska - 1993

Het lijkt er meer op dat Wislawa Szymborska door Kieslowski is beinvloed (zie La Double Vie de Véronique uit 1991.)


avatar van Pablito

Pablito

  • 180 berichten
  • 813 stemmen

Kieslowski zou ook beinvloed zijn door het gedicht "Seance" dat, naar ik meen, wat ouder is.

Dus laten we het op een Poolse wisselwerking houden


avatar van renske

renske

  • 1105 berichten
  • 926 stemmen

Omdat dit toch een Nederlandstalige site is, en ik Szymborska's 'uitzicht met zandkorrel' bezit, hier het gedicht in Nederlandse vertaling (direct uit het Pools vertaald door Gerard Rasch).

Liefde op het eerste gezicht

Beiden zijn ervan overtuigd

dat een plotselinge hartstocht hen heeft verenigd.

Mooi, zo'n zekerheid,

maar onzekerheid is mooier.

Aangezien ze elkaar eerder niet kenden, menen ze

dat er nooit iets tussen hen is voorgevallen.

Maar wat zeggen de straten, trappen en gangen daarvan,

waar ze elkaar misschien jaren voorbij zijn gelopen?

Ik zou hun willen vragen

of ze zich niets herinneren -

een keer oog in oog

in een draaideur misschien?

een 'pardon' in het gedrang?

een 'verkeerd verbonden' in de hoorn?

- maar ik ken hun antwoord.

Nee, ze herinneren zich niets.

Het zou hen sterk verbazen

dat het toeval al een hele tijd

met hen speelde.

Nog niet helemaal gereed

om hun bestemming te worden,

dreef het hen naar en uit elkaar,

versperde hun de weg

om onderdrukt giechelend

opzij te springen.

Er waren tekens en signalen,

onleesbaar, maar maakt dat verschil?

Dwarrelde er drie jaar geleden

of vorige dinsdag misschien

een zeker blaadje van arm op arm?

Er werd iets verloren en weer opgeraapt.

Wie weet was het al de bal

in de struiken van de kindertijd.

Er waren deurknoppen en -bellen

waarop voortijdig aanraking

op aanraking werd gevlijd.

Koffers naast elkaar in het bagagedepot.

In zekere nacht misschien een eendere droom,

direct na het wakker worden uitgewist.

Elk begin is tenslotte

niet meer dan een vervolg,

en het boek der gebeurtenissen

ligt altijd open in het midden.


avatar van Nicolage Rico

Nicolage Rico

  • 20067 berichten
  • 2126 stemmen

Dletsegrevoneget

Liefdesmakelaar in de brandende hel

Bedolven door een potvisgrootte meurende zeepbel

Kussen die bezwaren

Roos tussen engelenharen

Muizen die kaas vrezen

Slaven die de schobbejakkers de les lezen

Bier met een zwarte kraag

Dompelend ijs verijdelt de brandende vraag

Vlinders die het verliezen op schoonheid

Droogte tijdens het hoogseizoen

Van de regentijd

Een dyslect breidt de woorden aan zijn mouw

En een ziek lammetje met een berenklauw

Een zorgeloze maatschappij

En

Jij... Jij die houdt van mij


avatar van soom

soom

  • 24711 berichten
  • 2587 stemmen

Wauw, ik had eigenlijk altijd een beetje het idee dat jongens niet zo gevoelig waren en dat gedichten schrijven toch iets meer meisjesachtig was.. Moet toch even dat kwijt, na het lezen van al de prachtige gedichten hierzo..


avatar van clockwork72

clockwork72

  • 2717 berichten
  • 1376 stemmen

Door de schaduw van jou wanhoop.

Overwoekert een besluit.

Door de storm nog niet bedwongen.

Slechts de tranen op de ruit.

Geeft de lente je geen vleugels, raakt de waarheid in de war.

