Kruiswegstraat 6 (1973)

Belegen Belgische film die, vanuit mijn optiek begrijpelijkerwijs, weinig belangstelling heeft gewekt.

Wat een broeierig familie-intrige.

Stof genoeg voor een miniserie maar hier, als film, te ongeordend, met al te veel dode momenten, van de hak op de tak springend, tempoloos tot dan plots naar het einde toe de onwaarschijnlijkheden - en de lijken - zich opstapelen. Het slot kan niet anders zijn dan ontgoochelend, komt onverwacht en laat de kijker beduusd achter.

Ik was erg verbaasd een toch zeer gekende actrice als Marie-José Nat in dergelijke film terug te vinden.

Voor een stuk opgenomen in Gent (de regisseur is aldaar meest bekend om zijn pralines!) getuigt deze film over te veel amateurisme om hem te prijzen. Toch ken ik hem een heel kleine 3 toe al was het maar om Marie-José Nat die er qua act en presence met kop en schouders bovenuit steekt, maar ook om mensen als Pros Verbruggen ( vooral bekend om zijn TV-kwisprogrammas) en Roger Bolders en Nand Baert in hun jongere jaren bezig te zien.

Een echt Belgische film. Belgisch - omdat de film tweetalig opgevat is in dialoog en aftiteling. Ironisch genoeg was regisseur en producent Jean Daskalides dan weer van Griekse komaf. Hij was een bijzonder man met vele talenten - vooral excelleerde hij als chocolatier - die in aanloop naar deze eerste en enige langspeelfilm reeds een twintigtal jaar op enthousiaste wijze (amateur)filmpjes maakte, waarvan zijn Gentse journaals wel wat lokaal succes kenden.

Inhoudelijk lijkt Kruiswegstraat 6 een variant of poging in het giallo genre dat toen wel internationale weerklank had. Het kan bijna niet anders dan dat Daskalides wat films van Dario Argento bekeken heeft, wanneer je de plotopbouw (inclusief dooie momenten), sleutelgebeurtenissen en vreemde personages bekijkt.

Het milieu waarin de film zich afspeelt is deze van de Franstalige bourgeoisie in Gent, met butler en al. De liefde voor Gent steekt Daskalides evenmin onder stoelen en banken, want we krijgen meermaals de kans op sightseeing in het Gent van begin jaren zeventig. Het centrum was dan duidelijk nog niet verkeersvrij, met auto’s die parkeren tot aan de poort van de Sint-Baafskathedraal toe. Die sightseeing was voor mij eigenlijk het meest interessante punt aan deze film. Alle respect voor Daskalides om deze film te maken en te financieren - zonder overheidssteun - maar het mankeert gewoon aan spankracht voor een thriller. Het maken van een thriller vraagt een minutieuze afstemming van montage, muziek, acting etc. en dat is hier niet aan de orde. Hoewel er wel flitsen van talent zijn op andere momenten, zoals de montage van het feestje in de nachtclub. Cameraman van dienst is trouwens Paul De Fru, in vroegere tijden de cameraman van Edith Kiel en Jan Vanderheyden, en dit was meteen ook zijn laatste film.

Ondanks de tekortkomingen toch het bekijken waard als tijdsdocument.