Le Magnifique (1973)

Deze maar weer eens bekeken.

Deze prent is zowel een persiflage op het schrijversbestaan als op de James Bondfilms en op beiden vlakken zeer geslaagd.

Een van de leukste komische Belmondo films uit de jaren '70,

waarbij hij zichzelf totaal niet serieus neemt.

Leuke bijrol ook van Bisset, wat is er eigenlijk van deze mooie actrice de laatste twintig jaar geworden?

Erg vermakelijke film.

Een dikke acht, ofwel 4 sterren.

Belmondo goes Bond

Ik was al langer van plan om eens iets van Jean-Paul Belmondo te zien maar Franse films zijn toch zo verdomd lastig (goedkoop) te vinden, zelfs in een land waar de helft Frans spreekt. Downloaden is ook geen optie (er is praktisch nooit deftige ondertiteling te vinden, althans toch niet van dit soort oude films) maar gelukkig kon ik deze film en Le Solitaire op een rommelmarkt op de kop tikken. Op VHS weliswaar maar voor 10 cent per stuk kun je niet staan sukkelen natuurlijk. Toch wel redelijk benieuwd dus gisteren maar eens opgezet.

En dit kan in ieder geval wel tellen als opener. De score hier op MovieMeter deed me een niet al te geweldige film verwachten (score stond op 2,98) maar Le Magnifique is een erg vermakelijke film geworden. Dat komt voornamelijk door het originele uitgangspunt waar de lotgevallen van een James Bond figuur met het echte leven van zijn schrijver wordt gemixt. Zijn mooie buurvrouw is de femme fatale, zijn uitgever is de slechterik van dienst en types zoals de loodgieter fungeren als handlanger. Het is dan ook zonde dat de film op zich net iets te lang duurt en dat de gimmick uitgewerkt geraakt. Het einde, wanneer Christine half stoned en bezopen op het feestje terecht komt, voelt dan ook wat geforceerd aan doordat het op zich ook niet helemaal in de lijn van de film past. Christine komt nogal abrupt tot de conclusie dat ze eigenlijk iets voor François voelt en ik miste gewoon iets. Al lijkt het me sowieso al wel moeilijk om aan dit toch wel absurde verhaal een geslaagd einde te breien. Zonde eigenlijk want voor de rest heb ik de hele tijd met een grote smile op mijn gezicht gezeten.

Maar dat is dan weer te danken aan de geweldige Jean-Paul Belmondo. Zoals gezegd is dit de eerste keer dat ik hem in een film zie, althans toch bewust, dus ik heb geen idee hoe hij voor de rest is maar de rol van Bob Saint-Clair is hem werkelijk op het lijf geschreven. Zijn komische timing is geniaal te noemen maar tegelijkertijd weet hij ook de flair van de geheim agent perfect te benaderen. En dan heeft hij nog eens Jacqueline Bisset als tegenspeelster! Een tijd geleden La Nuit Américaine van François Truffaut gezien en daar viel ze me al meteen op maar hier is ze zowaar nog bekoorlijker, iets wat ik absoluut niet voor mogelijk hield. Zowel als buurvrouw is ze geslaagd maar ook haar rol als femme fatale weet ze erg vermakelijk te spelen. De wisselwerking met Belmondo gaat dan ook enorm goed en zorgt voor een handvol leuke scènes. Qua bijrollen stelt dit op zich niet veel voor doordat alle aandacht naar de tandem Bisset en Belmondo gaat maar de rol van Vittorio Caprioli was maar zozo. Als Karpoff (in het Saint-Clair verhaal dus) is hij geslaagd maar zijn typetje als uitgever werkte me op het einde meer op het systeem dan wat anders.

Eerste kennismaking met Belmondo maar ik weet nu al dat ik er werk van ga maken om eens wat meer van de acteur te gaan zien. Het verbaast me eerlijk gezegd dat hij nog leeft (en acteert!) maar bon, als al zijn rollen zoals deze zijn dan mag hij voor mij eeuwig blijven doorgaan. De mooie Bisset blijft ook nog altijd een ware streling voor het oog en ik heb me in ieder geval goed geamuseerd met deze Le Magnifique, alleen zonde van het einde.

