Dr. Cyclops (1940)

Creepy Cyclops.

Want Dekker zet hier een volleerde sociopaat neer.

En ondanks dat e.e.a. lichtjes gebeten is door de tand des tijds, is dit een aangename zit. De SFX kunnen, ondanks de gedateerdheid, best mee.

Het verhaaltje is simpel maar werkt doeltreffend. Spannend en vermakelijk. Een must voor de liefhebbers.

Zeer goed.

Erg leuke “mad scientist” film. Waarin Albert Dekker de show steelt als “Dr. Cyclops”. Een over-de Top engerd met maniakale trekjes. De rest van de cast speelt naar behoren maar valt niet echt op. Het verhaal is simpel maar zit wel heel vernuftig in elkaar. De uitdagingen, waar de verkleinde mensen voor komen te staan, zijn goed uitgedacht. Verder worden er zeer leuke grapjes of verwijzingen met de cycloop Polyphemos uit de Odyssee van Homeros gedaan. Ook de Special Effects zijn een drijvende kracht voor de film. (nominatie voor de Oscar) Aangezien Schoedsack de regisseur van King Kong was, zijn die invloeden dan ook duidelijk te zien in de effecten. Echter zijn ze niet alle effecten even goed gebleven maar in de context van wanneer ze zijn gemaakt, vind ik het ruim voldoende overtuigen. De film is ook één van de eerste Sciencefiction/horror-films die in Techincolor is geschoten. Hiermee is Dr. Cyclops vooral een leuke, minder geziene "klassieker" van het genre.

Zowel wat verhaal, uitvoering en cast betreft weet deze film niet te boeien. Het concept is nochtans interessant waarbij je mits een betere uitvoering toch heel wat anders kan bereiken. De personages behalve Dr. Cyclops zelf zijn totaal niet interessant en sommige scènes komen wat belachelijk over. Ik denk vooral aan de scène met de krokodil. Spanning ontbreekt. Tegenvaller ! 5/10

Over een gekke en boosaardige geleerde die ergens in de jungle experimenteert met een machine die mensen en dieren in miniaturen verandert. Dr. Cyclops is een film die het van zijn effecten moet hebben. En die effecten zien er bekeken door een hedendaagse bril best goed uit. De rest van de film stelt weinig voor. Het verhaal is weinig creatief en de personages zijn weinig aansprekend. Het is vooral te danken aan de effecten en de leuke manier waarop de effecten in het beeldkader zijn geplaatst dat de film nog enige amusementswaarde heeft.
Niet helemaal waar trouwens. Een andere bijdrage aan de vermakelijkheid wordt geleverd door talloze onbedoeld komische taferelen. Hilarische acties en stuntelige bezigheden verhogen het kijkplezier immens. De leukste is misschien wel de manier waarop dr. Cyclops zijn complexe verkleinmachine repareert. Dat doet hij door met een joekel van een moersleutel een gigantische schroef aan te draaien. Die hilarische actie die veelvuldig passeert, heeft bovendien als bijeffect dat het de man eerder tot een sympathieke komiek maakt dan tot een duivelse snoodaard.
De helden die hem van zijn snode plannen moeten afhouden zijn minstens zo idioot. Uitgerust met eigenschappen als hoogmoed, zelfoverschatting en een fanatieke geloofsovertuiging menen de helden het morele recht aan hun kant te hebben en zich alles te kunnen permitteren. Vervelende lui. Geen personages om je mee te identificeren. Het perfecte materiaal om een behandeling met de verkleinmachine te ondergaan.
Ach. het is allemaal niet heel bijzonder. Ga de film in zonder veel verwachting en je zult in ieder geval vermaakt worden met de speciale effecten en de hilarische taferelen. Veel meer positiefs valt er over deze voorloper van films als Fantastic Voyage (1966) en The Incredible Shrinking Man (1957) niet te zeggen.