Les Nuits de la Pleine Lune (1984)

Ik waardeer Rohmer's werk zeker. Zijn films hebben iets heerlijk relaxt. En ook deze was wel sfeervol en ik zakte eigenlijk steeds verder weg. Mijn ogen waren nog wel open, maar verder was ik wel zo’n beetje onder narcose. Op een gegeven moment was ik al een minuut of 50 aan het kijken, zonder dat er iets aansprekends was gebeurd. En ik vond de personages eigenlijk maar vervelend en zeurderig. Normaal is zo'n film dan een hele zit, waardoor ik maar naar het display van de dvd-speler zit te turen. Nu niet. Dat vind ik dan wel echt weer apart.

Waarschijnlijk komt het omdat het ook vrij sfeervol is. Het een hoge mate van realisme heeft. De universele thema's herkenbaar zijn. Zoiets. Want eigenlijk weet ik het ik het niet. Het laatste half uur of zo, is sowieso ook wat beter. Apart gevalletje, hoewel het ook eigenlijk gewoon typisch Rohmer is. 3 sterren dan maar.

Zoals vaker kiest Eric Rohmer de gezellige stadsdrukte van Parijs als locatie. Zoals vaker is z'n hoofdpersonage een jonge vrouw met een eigen willetje. Ze is een vroege twintiger die nog geen definitieve keuzes wil maken, uit angst dat haar jeugd dan voorbij zal zijn. Ze heeft twee adressen en twee partners met nadruk op het platonische.

In Rémi's appartement hangen twee reproducties van Mondriaan, een met veel rood en een met veel blauw. Die primaire kleuren zijn veelvuldig aanwezig in sjaals, deuren, meubels en bloemen, vaak tegen een zwarte of witte achtergrond. Blauw zou voor het koele van Rémi en het volwassen leven kunnen staan; rood voor jeugd, passie en impulsiviteit.

De slanke Pascal Ogier is innemend en weet de dialogen over relaties leven in te blazen. Datzelfde jaar nog zou ze sterven aan een hartaanval.

Uit Rohmers zesdelige reeks "Comédies et Proverbes" met deze keer als zegswijze, vrij vertaald "Wie twee vrouwen heeft verliest zijn ziel. Wie twee huizen heeft, zijn rede".
Een dialoogfilm eigenlijk. Louise is haar tijd vooruit, wil een perfecte relatie,... naar haar zin, wat volledige vrijheid impliceert, ongedwongen omgaan met vrienden, van welk geslacht ook, geen bemoeienissen, en komt zelfs tot het besluit dat haar partner haar in dat opzicht zelfs te veel bemint..
Heden ten dage niet meer zo ongewoon dergelijke ingesteldheid, zou ik durven denken.
Hoe dan ook aandachtig en geboeid geluisterd naar de vele gesprekken tussen de drie hoofdpersonages en de kronkeltjes in het verhaal.
Een typische Rohmer film over liefde, relatie en verleiding, heel eenvoudig eigenlijk met vooral belangstelling voor het uitfileren van de karakters en het woord.
Pascale Ogier was goed gecast voor haar rol en blinkt uit en ook een nog jonge Fabrice Luchini, ondertussen toch uitgegroeid tot een vaste all-round-waarde in de Franse cinema.

Interessante thematiek, met goed uitgewerkte dialogen, ook al is de uitvoering wat houterig. Met uitzondering van de rol van Luchini, die een heerlijk verwaande snob neerzet.

Visueel zijn er leuke accenten, maar er is ook veel nadrukkelijk droog en grauw gehouden. Een stuk minder zonnig dan Rohmer's Pauline à la Plage (1983) van een jaar eerder. Opvallend om Marne La Vallée in opbouw te zien, de 'nouvelle ville' c.q. banlieue die later de thuisbasis van Euro Disneyland zou worden. Iets kleurrijker zijn de 80's kleding, interieurs en de feestjes. Die laatste met exclusieve muziek van Elli + Jacno, lekker plaats- en tijdsgebonden ook.

Le Rayon Vert was destijds een erg sterke kennismaking met Eric Rohmer. Ma Nuit chez Maud en La Collectionneuse vielen daarna stevig tegen, omdat het allemaal minder naturel en geloofwaardig aanvoelde. Rohmer kiest in deze film gelukkig terug voor de erg realistische en naturelle aanpak.

Louise is een jonge vrouw die van haar vrijheid geniet die haar tweede appartement haar biedt, waarvan haar vriend voorlopig geen weet heeft. Ik houd wel van dit soort kleine, realistische films en zeker als ze op de juiste naturelle manier gebracht worden. Louise moet als jonge vrouw keuzes maken hoe ze verder wilt leven, hoe ze wilt omgaan met haar relatie en haar vrijheid om met andere mensen om te gaan.

Het voelt allemaal zo realistisch en alledaags aan en op geen enkel moment komt het geforceerd over en dat is een grote verdienste van Pascale Ogier. Ze speelt haar rol op een erg naturelle en charmante manier dat ze mij volledig wist in te pakken. De rol van Octave vond ik ook wel een toegevoegde waarde hebben, die telkens uit de friendzone probeerde te raken. De scènes tussen hem en Louise waren zeker de moeite waard.

Een leuk extraatje die de film te bieden heeft, is het tijdsbeeld van de jaren ‘80 van Parijs die Rohmer hier schetst. De feestjes zijn ontzettend leuk om te volgen en de interieuren brengen dan weer een soort rust in de film.

Na twee zwakkere films van Rohmer gezien te hebben, dacht ik dat Le Rayon Vert een toevalstreffer was, maar met deze film bewijst hij mijn ongelijk.

4*