David Bowie: Five Years (2013)

Leuk! Kon niet uitblijven na de herrijzenis met THE NEXT DAY,

maar wat een vreemde afbeelding bij een doc over BOWIE…

Sorry, Carlos Alomar!

Fascinerende documentaire met als hoofdmoot een decennium van een artiest dat zowel qua vruchtbaarheid als qua variatie nauwelijks z'n gelijke kent. Jammer dat de keuze enigszins voorspelbaar is en dat het Scary monsters-hoofdstuk niet is ingewisseld voor iets van ná 1983, bijvoorbeeld de Tin Machine-periode of 1. Outside, maar met wat er nu is kan ik ook zeer goed leven. Leuk dat zoveel betrokkenen voor de camera wilden verschijnen, met als hoogtepunt Salomars, sorry, Alomars licks die de bouwstenen voor Fame opleveren. "And I put an F in front of it and that was it, really!"

Sorry Carlos & Roger, maar vanaf vandaag prijkt de enige echte bij deze doc

. . .maar de schoonheid van de foto maakt dat meer dan goed! (Bowie ten tijde van The man who fell to earth / Station to station denk ik?)

Best aardig maar in principe weinig nieuws.

Opmerkelijkste is dat Bowie toch eigenlijk ook commercieel vrij briljant was.

De transformatie van Bowie, total niets nieuws onder de zon, wel mooi om te zien. Een groot artiest.

Ook te zien bij de VPRO vnv.

Tsja, leuk Bowie. Fijne figuur, afwisselend. Goeie ideeën, goeie muziek, soms erg goed overall (Stationtostation is mijn favoriet). Maar er zitten twee nog grotere helden van mij in de docu: Eno en Fripp Die eerste is wellicht het grootste genie voor mij met zijn lyrische muziektapijten en prachtige stem. Maar het is toch Fripp die de show steelt met zijn zelfingenomen humor en narcistische heiligverklaring. Grappig gewoon die man, subliem gitaargejank - mooie toevoegingen aan Bowie's idee en en geluid op twee albums, maar volgens mij onmogelijk om mee te werken.

Ook andere mensen die tijdelijk onderdeel mochten uitmaken van Bowie's gevolg als Carlos Alomar en Nile Rodgers komen best uit de verf, maar heel schokkend is het allemaal niet. Wel weer een bevestiging van Bowie als herontdekker van zichzelf van Glam naar Soul naar Eno-eske Berlijn instrumentalist tot Nile Rodgers en dat in net iets meer dan tien jaar.

Gelukkig hebben we de muziek nog. RIP.

Omdat afgelopen zondag (10 januari 2016) helaas David Bowie, die een icoon van de popmuziek was en zeer populair was in de jaren 70 en 80, overleed op pas 69 jarige leeftijd ten gevolge van de vreselijke ziekte kanker, werd o.a. deze best aardige Documentaire / Muziek film over hem uitgezonden op de televisie.

In deze documentaire komen zijn vijf sleuteljaren in zijn carrière (1971, 1975, 1977, 1980 en 1983) uitgebreid aanbod, waarin hij wereldwijd succes haalde met albums als "Hunky Dory (1971)", "Young Americans (1975)", het in Berlijn opgenomen "Heroes (1977)", "Scary Monsters (1980)" en "Let's Dance (1983)". Ook passeren zijn alter ego's als "Ziggy Stardust" en "Thin White Duke" de revue en komen personen aan woord en in beeld waaraan hij o.a. deze successen mee heeft bereikt zoals Brian Eno (muziekproducent en tevens elektronisch muzikant), Ava Cherry (mooie kortharige donkere achtergrondzangeres), Robert Fripp (gitarist), Carlos Alomar (gitarist), Tony Visconti (coproducent van het album "Young Americans") en natuurlijk Nile Rodgers (coproducent van het album "Let's Dance", bestaande uit vele pophits). Zelf wordt David Bowie in deze documentaire niet geïnterviewd, waar is hij wel natuurlijk veelvuldig te zien via oud beeldmateriaal en is hij ook geregeld te horen via oude geluidsopnames.

Hoewel de documentaire inderdaad, zoals "missl" ook al aangeeft, niets nieuws onder zon heeft, vond ik het wel mooi om te zien en vooral natuurlijk om te horen omdat zijn grootste en bekendste hits de revue passeren. Natuurlijk is het ook mooi om te zien hoe hij steeds muzikaal van richting veranderde (mee evolueerde met de tijd) en natuurlijk ook zijn verschillende transformaties qua uiterlijk. Ondanks dat ik geen groot fan van hem ben, vond ik hem wel een schitterende en interessante persoonlijkheid (zo dacht ik o.a. dat hij homo was, maar hij bleek dus toch gewoon hetero te zijn) en vond ik zijn bekendste nummers/hits altijd wel leuk om te horen (nog steeds overigens want ze zijn regelmatig nog te horen op o.a. Radio 2, welke ik standaard als zender heb opstaan in de auto). Zijn leukste nummer (ook qua videoclip) vind ik persoonlijk "Blue Jean" (is wel geen hit geworden), maar dat is niet afkomstig van één van zijn vijf succesvolle albums en komt dus ook niet voor in deze documentaire.

Gewoon een aardige documentaire (ik heb de 60 minuten versie gezien) over de vijf zeer succesvolle muzikale jaren van David Bowie.

Deze documentaire is niet echt een blik op Bowie zelf. Daarvoor is het te onvolledig en te veraf van Bowie zelf. Anderzijds gaat de film wel over zijn muziek, en dat is best wel een pluspunt in een documentaire over een zanger. Het is geen hele carrière van hem, maar wel een poging om via 5 momenten in z'n hele muzikale loopbaan, aan te tonen dat hij een zeer veelzijdig artiest is. Misschien is dit wel een goeie manier om de muziek van Bowie te leren kennen, zonder er verder op in te gaan. Van avant-garde tot popmuziek, van rockgitaren tot synthesizer, van psychedelische rock tot soul, van experimenteel tot open en vrolijk. In elke periode komen grote hits van hem naar voren, wat nog eens duidelijk maakt dat hij een verscheiden gamma aan muziek maakte. Met het idee om origineel te zijn, of gewoon anders te zijn, al dan niet zichzelf, passend in het moment waarin hij leefde en hij zich als mens voelde.

Een aangename documentaire dus en handig om in een kort overzicht z'n muzikale carrière te leren kennen. Verder wel niet echt creatief, maar zo'n documentaire zal er na zijn dood nog wel van komen.

Deze documentaire werd aangekondigd als een docu over een 'levende legende', en werd uitgezonden op 3 januari, wist de presentator veel dat een week later David Bowie zou overlijden en dus een legende werd, niet meer onder de levenden.

De docu toont de jaren '70 begin '80 uit de man zijn rijkgevulde carrière, wellicht zijn succesvolste periode.

Het was ook de tijd waarin ik Bowie leerde kennen en dus alle muziek die men hier bespreekt is me helemaal niet onbekend.

Deze documentaire is dan ook een aanrader voor elke Bowie fan en een mooi eerbetoon aan de man en zijn muziek nu.