Frank (2014)

Vanaf 28 augustus in de bioscoop (Wild Bunch)

mooie(re) poster http://www.filmtotaal.nl/images/newscontent/8dfb450.jpg

Lijkt niet meer uit te komen, of zie ik wat over het hoofd? Leek me een leuke film

Het plastieke, afstandelijke van films als Lars and the Real Girl of Air Doll, gekneed met een sausje van indie new wavepunk. Beetje vreemd, maar erg, erg fijn.

Gleesons personage wordt naarmate de film vordert steeds minder sympathiek en dat doet de film geen goed. Voor de rest prima sfeer, leuke muziek, intrigerende Frank, maar het einde valt serieus tegen. Enerzijds is het erg passend, maar aan de andere kant zit ik met het gevoel dat er meer in het verhaal van Frank zat.

Oja en alweer een leuke rol van McNairy, wat zie ik deze kerel enorm graag bezig.

Dank je Verhoeven

De film lijkt me een goede hitpotentie te hebben. Jammer dat we zo lang moeten wachten tot ie in de bioscopen / arthouses te zien is. Is er een keer een film die een wat jonger arthouse publiek kan aanspreken, duurt het weer zo lang voor we hem kunnen zien Jong publiek, ergens op laten wachten wat in het buitenland al lang uit is en via, via ook makkelijk te zien is. Lijkt me niet echt een mooie combinatie.

Klaag, klaag, klaag, maar het is natuurlijk wel erg fijn dat ie uiteindelijk wel in de theaters komt!

Als je met 'hitpotentie' een flink aantal bezoekers bedoelt dan zit je ernaast. Jongeren en Filmhuizen valt niet te combineren. De enkeling die de overstap maakt is op een paar handen te tellen. Filmhuizen moeten het echt van ouderen (40+ / 50+ / 60+) hebben en die zullen niet geïnteresseerd zijn in dit soort films.

Nah, weeknie,

Ik zie deze meer in de hoek van Grand Budapest Hotel, Inside Llwyn Davis of een Frances Ha, er is nog steeds hoop Geen idee wat Frank in andere landen doet. Hij komt in ieder geval wel in heel veel landen uit, dus helemaal een flop kan het niet zijn. Zie Frank in ieder geval wel als een mooie CJP tip film. Cineville, Kriterion, Melkweg, etc, kan best wel.

Filmhuis publiek is inderdaad ouder en zit helaas al tijden niet meer te wachten op vernieuwende films. Maar das een hele andere discussie. Ik denk dat er wel een publiek is voor Frank. Niet gelijk een hit als Boyhood, maar uit de kosten en dan nog wat.

Terzijde. Wat is het trouwens lang geleden dat ik ooit iemand hoorde praten over subsidie voor kwetsbare films. Is dat er eigenlijk nog wel vraag ik me opeens af.

Hoeveel mensen zouden Lenny Abrahamson kennen? En hoeveel mensen zouden bij het zien van dit hoofd afhaken? Denk wel dat het een type film is die in de randstad beter zal doen dan daarbuiten.

Ja, dat is er nog maar Frank valt niet onder de categorie kwetsbare films.

Beste Verhoeven,

Een mens mag toch blijven hopen dat er zo af en toe eens een arthouse film draait die het goed doet bij een wat jonger publiek Randstad of daarbuiten. Dat type film wordt gelukkig ook nog steeds uitgebracht. Vanwaar zulke donkere gedachtes over de kansen voor zulke soort films?

Natuurlijk valt Frank niet onder de kwetsbare films. Dat is me duidelijk, ik hoor alleen zelden nog iemand over kwetsbare films, taak van filmhuis etc, etc. Ik zie alleen maar steeds meer filmhuizen die 2 Woody Allen's tegelijk draaien en een "Tom at the Farm" zo kort draaien dat het bijna een grap is.

Het gaat me niet om een gelijk, het gaat me erom dat het nog geen verloren zaak is.

