Black or White (2014)

Een roerende en eerlijk overkomende, maar stereotype film rond familie en raciale spanningen. Het verhaal had tedere, warme en humorvolle momenten, maar het was te gemakkelijk, iets te joviaal, in de kern had het weinig te zeggen en ging het nergens heen. Zowel Kevin Costner als Octavia Spencer speelden sterk.

Mooie ingetogen film over een grootvader die zijn kleindochter wil opvoeden. Gebaseerd op ware gebeurtenissen.

Mooie film en rol van Kevin! Genoten...

Drama dat ik niet echt serieus kon nemen. Het gaat, zoals gauke al zegt, iets te gemakkelijk en te braaf en het voelt allemaal een beetje gemaakt aan. Misschien had het geholpen als ze de milde humor achterwege hadden gelaten. Het acteerwerk kan ermee door maar echt heel overtuigend vond ik het niet, er wordt te soft gespeeld. Maar dat ligt waarschijnlijk aan de opzet van de film.

Mooie rol van Kostner als verse weduwnaar die ineens alleen voor de opvoeding van zijn piepjonge klein dochter staat. Bovendien vecht in dezelfde periode oma ook nog eens over de voogdij van het meisje "Puppy" . Als dan ook nog eens de rechtmatige vader op de stoep staat is het drama compleet.

Toch blijft "Black or White" ondanks deze perikelen vrij luchtig.

Ondanks de rechtzaak rondom de voogdij blijft de verstandhouding tussen Elliot en Wee Wee gemoedelijk. En die uitstraling behoudt de film zelf ook.

En daarmee is "Black or White simpelweg een plezierige film om naar te kijken, 2 uur lang.

3.5*/4*

Het is een mooie film over de ups and downs van het leven en heeft de duidelijke boodschap dat eigenlijk niemand perfect is. Ondanks goede momenten was de film vooral ook saai. Dit had zeker te maken met het trage tempo, de veelal stereotype karakters en de standaard opbouw van de film.

Sympathieke feel-good. De film neemt met ruim 2 uur speelduur de tijd. Niet elke scene is echter treffend en nodig. Het is ook de reden dat de aandacht zo nu en dan verflauwt.

De film heeft wat weinig peper. De dialogen en de interactie hadden pittiger gemogen. Nu ligt het accent wel erg op het sentimentele drama. Niets mis mee, maar gepeperd drama heeft gewoon meer smaak.

Costner heeft een aardige rol te pakken. Zijn personage is eigenlijk de enige die (verbaal) uit zijn slof schiet en wat bite (en verdieping) toont. Daar had de film te weinig van.

Mooie film en Kevin Kostner bewijst hier dat hij nog zeker niet is afgeschreven.

Misschien een stereotype film maar kwam allemaal zeer naturel en eerlijk over.

Had er van te voren minder van verwacht en mede daardoor van genoten en voor mij een mooie 7.

Goeie film waarin een man verwikkeld raakt in een strijd om de voogdij van zijn kleindochter na het overlijden van zijn vrouw. Gebaseerd op een weinig origineel waargebeurd verhaal. Echter meeslepend genoeg verteld en prima acteerwerk dat hier en daar ook voor een glimlach weet te zorgen.

Niet de eerste film over een emotioneel en juridisch steekspel inzake een bi-raciaal kind, maar wel een van de betere. Dat is vooral de verdienste van de “tegenpolen” Octavia Spencer en Kevin Costner, die naar verluidt de film zelf gefinancierd heeft. Paula Newsome (de rechter) is een echte scènesteler. Vooral de scène waarin zij en Spencer dodelijke blikken uitwisselen is een juweeltje. En Jillian Estell (Eloise) is een schat van een kind. Erg mooi.

Mooie en meeslepende film over voogdij. Costner speelt goed, ik heb hem nooit eerder in een dergelijke rol gezien.

Een aardig tussendoortje, niet bijzonder in het genre 'voogdijzaken' maar het is zeker wel bekijkbaar. Het schort wel wat aan geloofwaardigheid, dat blanke opa en zwarte oma niet met elkaar overweg kunnen overtuigt niet echt, de verzoening is ook weer heel gemakkelijk, en voorspelbaar want je merkt al snel dat die twee elkaar nodig hebben, de hele film lijkt het wel of die twee goed met elkaar kunnen opschieten, hun "slechte relatie" mist overtuiging. Ook het gemak waarmee opa een cheque van 25000$ voor zijn drugsverslaafde schoonzoon uitschrijft overtuigt niet, evenals hoe makkelijk die schoonzoon steeds van houding verandert. Deze plotgaatjes worden wel gecompenseerd met prima acteerwerk en leuke acteerwerk en chemie tussen opa, oma en kind (maar teveel chemie dus als ze twee ruziënde mensen moeten voorstellen). 3*

Onevenwichtig drama over Eloise [Jillian Estell] wiens moeder stierf bij de bevalling en wiens vader jarenlang buiten beeld is geweest wegens drugsverslaving. Wanneer haar grootmoeder Carol [Jennifer Ehle] omkomt bij een ongeluk probeert grootvader Elliott [Kevin Costner], een topadvocaat met een drankprobleem, zo goed mogelijk de opvoedende taak over te nemen. Maar dan verschijnt Eloises andere grootmoeder Rowena [Octavia Spencer] ten tonele. Zij vreest dat Elliott niet goed voor haar kleindochter kan zorgen en besluit het ouderschap op te eisen. Samen met haar zoon en advocaat Jeremiah [Anthony Mackie] besluit ze twee troeven te spelen: de rechten van Eloises biologische vader [André Holland] en de racismekaart.

De tendentieuze titel suggereert dat Binder hier iets relevants heeft te zeggen over de rol van huidskleur in de strijd om voogdij in de VS, maar het thema racisme is op een vrij smakeloze wijze verwerkt in dit matig geschreven familiedrama over een meisje dat veel te wijs is voor haar leeftijd. De starpower en het talent van Costner en Spencer houdt de boel drijvende, maar Paula Newsome steelt de show als de doortastende rechter.

De film Black or White is een juweel. Het verhaal over de voogdijstrijd om het meisje Eloise is op een subtiele manier bijzonder gelaagd. De samenloop van uiteenlopende omstandigheden in het verhaal maakt deze film ook gecompliceerd, maar wordt de eenvoud van de diepgang voortreffelijk vertaald door de cast. De acteurs en actrices vereenvoudigen de emotioneel ingewikkelde scenes door het acteerwerk als het ware klein te spelen, maar wordt het kleingehouden spel wel met heel veel overtuiging neergezet. De dialogen van de film vind ik van een uitzonderlijk hoog niveau, omdat het niet makkelijk is om raciale issues goed in een scene te vangen. De dialogen in de scenes snijden hout, laten tegenstellingen zien, zijn voor het geoefende oor rauw en zitten tegelijkertijd ook vol met liefde voor het kind. Het was oogstrelend hoe doorgewinterde cracks als Octavia Spencer, Anthony Mackie en Kevin Costner het verhaal met hun formidabele spel naar een hoger plan hebben weten te tillen, waardoor de diepgang van de eenvoud in deze film naar boven heeft kunnen drijven.