Dan zijn de keizers slechts nog helpers en huilt de oude nar.


avatar van Don Dijk

Don Dijk

  • 7079 berichten
  • 0 stemmen

Nicolage Rico schreef:

Dletsegrevoneget

Liefdesmakelaar in de brandende hel

Bedolven door een potvisgrootte meurende zeepbel

Kussen die bezwaren

Roos tussen engelenharen

Muizen die kaas vrezen

Slaven die de schobbejakkers de les lezen

Bier met een zwarte kraag

Dompelend ijs verijdelt de brandende vraag

Vlinders die het verliezen op schoonheid

Droogte tijdens het hoogseizoen

Van de regentijd

Een dyslect breidt de woorden aan zijn mouw

En een ziek lammetje met een berenklauw

Een zorgeloze maatschappij

En

Jij... Jij die houdt van mij

Rico kan ook fantastisch schrijven.


avatar van AGE-411

AGE-411

  • 10072 berichten
  • 679 stemmen

Fans van Elsschot hier?

(gekend van boeken als 'Kaas', 'Lijmen/Het been', 'Het Dwaallicht', 'Villa Des Roses", "Het Tankschip")

Een van zijn bekendste en prachtigste gedichten:

BORMS

Gij zijt mij vreemd geweest, vermetele oude vriend,

maar dat gij Neerlands vaan manmoedig hebt gediend,

dat weet ik niettemin zoals 't eenieder weet

die nu, in dit ons land, zijn brood en schande eet.

Voor rechters-soldeniers, beroepen door de Staat,

is het U dan vergaan zoals het dapperen gaat,

En de Regent keek toe, stilzwijgend , onverstoord,

maar nam zijn pen niet op voor 't schrijven van één woord.

Uw gratie lag gereed voor 't buigen van uw nek

voor 't beven van uw lip, voor 't eten van uw drek.

Goddank, gij hebt dat tuig misprijzend genegeerd

en noch uw dierbaar Volk, noch uwe naam onteerd.

Dat kon, dat wilde of dorst men niet verstaan.

Men riep het peloton en 't peloton trad aan.

Maar dat het salvo, dat finaal is losgebrand,

ons allen heeft geraakt, dat voelt heel Vlaanderland.

En dat geen enkele stem tot u is opgegaan

toen ieder in zijn geest u voor die muur zag staan.

De Paus heeft niet geroerd, wij zwegen stil

als was die snode daad des Heren eigen wil.

Eenieder zwoer bij God : 'Ik heb hem niet gekend,

die oude door de pest geslagen krukkenvent'.

O lafheid ongehoord, o niet te delgen schand,

waarvan 't infame merk ons op het voorhoofd brandt.

Nog glom een laatste sprak : Oranje's vrome telg

verheft des Zwijgers stem en schut die stoere Belg.

Uw moed, helaas, drong niet tot in de troonzaal door,

wie eenmaal is gedoemd vindt nergens nog gehoor.

Al werd uw oude romp in allerijl vermoord

de echo van uw stem wordt door geen schot gesmoord.

En wat van u resteert wordt éénmaal, naar de wet

van Vlaanderens eergevoel, met staatsie bijgezet.

Voorop de Kardinaal, gedost in vol ornaat,

herzegend en verkist zijt gij zijn kameraad ?

Hij zal, na 't eersaluut, liturgisch henengaan

en zo heeft dan het land, posthuum zijn plicht gedaan.

Opdracht :

Gij dacht, o lijdzaam volk, dat 't gruwelijk getij

der oude tyrannie voor immer was voorbij,

Weet nu dan dat uw stem door niemand wordt aanhoord

zolang gij stamelend bidt of bedelt bij de poort.

Willem Elsschot Antwerpen 1947


avatar van soom

soom

  • 24711 berichten
  • 2587 stemmen

Vandaag is een droom,

gevangen in dromen,

gevangen in nevelen en mist.

