Black Jack (1968)

Er bestaan er niet zo veel van : in Israël geschoten spaghetti westerns...of matse westerns, kortom. Hier hebben we een voorbeeld en ook meteen de origineelste trek van de film, die als vanouds slechts om 1 ding draait : wraak.. maar daar draait hij dan ook goed om !

Een doorsnee wraakspaghetti van Baldanello met Woods en nog wat genre b- spul doet op voorhand weinig goeds vermoeden, maar hij werkt prima omdat de makers het hier lekker basic houden en de gekende spaghetti elementen terug brengen tot hun essentie. In concreto : een anti-held die afrekent met nog grotere schurken dan hijzelf en dat op nietsontziende wijze. Deze film heeft dan ook ondanks de exotische locatie absoluut de onmiskenbare en authentieke genrefeel.

Waar het allemaal om draait spreekt voor zich : Black Jack Woods wacht in een spookstadje op zijn gids de indiaan Palmara, van wie we meteen weten dat hij politiek incorrect bezig is als hij de lekkere blonde zus Estelle van Jack lastig valt . Deze doorheen de hele film zwijgende en karikaturale roodhuid gidst hem door de woestijn naar zijn buddies voor wie hij de gebruikelijke bankheist heeft georganiseerd : de gringo's Reb, Gordon en Billy- die 2 laatsten broers- en de chicano's Gonzales en Sanchez. De laatstgenoemde - vertolkt door Battaglia- is de belangrijkste.

Zoals gezegd verloopt de heist goed maar de verdeling niet, Jack gaat er met de buit vandoor maar de locatie van zijn hangout wordt verlinkt door de perfide Palmara. Tijd voor wat good ol'rape and torture, een van de beste tortuursequenties uit de toch uitgebreide genrecanon imho. Helaas is de speciale behandeling die Estelle krijgt incl. scalpering ,off screen. Wie immer laten de baddies de held in leven, zij het permanent invalide, zo lijkt het.

Het wraakspelletje kan beginnen : een manke en half psychotische- getuige zijn lachje ook- Jack trekt door de woestijn en vindt daar schijnbaar de kracht om met zijn vijanden af te rekenen, 1 voor 1...althans : dat is de bedoeling. Dat Palmara en Battaglia het laatst komen begrijpt u, of de missie ook geheel wordt volbracht en hoe, moet u zelf zien.

Ik kan wel zeggen dat de tweede wraakhelft de ons dierbare ingrediënten keurig gedoseerd opdient, waardoor dit een delicatesse is voor echte spaghettibuffs. Zonder flauwe versieringen als opzichtige Leone imitaties via ellenlange standoffs of permanente close- ups. Elementair is dit, tegen de achtergrond van een echte woestijn in de oriënt waar Baldanello afdoende oog voor heeft zonder te overdrijven.

Dit alles begeleid door een score van Gori die door velen wordt geroemd, op mij echter wat ouwe tv serie achtig overkwam.

Is te zien op DVD in Duitse, Franse en Spaanse versies. Geen van allen met onderschriften...

Een recensie die in de ochtenduren al (bericht vanmorgen reeds gelezen) mijn apetijt op een portie

"spaghetti" opwekt, daar bestaan er niet veel van

De trek bleef ook vanmiddag nog aanhouden, zeker na het lezen van nog een aantal aanvullende positieve commentaren op IMDb, dus ben ik maar op zoek gegaan naar een Duitse release van de film.

Ik had het kunnen weten...de Duitsers hebben de titel weer eens aangepast, en het werd 'Auf die Knie Django '!

Met de toevoeging: "und leck mir die Stiefel"

In 't Engels zou dat nog enigszins geklonken hebben.

Enfin, DVD gevonden en besteld tegen een schappelijk prijsje.

Daar neem ik het foute beeldformaat dan maar bij in koop.

Dank voor de smaakmaker heer buffone (ja, ohne Gewähr, das spricht für sich)

Deze gisteren zitten kijken op een Duitse blu ray in het Italiaans met Duitse ondertiteling (wat nog niet zo makkelijk is als het lijkt).

Vrij doorsnee Spaghetti western met een hoofdrolspeler, die nog het best is te beschrijven als kruising tussen Gemma en Hilton, maar dan met duidelijk minder charisma en starpower.

Verhaaltje komt tergend langzaam op gang, voelt erg b-filmig aan en wordt ook bevolkt door louter acteurs van tweede garnituur.

Woods in hoofdrol is op zich nog wel goed, al gaat hij er met zijn maniakale lach soms wel net over heen. Rest van cast is niet meer dan redelijk.

Verder weer het zelfde stramien wat we al zo vaak sinds genre prototype "A Fistfull of Dollars" gezien hebben:
held wordt ongeveer halverwege film compleet in elkaar geslagen, gemarteld en voor dood achter gelaten, maar weet te herrijzen en als Engel de Wrake uiteindelijk bloedig wraak te nemen. Toch is dit keer de afloop net anders en dat valt te prijzen.

Uiteindelijk redelijk vermakelijk, met ietwat overdreven, foute score.

Een vijf, ofwel 2,5 ster.

Dit kan in het kort:

Pluspunten: De Israëlische locaties, de muziek en de goed ogende actrices (in kleine rollen, sommigen niet eens met naam genoemd)

Minpunten : de zwakke acteurs (Mimmo Palmara is nog de minst slechte)

Grootste minpunt: hoofdacteur Robert Woods, niet te doen die man.

Klaar.

2* is nog genadig

Deze net nog een keer zitten kijken, maar nu de Engels talige Wild East versie (stond samen met The Belle Starr Story op één dvd) en ik moet eerlijk toegeven dat ik 'm nu toch stukken leuker vond. Lang niet slecht eigenlijk. Zelfs Woods kon ik nu stukken beter waarderen in hoofdrol.

Doe er een halfje bij!

Drie sterren!