Walkabout (1971)

Schitterende film met prachtige cinematografie. Vooral fijn dat Roeg andere films maakt dan alle andere cineasten.

Het verhaal (dat een soort voorloper van Gerry bleek) is een metafoor voor de banaliteit van de moderne maatschappij, zoals duidelijk wordt in de beginscenes, de vreemde zelfmoorden of wanneer de Aboriginal een dier slacht, zie je beelden van een slager. Toch vind ik dat maar ondergeschikt aan wat de film eigenlijk is; een frisse, avontuurlijke en spirituele speurtocht naar, ja naar wat eigenlijk? Verhaaltechnisch gezien naar een terugkeer naar de bewoonde wereld, maar eigenlijk gaat het daar niet echt om. Het gaat veel meer over jezelf vinden, maar dat krijgt niet de flauwe invulling die je verwacht bij zoiets vaags.

Veel sterke en gewaagde scenes, zorgen voor een prachtige (letterlijk en figuurlijk) film. 4,5 sterren.

Eco-hippie manifest van Roeg,die behoorlijk wild om zich heen slaat.Blijkbaar gevoed door antropologische lectuur heeft Roeg de film de structuur van een sprookje meegegeven,waarbij de grote boze wolf is vervangen door de Boze Blanke Man.Het begin dienen wij dan ook imho symbolisch te interpreteren:de decadente beschavingsmens vernietigt zichzelf .
Gelukkig slaat Roeg ons ook met geweldige cinematografie en beelden vd outback om de oren,met schattige bijrolletjes voor een hele lieve wombat en een mierenetertje.De beruchte intellectuele montagetechniek à la Eisenstein vond ik meestentijds geslaagd en irriteerde me niet,te meer omdat R. zichzelf in de voet schiet door godsgruwelijk lelijke naakte Aboriginal wijven naast Agutter wier lichaam toch een product is van de Beschaving,te plaatsen.
Daarover gesproken:goed idee om wat teensploitation aan de film toe te voegen natuurlijk,Jenny draagt hooguit een kostschooluniformpje en vaak ook helemaal niets ,zoals dat hoort in de natuurtoestand.Werkelijk hilarisch hoe Roeg,die blijkbaar Rousseau heeft gelezen,de nobele wilde(hoezo racistisch) Gulpill afschildert als iemand zonder driftleven:IRL had die gozer dat grietje natuurlijk verkracht tot ze zo uitgedroogd was als de haar omringende woestijn,in mootjes gehakt en rauw opgevreten .
Enfin,de film vliegt uiteindelijk wel volkomen uit de bocht met een blue lagoon scène(zie poster,maar denk die slip weg)en Roeg die steeds hysterischer zijn boodschap overbrengt over hoe de witmens alles vernietigt.Op het eind is de treurige cirkel weer rond,hoewel...
Overigens lijkt het me stug dat er 40 jaar terug nog Aboriginals waren die geen woord Engels spraken,maar aangezien dit geen docu is kunnen we hier spreken van poetic licence.