Vandaag is de tijd er niet,

vandaag bestaat er geen oorlog,

vandaag bestaan er geen harde woorden,

vandaag bestaat er geen dierenleed,

vandaag bestaat er geen misbruik op welke manier dan ook,

Vandaag bestaan er geen scheidingen,

vandaag bestaat er geen pijn,

vandaag is alles alleen maar mooi.

Vandaag zijn alle mensen gezond,

vandaag worden er geen mensen meer vermoord.

Vandaag is de wereld zoals ik wilde dat het zou zijn.

Vandaag is het leven beter dan voorheen.

Vandaag is de wereld perfect.

Vandaag, vandaag, vandaag.

Waarom niet morgen?


avatar van AGE-411

AGE-411

  • 10072 berichten
  • 679 stemmen

Gedichtendag vandaag!

Mijn favoriete dichter: ALBRECHT RODENBACH

(afbeelding)

Zijn standbeeld op de grote markt van Roeselare.

Albrecht Rodenbach bracht in 1878 zijn eerst dichtbundel uit.

Daar is het spijtig genoeg ook bij gebleven. In 1880 stierf ie op 23-jarige leeftijd!

Dat ene dichtenbundel van hem is zo grondverschuivend goed. Wie weet wat voor grootse meesterwerken we nog gekregen zouden hebben als de TBC hem niet geveld had.

HET KERELSKIND schreef:

Van waar koms du getreden

zoo laat door rein en wind,

van waar koms du getreden,

aleen, du blonde kind?

-- Du smidje van den woude,

ik kome van het veld

waar vader heeft gestreden,

waar vader ligt geveld.

-- Lo! viel hij, 't was met eere,

dijn vader welbemind.

Wat bergt dijn blauwe schabbe,

du arrem heldenkind?

-- Du smidje, 't zijn de scherven

van vaders goede zweerd;

du zals het mi hersmeden:

het is 't hersmeden weerd.

-- 'k Hersmede het di sterker

dan 't vaders hand ooit zwong.

Maar, waartoe wilt 't di dienen?

du best zoo bitter jong.

-- Du smidje van den woude,

bij Lo! du ne best nie' vroed:

mijn vader wille ik wreken

met stroomen walenbloed.

1876



DE BLAUWVOET schreef:

Nu het lied der Vlaamse zonen,

nu een dreunend kerelslied,

dat in wilde noordertonen

uit het diepste ons herten schiet.

Ei! het lied der Vlaamse zonen,

met zijn wilde noordertonen,

met het oude Vlaams Hoezee.

Vliegt de blauwvoet? Storm op zee!

't Wierd gezeid dat Vlaanderen groot was,

groot scheen in der tijden wolk,

maar dat Vlaanderland nu dood was,

en het vrije kerelsvolk.

Maar dan klonk een stemme krachtig

over 't oude noordzeestrand

en het stormde groots en machtig,

in dat dode Vlaanderland.

En hier staan wij, 't hoofd omhoge,

vuisten siddrend, kokend bloed;

vlam in 't herte, vlam in de oge,

en ons naam ons trillen doet!

Van de blonde noordse stranden,

dwang en buigen ongewend,

onze vaders herwaarts landden,

leden, streden, ongetemd.

Ja wij zijn der Vlamen zonen,

sterk van lijve, sterk van ziel,

en wij zou'n nog kunnen tonen,

hoe de klauw der Klauwaars viel.

Op ons vane vliegt de Blauwvoet,

die voorspelt het zeegedruis,

en de Leeuw er met zijn klauw hoedt

mijn lieve dierbaar kruis.

Weg de bastaards, weg de lauwaards.

ons behoort het noordzeestrand,

ons de kerels, ons de Klauwaars,

leve God en Vlaanderland!

1875

Op DE BLAUWVOET werd later muziek gecomponeerd. Het werd vaak gezongen bij nationalistische gelegenheden.