Ben zo negatief omdat ik al bijna tien jaar in de Filmhuisbranche vertoef. Niet persoonlijk bedoelt.

15+ jaar medeprogrammeur geweest van een heel klein filmhuisje in een studentenstad. Geloof er nog steeds in. Mischien wel tegen beter weten in

Jij zit meer in de distributietak?

Ik denk dat Verhoeven wel een punt heeft dat dit -in Nederland- een lastige film is om in een filmhuis "aan de man te brengen", daarvoor is deze film echt wat te raar denk ik.

Ik vind het typisch een film om op een festival mee te pakken; volgens de IMDB informatie ( Frank (2014) - Release Info - IMDb ) is deze film op aardig wat festivals vertoond.

Uitstekend en origineel tragikomisch verhaal met zowel een middelvinger als ook een duim naar het overserieuze indiewereldje.

Ondanks de weirdness een mooi verhaal. In het begin denk je dat het een komische muzikantenfilm wordt maar naarmate de film vordert komt de trieste ondertoon naar boven drijven

Leuk.

Een indiefilmpje als dit is bij mij vaak een hit or miss. Dit is vooral een hit. Het begint klein en blijft klein doorheen de film. Bepaalde zaken zoals Jon's werk worden gelukkig achterwege gelaten, zodat de focus blijft op de gekheid die heerst bij de band.

Domhnall Gleeson is een grijze muis en past dus perfect in zijn personage. Zo komt alle gewicht bij Frank te liggen, die ondanks zijn masker magnifiek gespeeld wordt door Michael Fassbender. Wat een briljante acteur is dat toch! Zelfs zonder mimiek zet hij een eigen karakter neer. Hij gebruikt zijn stem feilloos en zijn tics en beweginkjes zijn erg gedetailleerd. Nu al hoort hij tot de vijf beste acteurs die ik vooralsnog heb bezig gezien.

Het moet ook gezegd dat regisseur Lenny Abrahamson de film nagenoeg perfect regisseert. De verschillende typetjes komen perfect tot hun recht, niet alleen Frank maar bv ook het personage van Maggie Gyllenhaal, dat prettig gestoord voor wat bizarre dingen zorgt. De muzikale stukjes zijn evenzeer genieten in hun amateurisme.

3,5

Lollig.

Kan altijd wel lachen wanneer het dit soort indie/performance projectjes aangaat. Het is toch altijd een hoop aanstellerij en voor een comedy komt dat goed uit. Ondanks dat er uiteindelijk toch wat drama (en een tragischere toon) om de hoek komt kijken blijft de film gelukkig een zekere luchtigheid behouden, zodat niet enkel het eerste half uur te pruimen valt.

Erg fris of origineel zou ik het niet durven noemen, buiten wat tweetjes op het scherm is het toch vooral erg degelijk in elkaar gezet. Het enige visuele teken van leven is Frank's hoofd, blijft van begin tot einde iets vreemds wat door het beeld heenbeweegt.

Gleeson is erg leuk, Gyllenhaal misschien net iets té dik aangezet en Fassbender steelt eigenlijk de show, zelfs al zie je hem eigenlijk enkel als kartonnen hoofd door de film ronddwalen. Verloop van de film is ook niet écht origineel, maar onderhoudend is het allemaal wel.

De film is komisch genoeg, niet te dramatisch naar het einde toe en weet met enkele kleine details genoeg origineel te zijn. Leuk tussendoortje, al had het qua regie wel net iets meer mogen zijn.

3.5*

Een schrijnend en ook saai portret van een geesteszieke. Een soort van tragikomedie, gebaseerd op het levensverhaal van de gestorven perfectionistische Engelse cultmusicus Chris Sievey, die optrad onder de naam Frank Sidebottom en tijdens zijn optredens een kop van papiermaché droeg. Wel werden er een aantal bizarre en tegelijk interessante personages opgevoerd. Michael Fassbender was niet te herkennen omdat zijn gezicht niet te zien was. Ik had nog nooit van Sidebottom gehoord en denk eerlijk gezegd dat ik niet veel gemist heb.

