Frankenstein: The True Story (1973)

Een romantisch griezeldrama dat eigenlijk een getrouwe adapatie is van de roman van Mary Wollstonecraft Shelley, hoewel de creatie in deze film eerst mooi was.

Baron Frankenstein, een jonge edelman laat zich na de dood van zijn broer door een cynische wetenschapper overhalen om hem te helpen een uit diverse lijken samengesteld wezen tot leven te roepen. Hierbij zal deze laatste tot niets terugdeinzen om zijn doel te bereiken. Maar hij komt om het leven en Frankenstein besluit zijn werk verder te zetten. Hij slaagt erin het leven te schenken aan een mooie jongeman (Michael Sarrazin). In de euforie van zijn sukses introduceert hij zijn creatie als zijn persoonlijke vriend in hogere kringen, om daarna tot de verbijsterende vaststelling te komen dat zijn schepping langzaam degenereert tot een afstotelijk monster.

Toen “Frankenstein the True Story” destijds ook in de bioscoop werd uitgebracht werd de duur drastisch verminderd ten opzichte van de TV-release zodat het eigenlijk wat onsamenhangend werd.

Bij mijn weten duurt die TV-release langer dan deze van de DVD-release (185min) en de nog kortere bioscoopversie rond de twee uur.

Persoonlijk vond ik de vondst om het monster eerst als een volmaakt wezen uit te beelden echt vindingrijk. Ze bood de regisseur de mogelijkheid de geleerde voor te stellen als een narcist - want zijn schepping was bijna zijn spiegelbeeld: de beide akteurs gelijken zelfs op elkaar en er ontstond in het begin een innige vrienschapsband tussen die twee. In elk geval vond ik Michael Sarrazin als de creatie die later een monster werd zeer overtuigend. Eens hij begon af te takelen, volgde de prent zeer getrouw de oorspronkelijke griezelroman. De film had een mooie soundtrack en het script werd heel effectief in beeld gezet.

Jammer dat de (US) DVD slechts fullscreen is en onvolledig (3 uur) maar het is nu eenmaal een prent gemaakt voor TV. Gelukkig zijn er nog Engelse ondertitels.

Een verfilming die zeker niet moet onderdoen voor de beste versies van Hammer en Universal.

Warm aanbevolen voor fans van ouderwetse gotische griezel.

Frankenstein: The True Story is een vrije bewerking van het alom bekende boek van Mary Shelley. Geproduceerd door Universal Studio’s als tv-film bevat ze een hoop karakters die niet in het boek voorkomen. The True Story is hierbij beïnvloedt door zowel eerdere verfilmingen van Shelley’s boek, alsmede een aantal eigen vondsten. Daar deze versie gemaakt is voor tv, is het budget natuurlijk aanzienlijk lager als bij een bioscoopfilm.

Niettemin ziet Frankenstein: The True Story er betrekkelijk goed uit. Het camerawerk is echter wat gewoontjes en ook de muziek is niet top. De sterke punten aan deze tv-film is het script van Christopher Isherwood en Don Bachardy en het voortreffelijke acteerwerk. Leonard Whiting speelt een uitstekende Dr. Frankenstein en in de bijrollen vallen met name James Mason en Jane Seymour op. De show wordt echter gestolen door Michael Sarrazin, die een gooi doet naar de beste Frankenstein vertolker ooit.

Het enige minpunt aan deze verder uitstekende tv-film is dat het tempo behoorlijk laag ligt. Maar voor de rest is dit waarschijnlijk na de James Whale adaptaties, de beste Frankenstein-film tot op heden.