Toen in 1985 de Vlaamse gemeenschap op zoek was naar een officieel volkslied; ging het vooral tussen DE BLAUWVOET, en de DE VLAAMSE LEEUW van Hippoliet Van Peene. Die laatste heeft het dus gehaald en is erkend als officieel volkslied. ("Ze zullen hem niet temmen...")

Nog steeds zijn er mensen van mening dat het volkslied moet aangepast worden. Van wikipedia:

De Blauwvoet is in een ongepunteerd ritme geschreven, en heeft daardoor, indien traag gespeeld, het statige karakter van de nationale hymnes van Groot-Brittannië, Nederland en Duitsland. De Vlaamse Leeuw daarentegen is geschreven in een gepunteerd ritme, en heeft daardoor hetzelfde mars- of zelfs 'kermis'-karakter als de Marseillaise en de Brabançonne. Er gaan daarom weer stemmen op om de Blauwvoet als officieel Vlaams volkslied te nemen.

En de laatste Rodenbach. Voor de Gentenaars wel bekend; al meer dan 100 jaar hét stadsgedicht.

KLOKKE ROELAND schreef:

Boven Gent rijst, eenzaam en grijst

't Oud Belfort, zinbeeld van het verleden

Somber en groots, steeds stom en doods

Treurt d' oude Reus op het Gent van heden

Maar soms hij rilt, en eensklaps gilt

Zijn bronzen stemme door de stede

Tril in uw graf, tril Gentse helden

Gij, Jan Hyoens, gij, Artevelden

Mijn naam is Roeland, ik kleppe brand

En luide storm in Vlaanderland

Een bont verschiet schept het bronzen lied

Prachtig weer tovert mij voor de ogen

Mijn ziel erkent het oude Gent

Het volk komt gewapend toegevlogen

Het land is in nood: Vrijheid of dood

De gilden komen aangetogen

Ik zie Jan Hyoens, ik zie De Artevelde

En stormend roept Roeland de helden

Mijn naam is Roeland, ik kleppe brand

En luide storm in Vlaanderland

O heldentolk, o reuzenvolk

O pracht en macht van vroeger dagen

O bronzen lied, ik weet uw bedied

En ik versta het verwijtend klagen

Doch wees getroost: Zie, 't oosten bloost

En Vlaanderens zonne gaat aan het dagen

Vlaanderen die leeuw, tril, oude toren

En paar uw lied met onze koren

Zing: ik ben Roeland, ik kleppe brand

Luide triomf in Vlaanderland


avatar van speedy23

speedy23

  • 18926 berichten
  • 14043 stemmen

Het laatste gedicht van Hugo Claus.

Beminde gelovigen,

Er was eens een pastoor,

Een heel grote vent,

Één die kon spreken met heel veel talent!

Beste gelovigen, sprak hij,

Ik ben wat hees

Maar vandaag wil ik u spreken

Over een heel klein stukje vlees.

Het is langwerpig en stijf,

Volgens velen het koddigste aan het lijf.

Hiermee kan de mens zo veel goeds verrichten,

Helaas menigeen onder u dien ik te betichten

Misbruik gemaakt te hebben van dit wonderding.

Mocht men weten hoeveel bloed er is vergoten,

Hoeveel rampen en ongelukken uit dit kleine stukje vlees zijn ontsproten,

Ja voorwaar, zeg ik, men zou het afsnijden met een schaar.

Beste gelovigen,

Ik zal u zeggen wat het is,

Want alleen zal je het nooit vinden,

Dat kleine stukje vlees, langwerpig en stijf,

Het koddigste ding van een menselijk lijf,

dat is en blijft... de tong van een venijnig wijf

Heerlijk is dit. Daarom hield ik ook zo van Toon hermans. Simpel, licht humoristisch en toch steengoed.


avatar van Bartt88

Bartt88

  • 1576 berichten
  • 936 stemmen

Jimmy Stewart


avatar van rensie32

rensie32

  • 4359 berichten
  • 1662 stemmen

Te horen in de film Walkabout, een gedicht van A.E. Housman:

Into my heart an air that kills

From yon far country blows:

What are those blue remembered hills,

What spires, what farms are those?

