Lovesick (2014)

Een episodische, onnozele en onevenwichtige film waarin gevoelens van onzekerheid en angst om bezeerd te worden, die bij verliefd zijn kunnen horen, in plaats van hopeloosheid een psychose was en oncontroleerbare gevaarlijke jaloezie een ziekte. De grappig bedoelde scènes kwamen geforceerd over en ik vond eigenlijk dat de personages nauwelijks menselijke trekjes kregen.

In deze film heeft de hoofdpersoon last van ziekelijke jaloezie wanneer hij verliefd wordt die uitgroeit tot paranoia en gedrag dat hem op het randje van de waanzin brengt. De ontwikkeling van deze psychische stoornis word stap voor stap goed in beeld gebracht. Een mooie scene is wanneer de beste vriend van de hoofdpersoon schuldgevoelens krijgt omdat hij niet op tijd voor zichzelf heeft erkend hoe gek zijn vriend geworden was. Op dit moment word de film als het ware gepauzeerd alsof de maker van de film ons wil zeggen: let op dit is een cruciaal moment in iemands leven en dit moet je vooral niet doen in zo'n situatie.

De reacties van de vriendin van de hoofpersoon zijn zeer rationeel, je ziet de twijfel er heel langzaam in sluipen en je voelt de vervreemding als het ware. Op een gegeven moment doet de hoofpersoon een concessie aan zijn leven en besluit niet om zijn stoornis te overwinnen maar om met ander meer gelijksoortige mensen om te gaan en je ziet de sociale neerwaartse spiraal.

Goede film met verstand van zaken en je kan er ook gewoon om lachen als je niet verder kan of wilt kijken dan je neus lang is. Mocht je iemand kennen met trekjes van de hoofdpersoon laat degene deze film zien het is goede en goedkope therapie heel luchtig gebracht maar ondertussen....

Best leuk! Ik heb sowieso een zwak voor Matt 'Joey' LeBlanc dus daarom al een tikkeltje bevooroordeeld, maar de film is ondanks mijn voorliefde voor Matt gewoon leuk. Ali Larter ben ik vooral gaan waarderen in de serie Heroes, maar ook hier laat ze zien dat ze een personage tot leven kan laten komen. Maar Matt blijft de ster. Met zijn humor weet hij de lachers op de hand te krijgen. Terwijl ik in het begin even het vermoeden had dat het flauw zou zijn, is dit nergens het geval geweest. Het kijkt lekker weg en is best onderhoudend, ookal worden bepaalde clichés totaal niet uit de weg gegaan.

Ondanks de jaloezie blijf je Charlie lief en aandoenlijk vinden. Zijn jaloezie heeft (voor de buitenstaander dan) iets schattigs. Hij weet het 'echt' over te laten komen, best knap. De chemie tussen de twee spat ook van het beeld.

De manier hoe zijn verhaal werd verteld is leuk gedaan, blijft de kijker er bij betrekken op die manier. Flinke meevaller.

Tsja.

Ik heb dan niet echt een zwak voor Matt LeBlanc, en een goeie acteur kan ik hem ook echt niet vinden. Maar evengoed vond ik deze film teleurstellend. De grappen zijn te flauw, het idee wordt te ver uitgemelkt en dan tot overmaat van ramp ook nog eens een voice-over om het geheel uit te leggen. Niet dat dat nou echt nodig was. Geforceerd en te onwaarschijnlijk.