Een fantastische productie met de spectaculaire geboorte van 'het monster' als één van de hoogtepunten. Hoewel James Mason een grote rol heeft die helemaal niet in het boek voorkomt, is deze film veel meer trouw aan het beroemde boek van Mary Shelley dan de bioscoopversies. Leonard Whiting en Michael Sarrazin houden zich op knappe wijze staande in de rollen van Frankenstein en het resultaat van diens experimenten. Een sterrencast met o.a. Michael Wilding, Ralph Richardson, Moira Shearer, Agnes Moorehead en John Gielgud leidt nooit af van het centrale drama. Jane Seymour is indrukwekkend als 'The Bride' en James Mason is op z'n vileine best in deze weelderige, indrukwekkende vertelling met een indrukwekkende finale.

Nadat hij zijn broer verloren heeft droomt Victor Frankenstein ervan om doden tot leven te wekken. Dan ontmoet hij Henri Clerval die een manier heeft gevonden om met elektriciteit insecten en ledematen tijdelijk leven te geven. Samen met Clerval raakt Frankenstein geobsedeerd met het tot leven wekken van een mens. Hiervoor bouwen ze samen een grote installatie die de energie van de zon om kan zetten in elektriciteit. Voor het zo ver is overlijd Clerval aan zijn hartaandoening. Frankenstein zet zijn experiment voort en gebruikt Clerval's brein in het door hen samengestelde lichaam. Het experiment is een succes, althans voorlopig. Het schepsel leert snel, maar wordt ook versneld ouder. Dr. Polidori heeft grote interesse in Frankenstein en wil zijn hulp om zelf een vrouw tot leven te wekken. Deze vrouw is echter veel minder zachtaardig als het schepsel van Frankenstein en Polidori wil haar gebruiken om zijn invloed uit te oefenen op belangrijke edelen.

De titel Frankenstein: The True Story is enigsinds misleidend gezien de mini-serie geen trouwe adaptatie is van het boek van Mary Shelley en ook geen 'realistische' versie van het verhaal is. De film neemt meerdere elementen uit het boek, maar geeft hier een heel eigen draai aan en daarnaast is het verhaal nog steeds grotendeels geïnspireerd door de Universal Frankenstein films. Het personage Dr. Polidori is weliswaar vernoemd naar de arts van Lord Byron die Mary Shelley in Zwitserland ontmoette, maar zijn persoonlijkheid is ontleent aan Dr. Pretorius uit The Bride of Frankenstein. Het plan om zonne-energie te gebruiken om het schepsel tot leven te wekken is zo mogelijk nog onwaarschijnlijker dan met bliksem. Ook anders dan in veel andere adaptaties is het schepsel hier eerst mooi, maar wordt het gaandeweg lelijker. De make-up is verzorgt door een team dat ook voor Hammer werkte.

Het boek van Shelley speelde zich af in Duitsland en Zwitserland (vandaar alle Duitse namen). 'Het monster' werd steeds slimmer en was uiteindelijk zelfs een belezen persoon. Door zijn uiterlijk werd hij alleen verstoten door iedereen. Uit wraak vermoorde hij Frankenstein's familie en dreigde hij ook zijn maker zelf te vermoorden als die geen bruid voor hem zou maken. Frankenstein wilde dit niet, uit angst dat de vrouw nog monsterlijker zou worden en samen met zijn schepsel nieuwe wezens voort zou brengen.

The True Story mag dan het boek niet tot de letter volgen en niet realistisch zijn, het is wel een leuke frisse kijk op het overbekende verhaal. De opnamelocaties in Engeland zijn lekker sfeervol en je waant je echt in De Romantiek. Jammer is dat het allemaal overduidelijk voor TV in beeld is gebracht en de cinematografie uit standaard totaal-shots en 'soap-closeups' bestaat. James Mason zet Polidori neer als een soort Bond-schurk en Leonard Whiting weet een goede obsessieve Frankenstein te spelen. Canadees David McCallum speelt "het monster" en de knappe Jane Seymour nam de rol van het vrouwelijke schepsel op zich.

Al met al een prima mini-serie, zeker gezien hij uit de vroege jaren '70 komt. Ik zag de 3 uur durende versie en die had al best een vlot tempo. De filmversie van 2 uur kan ik dan ook afraden.