That is the land of lost content,

I see it shining plain,

The happy highways where I went

And cannot come again.


avatar van Bartt88

Bartt88

  • 1576 berichten
  • 936 stemmen

In de schemer

In de schemer buiten

op een tuinbank gezeten

van de geluidloze vlucht

van de vleermuis omgeven

werkt het gestage knagen

van het geweten

ons méér op de zenuwen

dan binnen

op de bank gelegen

met de televisie aan-

vandaar dat in zo weinig

tuinen banken staan

J.A. Deelder


avatar van Ayres

Ayres

  • 259 berichten
  • 805 stemmen

Ik viel van de trap

Van de trap viel ik.

Daar lagen wij,

mijn lichaam en ik.

Wij stonden op,

mijn spieren en ik,

en keken naar het kwaad;

de trap.

Ik besloot met de lift,

met de lift besloot ik

te gaan.


avatar van speedy23

speedy23

  • 18926 berichten
  • 14043 stemmen

In Flanders fields

In Flanders fields the poppies blow

Between the crosses, row on row

That mark our place; and in the sky

The larks, still bravely singing, fly

Scarce heard amid the guns below.

We are the dead. Short days ago

We lived, felt dawn, saw sunset glow

Loved, and were loved, and now we lie

In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:

To you from failing hands we throw

The torch; be yours to hold it high.

If ye break faith with us who die

We shall not sleep, though poppies grow

In Flanders fields.

(luitenant-kolonel John McCrae, 1872-1918)


avatar van de grunt

de grunt

  • 4228 berichten
  • 1564 stemmen

Iedere keer weer kippenvel als ik hem lees:

De zittende politicus

Hij heeft nog nooit gedanst. Hij kent zijn doel.

Nog nooit is op zijn vale klerkensmoel

Zomaar een lach verschenen, maar die nacht,

Nadat de gek de nar had omgebracht,

Kroop hij zijn bed uit, glimmend van de pret,

En maakte hij onbespied een pirouette.

Dank, dank, riep hij, het monster is geveld.

Hij oefende het woord ‘geschokt’ voor morgen

En sliep als twintig ossen kunnen slapen.

Straks is hij, voor de camera, vol zorgen.

Natuurlijk is hij zwaar tegen geweld.

Daar klinkt verdomd weer zijn belegen lied.

Hij loopt op straat, ondragelijk rechtschapen,

En ziet nog steeds het echte monster niet.

Gerrit Komrij (10/05/2002)


avatar van Donkerwoud

Donkerwoud

  • 7420 berichten
  • 3335 stemmen

Best wel een fan van Constantine P. Cavafy. Vooral van zijn vaak homo-erotische gedichten over oudere mannen die hun eigen jeugd zien vervlieden in de jonge, levenslustige jongens waar ze naar verlangen. (Wat het over mij zegt, mag je zelf invullen. Ik val niet op mannen)

An old man

At the noisy end of the café, head bent

over the table, an old man sits alone,

a newspaper in front of him.

And in the miserable banality of old age

he thinks how little he enjoyed the years

when he had strength, eloquence, and looks.

He knows he’s aged a lot: he sees it, feels it.

Yet it seems he was young just yesterday.

So brief an interval, so very brief.

And he thinks of Prudence, how it fooled him,

how he always believed—what madness—

that cheat who said: “Tomorrow. You have plenty of time.”

He remembers impulses bridled, the joy

he sacrificed. Every chance he lost

now mocks his senseless caution.

But so much thinking, so much remembering

makes the old man dizzy. He falls asleep,

his head resting on the café table.

(C.P. Cavafy, Collected Poems. Translated by Edmund Keeley and Philip Sherrard. Edited by George Savidis. Revised Edition. Princeton University Press, 1992)


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.