Tavaszi Zápor (1932)

Er bestaan er schijnbaar meerdere van : versies van Marie, légende Hongroise...de enige mij gekende is de Franse VHS versie van dik 70 minuten, speelduur die ook door alle Franse bronnen wordt aangehouden. Het is geen silent dus geen kwestie van afspeelsnelheid, zodat die VHS versie dan wel extreem verminkt moet zijn...maar die indruk had ik bepaald niet. Ik geef meteen toe geen kenner te zijn, dus hierbij roep ik Fejos kenners op om hier klaarheid in te scheppen. Tot dan ben ik eerder geneigd hier het label 150 minuten ( IMDB versie ) / 72 minuten ( te ziene versie ) op te plakken. Misschien kunnen de Rosenbaum buffs hier ook een bijdrage leveren en Johnny een mailtje sturen om te vragen welke versie hij gezien heeft.

Want die Rosenbaum heeft deze film toch gebombardeerd tot meesterwerk , op gelijke hoogte als lonesome zelfs. En hij is niet de enige pundit die dit werk heeft bezongen als een prachtvoorbeeld van visual- en musical ook- storytelling. Het is zeker een triomf van de eenvoud, zoals we ook meteen te lezen krijgen in de openingscredits : dit is een verhaal over simpele mensen, en zal daarom zo simpel mogelijk worden gehouden, met zo weinig mogelijk woorden, in de stijl van het volk.

Wat volgt is een sprookje dat- zo verzekeren ons wederom de openingscredits- zijn oorsprong vindt in de Hongaarse folklore : de verhalen over de zgn. aprilhagels, door brave moedertjes vanuit de hemel uitgestrooid over onverlaten die brave maagdelijnen trachten te onteren. Een legende hier tot scenario bewerkt door een chick, ene Ilona Fulop.

Dat de setting Hongarije is spreekt dus voor zich, dat het ook grotendeels ter plaatse is opgenomen minder. Om het basic te houden zien we bijna niets van verdorven grootstad Budapest, en vooral veel van een middeleeuws ogend dorpje waar de locals nog klederdracht dragen, en ook- hoop ik- authentieke footage van religieuze feesten/ processies. Of op zijn minst precieze constructies.

Een sprookje zei ik : Maria Szabo, 17 en bonne à tout faire die we leren kennen via haar werknemerskaart, is een soort archetypische geplaagde heldin van het assepoester type, hier bijna zwijgend vertolkt door de schattige Annabella ,in tig close ups in beeld gebracht. Dit betekent dat je de synopsis in een paar zinnen kunt samenvatten, hierboven tel ik er 4 voor de eerste helft, met nog hooguit 3 kun je de rest afdoen.

Het is een film geheel in silent stijl met rudimentaire dialoog en allicht ook geen tussentexten, een soort cinema dat al practisch verdwenen was in feite. Dan nog is de soundtrack overdadig en belangrijk, incl. ook diegetische volksmuziek. Een soundtrack die- denk ik- later geheel gerestaureerd en waarschijnlijk grotendeels opnieuw opgenomen is, incl. dubbing in het Frans van de paar dialogen.

Visueel ook erg simpel, sommigen noemen dit een metaforenfeest maar wat mij betreft moet je dit allemaal letterlijk opvatten, ook de steeds terugkerende kersenboom. De editing is wat minder flitsend dan in lonesome, had ik de indruk. Pièce de resistance is waarschijnlijk de eerste, over the top, sequentie in de kerk waarin Maria haar kind in klederdracht opdraagt aan de H. Maagd. Steen des aanstoots echter zal de slotsequentie zijn, ongetwijfeld de natte droom van iedere campnicht waarvan de enscenering door Jeff Koons zou zijn afgewezen als te campy, en door John Waters als te gay...enfin, u moet het zelf zien.

Genoeg geluld, het wachten is nu op scherpere observaties het liefst omtrent de schijnbaar bestaande versie van 150 minuten, hopelijk dan ook gereleased door e.g. criterion net als lonesome, waarna dit commentaartje kan worden verwijderd.

Blijft een verlies voor de site, die pippo. Hopelijk weet hij dat zijn stoffige bijdragen een decennium later nog steeds graag worden gelezen.