Un Divan à New York (1996)

?? nog geen enkele opmerking bij deze film ??

Op zich een heel leuk romantisch verhaal, maar verprutst door de regisseur en scriptschrijver die te kinderlijk zijn en te veel steken vallen, terwijl m.n. William Hurt er zoveel diepgang in probeert te leggen. Als een acteur mondeling moet uitleggen welke gevoel hij/zij wil overdragen is het acteren/filmen eenvoudigweg mislukt, zoals bij zoveel b-films.

Juliette Binoche kan (net als Meryl Streep) geen spontane openhartige warme vrouw spelen, daarvoor is ze veel te veel gefronst. Als een regisseur dat niet voelt is die blind. Ik zie dat ze danseres moet voorstellen, hoewel ze dat erg goed zou kunnen m.i. heb ik er niks van gemerkt.

Psychoanalyse op een wel heel erg kinderlijk nivo uitgelegd, en te kinderlijk overruled door verliefdheid.

Continuiteit is ook slecht: een hond die soms verdwijnt en er dan ineens weer is, en dan ineens in het vliegtuig mag. Met een balkonscene die zo ongelooflijke te simpele wendingen heeft.

Laten regisseur en scriptschrijver maar kinderfilmpjes maken. Dit kunnen ze niet helaas.

verhaal 3,5 rest 1,5

Deze Akerman-voor-een-groot-publiek is in juli uit op DVD in Nederland.

een romantische film die inderdaad in de uitwerking faalt. het acteren was in orde, script misschien ook nog wel, hoewel wat simpel van toon, maar het is de bedoeling geweest een luchtige film te maken en geen psychoanalytische verhandeling. Maar dat de hond zomaar in Parijs opduikt stoorde mij ook : amerikaanse vliegtuigen en al hun beperkingen.... waar is de werkelijkheidszin?

Akerman's poging tot een mainstreamfilm. Een romantische komedie zelfs. Maar tegelijk lijkt het ook een film die wat over psycho-analyse wil zeggen, alleen wat precies is niet heel duidelijk. Psycho-analyse helpt, maar kan door iedereen worden gedaan met de juiste levensinstelling? Of is het onzin en is een goed gesprek genoeg ?. Wat je uit de film haalt bevestigt waarschijnlijk gewoon wat je al vond van psycho-analyse.

Het verhaal is best vermakelijk, maar Hurt en Binoche zijn wel heel nadrukkelijk typetjes. Misschien dat Akerman dacht aan klassieke studiocomedy's, maar met name bij Hurt (als hij zichzelf nog is) werkt het niet. Het verschil tussen Hurt en en Hurt als John Wire is wel heel groot. Maar ook Binoche maakt van haar karakter geen mens en wat die vriendin precies in de film deed weet ik nog steeds niet.

Goed te verdragen als luchtige onzin, met best regelmatig geinige grapjes, maar begint erg te knagen als je er ook maar iets meer van wil maken. Alleen interessant voor mensen die alles van Akerman of Binoche gezien willen hebben.

Kleine 2.5*