I Remember Mama (1948)

James Stewart had gelijk : "Hollywood was a place where family pride was proudly extolled" en deze zeemzoete film is daar een schitterend voorbeeld van.

Heden ten dag brengt hij het niet verder dan een oversentimentele tiener- of familiefilm, maar destijds, in de schaduw van WO II, was de film zekerlijk een publiekstrekker. De hoge IMDB-score en de recente TV-heruitzending op BBC zijn daar wellicht niet vreemd aan.

Daarom niet al te streng zijn, de klok even terugdraaien, en deze film toch beoordelen als een verdienstelijk werk.

De jongste dochter noemt haar konijntjes Jo, Meg, Amy, Beth en Laurie, een subtiele verwijzing naar de personages uit het vaak verfilmde boek “Little Women”, waar deze film ondanks de tussenruimte van zo’n 50 jaar qua inhoud, stijl en sfeer heel aardig bij aansluit. Gebaseerd op het boek van Kathryn Forbes is het een warme familiekroniek over de alledaagse problemen én de aspiraties van een Noors immigrantengezin, dat in het begin van 20e eeuw in San Francisco het fiere hoofd boven water weet te houden, omdat onder de bezielende en kordate leiding van de moeder iedereen van aanpakken weet.

Naar mijn bescheiden mening is het de mooiste film, die Irene Dunne ooit gemaakt heeft. Maar ook de vertolkingen van Barbara Bel Geddes, Ellen Corby en de vet aangezette rol van Oscar Homolka klinken als een klok. Het scheelt natuurlijk dat rasverteller George Stevens de regie voert over deze op zich eenvoudige, maar o zo treffende vertelling over het dagelijkse wel en wee van eenvoudige mensen zo’n 100 jaar geleden.

Heel lang geleden had ik de film al wel eens gezien en ik meende mij te herinneren dat ik het toen een mooie film had gevonden. Ik heb mij daarin niet vergist, ik heb opnieuw genoten. Met volle teugen.