La Torre de los Siete Jorobados (1944)

Inmiddels ook gezien. Het begin van de film vond ik visueel sterk, met de karig verlichte straatjes van Madrid midden in de nacht. Deze film laat ons ruim 100 jaar terug in de tijd reizen. Naar het Madrid van de paardenkoetsen en de hoge hoeden, maar ook van de appartementen met inwonende portiers, en van nachtwakers die, als je met je handen klapt, midden in de nacht met de sleutel aan komen lopen om je in je huis binnen te laten.

Dat vond ik toch wel de kracht van de (low budget) film, de blik die het op het verleden werpt, samen met de indrukwekkende beelden van de toren. De essentie van het plot is weinig origineel (man moet ontvoerde vrouw uit de klauwen van de slechterikken redden), toch wordt de uitwerking ervan best boeiend gebracht met mysteries en allerlei subplotjes en zijverhalen, al is het acteerwerk erg theatraal. De (classieke) horror uit deze film is voor huidige maatstaven inderdaad slappe hap, maar toch leuk om een keer te zien.

De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Emilio Carrere, nou ja... van Jesús de Aragón Soldado, want Emilio Carrere leverde een groot pak blanco vellen aan de uitgever, netjes verstopt tussen enkele pagina's met een kort verhaaltje die hij zelf echt geschreven had, en ging er met het geld vandoor. Toen mocht de zowat beginnend schrijver Jesús de Aragón Soldado van de uitgever de lege pagina's vullen, met als resultaat het boek dat Neville hier verfilmd heeft. De film werd destijds hoog gewaardeerd door de critici, maar door het publiek (onterecht) links gelaten.

3 a 3,5*