Going in Style (1979)

Sympathieke film.

Een onverwacht juweeltje van een toen achtentwintigjarige filmmaker met voorspelbare grappen maar een onvoorspelbaar verloop. George Burns blinkt uit in de overigens geweldige groep acteurs. Echt een aanrader...

Prettige wegkijkfilmpje wat het vooral moet hebben van de drie oudjes die de hoodrollen vertolken. Die zijn behoorlijk sympathiek en ze wisten vooral in het begin een flinke lach op mijn gezicht te ontwaken.

De film krabbelt heel rustig verder, soms te rustig naar mijn mening. Gelukkig bevat het nog wel een aantal ontroerende momenten(het overlijden van 2 van de drie mannetjes).

Echter is het soms iets te langdradig, het is gewoon niet boeiend om 10 minuten naar Craps spelende opa's te kijken. Op dit soort saaie/langdradige momentjes na een prima komedie/drama.

3*

Een film die zo beetje alle aspecten wel in zich heeft, leuke luchtige scenes met daarbij vrolijke jazz muziek die soms een beetje deed denken aan de muziek die Woody Allen vaak gebruikt, maar tegelijkertijd ook menselijke emotionele scenes en natuurlijk een vleugje misdaad.

Wat ik zo knap aan deze film vond is dat je deze 3 oudere mannen niet als misdadigers gaat zien en je het ze zelfs gunt dat ze er mee weg lijken te komen, het misdaad gedeelte is dus niet speciaal de rode draad maar meer een onderdeel om het verhaal meer kracht bij te zetten.
Eigenlijk acteert de hele cast goed, maar George Burns had voor mij persoonlijk net dat beetje meer. Niet alleen de manier hoe hij zijn teksten bracht maar ook vooral de kleine details die hij overbracht door middel van lichaamstaal.

Going in Style doet soms dus best wel een beetje denken aan een Woody Allen film, maar is tegelijkertijd ook zeker geen kopie daarvan.
Ik heb hier zeker van genoten, mooie levensechte personages en een verhaaltje dat overtuigend gebracht is en op een aangenaam tempo.

Deze film verdiend zonder twijfel een hoop meer aandacht.
4*