Memphis (2013)

Saai gebeuren

Al zat er zeker meer in. Ik ben er van overtuigd dat regisseur Tim Button's andere film een stuk beter is, want het grootste minpunt van deze film is niet de regie, maar het flauwe hoofdpersonage zijn karakter dat zowat niks te bieden heeft.

Ik kon men gedachten er dus nauwelijks bij houden, enige pluspunt is dan nog de muziek die bij momenten leuk eenwordt met de beelden.

Vreemde film, die ik niet goed kan plaatsen. Aan de ene kant saai, aan de andere kant intrigerend. Pluspunten zijn de muziek en korte speelduur, maar voor de rest toch een onvoldoende.

Een matige dramafilm...

Matig en saai verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Goed kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Goed geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Geen moeite waard...

Vanwege het abstracte karakter moet je de tijd nemen om de film te laten doordringen (en dat is best een uitdaging gezien de korte speelduur). Het verhaal wordt dan ook niet verteld door dialoogen maar door beelden. Dus begrijpelijk dat sommige mensen het nogal saai vinden (waarschijnlijk ook de reden van de beperkte distributie..?).

Maar persoonlijk kon ik het wel waarderen, met name door de intrigerende beelden van een zanger op zoek naar succes in de (troosteloze) buitenwijk van Memphis. Heel authentiek.

merkwaardig saaie film ook

Ritmische aftiteling!

Fascinerend klein, dromerig portret van een zanger.

Hij is van zichzelf en zijn omgeving vervreemd. Hij is niet meer in staat tot creativiteit; niet tot het oproepen van een nieuwe, betere werkelijkheid vanuit het niets; niet tot schepping, tot tovenarij zoals hij het in het begin van de film in een interview verwoordt als hij het heeft over het muzikale proces. Hij is op zoek naar iets: naar rust, naar ruimte. Hij heeft een onvervuld verlangen dat hij niet kan benoemen. Hij wil alleen zijn, hij wil vrijheid, hij wil opgaan in het moment; de beweging van het leven voelen als de sensatie van snelheid en het suizen van de wind op de fiets, zijn zoals de kleine jongen die hij ooit was.

Bijzonder mooie episodische, kabbelende vertelling. Scenes lopen in vloeiend in elkaar over, versmelten haast, waardoor een soort verwarring of vervreemding ontstaat zoals de hoofdpersoon dat waarschijnlijk voelt.

En het lijkt me ook dat hij rust zoekt omdat hij teveel verplichtingen ervaart: hij moet een nieuw album afleveren, hij moet er voor zijn vriendin zijn, hij moet voor God en medemens iets met zijn talent doen, etc. Daarom zondert hij zich blijkbaar af: weg van de verplichting, weg van teveel communicatie, weg van verwachtingen. Zo herkenbaar, een waarlijk eigentijdse film.