Frank als de titulaire hoofdpersoon met het excentrieke papier-maché masker is een kleinschalig maar zeer subtiel filmpje. Het verhaal blijkt grotendeels geïnspireerd te zijn op Chris Sieveys karakter Frank Sidebottom. Het knappe aan deze film is toch wel dat het een moeilijk definieerbaar karakter heeft, maar toch zeer weet te boeien. Het merkwaardige karakter van Frank die duidelijk lijdt aan waanzin is hier vooral debet aan. De eigenzinnigheid, hilariteit en het poignante karakter maken het een geheel, waarbij je jezelf als kijker constant afvraagt waar het heengaat. Michael Fassbender schittert zoals altijd en sidekick Maggie Gyllenhaal was betoverend.

Vreselijke film vreselijke muziek totaal niet mijn ding zonde van de wel goede cast.

Maffe tragikomedie, over een talentloze muzikant (Domhnall Gleeson) die zich aansluit bij een pretentieuze avant-garde popband, wat zorgt voor nogal wat frictie binnen de gelederen. De zanger van de band, gespeeld door Michael Fassbender, heeft zich voorzien van een papier-maché masker, dat hij nooit afzet. Uiteindelijk heeft de film net iets te weinig om het lijf om echt indruk te maken, al zijn er wel wat leuke en rake momenten en wint de film tegen het einde flink aan emotionele kracht. De muziek is (opzettelijk?) niet te verteren.

Gimmick

Eigenlijk zelfde riedeltje wat ik bij de Richard Ayoade films telkens neerpen. De makers hebben humor, en het idee is best geinig. Maar ze willen te graag meer zijn dan een "komedie" In hun kringen is het waarschijnlijk een vies woord als het zonder gelaagdheid gaat ofzo. Maar nadeel is dat de film in de stukken die niet grappen zijn gewoon vrij saai is. Het mag er wel wat harder op allemaal. Het hoeft geen Adam Sandler komedie te worden meteen. Maar pak die hipster crappy muzikanten dan ook echt een beetje aan. Niet zo vaag en slapjes als dit.

Waarschijnlijk wou de maker niet heel zwart wit zijn over dit groepje misfits. Het einde heeft ook nog wel een zeker emotionele waarde. Maar ik zoek die punch, die bitchslap! Dit is een tikje van een bejaarde vrouw.

3 sterren toch nog. Fassbender, Gleeson die twittergrap in het begin het kan veel erger. Maar ik wil een film gemaakt door klootzak niet door een aardige man.

oioioi, ik had toch wel verwacht hier iets mee te kunnen.

En in het begin van de film leek dat ook even zo te zijn, maar oh wat een quirkyness for the sake of being quirky. Ik kon er bijzonder weinig mee, helaas.

Het eerste halfuur dacht ik dat Frank érg goed zou worden, maar als de verrassing er eenmaal af is wordt de film een tikkeltje stroperig. Desondanks bljven er genoeg leuke, originele knipogen en feelgoodmomenten over om de eindstreep te halen.

Eigenzinnig tussendoortje, 3,5 ster.

Ondanks het absurdisme heb ik een aantal keren goed moeten lachen. Hij wordt wel wat slepend richting het einde gebracht. Desalniettemin vermakelijk.

Zeer realistisch gebracht. Zeer goed geacteerd. Ook het einde goed maar net iets minder dan de rest.

Deze moet je als liefhebber van kunstzinnige alternatieve muziek gewoon gezien hebben...

Dit zou zomaar eens een cultclassic kunnen worden, imho... Blijvertje...

Greets.

Duim naar het DIY, middelvinger naar de hipsters. Wees eerlijk naar jezelf, maak geen muziek voor het publiek, want dan stort je wereld in.

Muziek is erg goed, had nog wel een stukje angstaanjagender gemogen, beetje extra Suicide invloeden hadden niet misstaan.