Dikke 3.5*

De film steekt de draak met de kitcherige Amerikaanse produkten met superhelden, tonnen bloed, onmogelijke toestanden, veel smijt- en gooiwerk en dromerige romances en is daardoor op zich een draak van een film, maar als parodie, al is het dikwijls boers, enigszins geslaagd.

Belmondo en verleidelijke en piepjonge Bisset kwijten zich behoorlijk van hun taak.

Met een rotvaart stapelt de slapstick zich op. De binnenkomer van de schrijvende Belmondo leek eerst op een stukje absurde Monty Python (wat het ook een beetje is), maar het bleek al snel - en tot mijn verrassing - te gaan om het kernverhaal. Belmondo schittert in zijn dubbelrol en de rest van de cast (ook in dubbelrol) mag er zeker ook zijn. Jacqueline Bisset is daarbij zijn geknipte tegenspeelster. Wat een zalige over the top komedie.

Best amusant.

Totaal geen idee wat ik kon verwachten. Ik ken amper iets van Jean-Paul Belmondo en was zelfs al vergeten dat de beste man onlangs is overleden. Le Magnifique is me in ieder geval dik mee gevallen, vooral het eerste half uur - als het vooral nog de James Bond-parodie is en het echte leven nog op de achtergrond figureert. Een paar keer goed gelachen om al dat flauwe gedoe. Het is amper hoogwaardig, maar wel enorm makkelijk te behappen. Belmondo doet het prima en het samenspel met Jacqueline Bisset - van wie ik dacht dat ze écht in de Bond-franchise te zien was -, is fris. Na een tijdje is het luchtige er wel wat af en na anderhalf uur eindigt de film dan ook niets te vroeg.

3

Op de gok bij de kringloop wetende dat de film niet zo heel best scoorde, desalniettemin toch maar even geprobeerd en met een wisselend resultaat.

Nu moet ik zeggen dat ik de synopsis van de film niet gelezen had en verwachte alleen maar met Saint-Clair te maken zou krijgen, en jeetje, wat een hysterische en soms flauwe humor met een enkele geslaagde grap . Even vraag ik me af hoe ik dit anderhalf uur vol denk te gaan houden tot de switch met schrijver Merlin waarop ik plots het opgeklopte spionen beeld ook beter kan plaatsen. Dat Merlin verliefd is of raakt op de bovenbuurvrouw is uitermate voorspelbaar maar wel begrijpelijk, want amai...wat is dat toch een verrukkelijk mooie vrouw.

Vervolgens wordt er toch een aardig verhaaltje gebrouwen om dit verhaal met best nog een paar aardige discussiepunten. De ondankbare taak van Merlin bijvoorbeeld, uitgeknepen tot en met en met de nek aangekeken maar wel goed voor de kopij en smeuïge boekjes. Of de eeuwige discussie over de zogenaamde 'foute' vent, het roofdier, de versierder. Op grappige wijze neemt Merlin literaire wraak op een ieder waar hij onenigheid mee krijgt of op zijn eigen karakter als hij weer een blauwtje loopt. Kostelijk is toch wel het gestuntel en gesnotter van Bob als Merlin hem te grazen neemt na de zoveelste teleurstelling en verafgoding van Bob.

Kostelijk zijn de grap met de gifpil, de R op de typemachine die panne krijgt, of bijvoorbeeld het vest met alle wapens. Eigenlijk zijn er te veel om op te noemen. Maar zo nu en dan schiet het geheel ook wel eens uit de bocht zoals richting het einde waar het op het einde na toch echt een rommeltje wordt. Overduidelijk is Le Magnifique een persiflage op het James Bond genre en op het nodige aan Hollywood geweld. En het ene moment slaagt Le Magnifique met antiheld Belmondo daar beter in dan het andere moment. Want waar de film de eerste twintig minuten op een dikke onvoldoende afstevende kwam daar toch een behoorlijke verandering met het verhaal dat zich ontvouwde. Vooralsnog 3 sterren maar wie weet wat een herkijk met de tijd doet.