Superjoden (2013)

De vaak leeghoofdige supporters van Ajax die koketteren met het jood zijn kun je gezien de jarenlange traditie niet echt wat kwalijk nemen. Wellicht gebrek aan historisch besef maar alla.Logisch is wel dat de vlag van Israël werkt als een rode lap op een stier bij rivaliserende supportersgroepen.

De documentaire is degelijk en haar sociaal-psychologische verklaring van het fenomeen - je deel van een groep Superjoden willen voelen - snijdt wel hout denk ik.

Mooiste scene vind ik het gesprek met mevrouw Visser die 66 jaar lang wedstrijden van Ajax bezocht en iedereen heeft verloren tijdens de Holocaust en in een paar zinnen verteld waarom ze als echte Jood niet zo gecharmeerd is van de liederen.

Weinig verheffend deze docu en dat komt vooral door een gebrek aan een duidelijke boodschap. De docu mist een bepaald doel en de maakster, die in een identiteitscrisis verkeerd interviewt een hoop mensen, zonder dat ik nou een idee heb waar ze heen wilt gaan.

Met een onderwerp als dit ben je natuurlijk gegarandeerd van een aantal zaken. Wat oude tegenstanders die het een en ander hebben meegemaakt, wat Ajax supporters die "Joduhh" scanderen en natuurlijk fraaie beelden vanuit Israël en de tribunes van Ajax.

Origineel is het totaal niet, maar dit maakt een docu met dit onderwerp zoals zeker kijkbaar, vooral wanneer je jezelf vanachter een Israëlische vlag(hield hem niet zelf vast) vandaan ziet komen op de tribune. De mensen die geïnterviewd worden zijn ook echt (en bekenden) en dat maakt de docu vanuit een bepaald opzicht wel sympathiek.

Maar ik mis toch echt een bepaald doel en een boodschap, want de conclusie aan het einde van deze docu laat ook te wensen over. Zo blijven de vooroordelen over Ajaxsupporters bestaan en dat is uiteindelijk ook erg jammer. Ook al velt de maakster geen oordeel over "ons".

2,5*

Mjah, toch maar eens deze docu online teruggekeken. Aardig, maar niks bijzonders. De maker van de docu vertelt een beetje een eenzijdig verhaal. Wel komen de tegenstanders en tegenargumenten (archivaris en hoogbejaard (inmiddels overleden) erelid Wim Schoevaart, oud-voorzitter van Ajax Uri Coronel, Holocaustdag in Israel, de oude Joodse mevrouw wiens hele familie vergast is in WO II) uitgebreid aan het woord, maar krijgen de voorstanders wat minder de tijd. Zo is het niet onbekend dat men in Israël weinig problemen met de Joodse adoptie van Ajax heeft. Maccabi Tel Aviv en Ajax hebben ook een innige vriendschapsband, al komt dat wel kort terug in de docu. Ik mis alleen wel de nuance, dat 99,9% van de Ajax supporters de Joodse termen niet met de Tweede Wereldoorlog linkt en het ook zeker niet kwalijk bedoelt. Het is er ooit ingeslopen en dat ga je nooit meer bij de supporters kwijtraken.

Het is verder een wat warrige docu dat van de hak op de tak springt met onderwerpen. Toch levert het wel aardige gesprekken en soms mooie en pijnlijke beelden op (die mevrouw waar de familie van is vergast, dat was toch pijnlijk om naar te luisteren). Kleine voldoende dan maar, al mis ik een heldere conclusie.

3*