Ingeborg Holm (1913)

Deze film was de aanleiding voor een groot debat in Zweden over sociale zekerheid, dat uiteindelijk leidde tot nieuwe wetgeving omtrent armenzorg.

dat had ik inderdaad oorspronkelijk in de synopsis staan

Klopt De crew vond dit echter niet in de synopsis thuis horen vandaar dat ik het hier geplaatst heb.

ik zat er inderdaad over te twijfelen maar ik vond het te leuke info om niet te vermelden .

De oudste speelfilm die ik ooit zag is behoorlijk saai. Het verhaal is zeer eenvoudig en de camera (uiteraard) erg statisch, de trage editing helpt ook niet mee. Ik zag overigens een versie van 72 minuten.

Hooguit interessant als tijdsdocument en uit filmhistorisch perspectief.

Films die 5-10 jaar later gemaakt werden zijn flitsend vergeleken met Ingeborg Holm.

Volgens mij maakt Netflix een hele grote fout door in Nederland in één keer 17 Zweedse films toe te voegen. Of zouden ze denken dat we in Nederland Zweeds praten?? En als ze dan ook nog een beetje goeie films zouden toevoegen ,oke. Maar films uit 1913 /1919 ? Je weet het natuurlijk nooit maar zit daar echt iemand op te wachten? Zulke fratsen moet Netflix toch niet te vaak uithalen want ik ben bang dat er dan veel leden naar de concurrent overstappen.

En zo heeft er altijd wel iemand te klagen. Snel naar de concurrent overstappen omdat Netflix een hoop films toevoegt!

Verder niet echt fan van het oude Zweedse werk. De reden waarom dit drama iets beter werkte is de erg mooie soundtrack, maar die is uiteraard modern. Het brengt een zekere rust die je anders zelden terugvindt bij silents (meestal zijn het erg drukke pianoscores).

Best oké.

Stokoud - één van de oudste die ik ooit zag. Wellicht daardoor nogal ver van hetgeen ik doorgaans zie en ook gewoon ben. De tijdsgeest van 1913 zorgt natuurlijk voor wat hordes die genomen moeten worden, maar de restauratie lijkt mij goed gelukt. Sowieso mooi als tijdsbeeld en kennelijk - als ik het hier zo lees - ook belangrijk geweest voor het leven van de Zweed anno 1913. Verhalend nogal dramatisch, maar daardoor niet per se slecht gebracht. Ook opvallend dat men vandaag de dag nog discussies heeft over het tekort aan interessante vrouwenrollen terwijl deze film meer dan een eeuw geleden 'gewoon' gemaakt werd. De grootste charme zit 'm in het tot leven brengen van figuren die doorgaans enkel op foto terug te vinden zijn - in een fotostudio poserend in schoonste kostuum, de lach weggemoffeld onder een dikke snor.

3

Een film met het hart op de goede plaats, en schijnbaar ook met daadwerkelijke consequenties voor de sociale zekerheid in Zweden - maar om eerlijk te zijn kon dit sociaal drama me niet heel erg interesseren. Het is uiteraard stokoud, maar het is vooral het onderwerp en de uitvoering die me een beetje opbreken. Het verhaal over de weduwe Ingeborg Holm en de gevolgen van haar nieuwe financiële situatie is best wel traag en, ondanks de tragiek, ook wel wat saai. Dan vond ik Terje Vigen en Körkarlen toch een stuk leuker.

???????? Wat voor een STOMME film!!! Oké, die versie van netflix. Was even aan het wachten tot de film echt begon, heb dan even doorgedraaid en ... GEEN 1x word er iets gezegd!!! STOM!!! STOM!!! STOM!!!

Die gerestaureerde oude stomme films hebben wel wat. Netflix heeft er blijkbaar een aantal in zijn aanbod zitten. Nu niet dat die het grote mainstream publiek gaan trekken. Met het stemmige rustige pianomuziekje heeft de film wel iets sereen. Het is eens iets anders dan de bombastische orkestmuziek dat soms nogal overweldigend is.

Een sociaal drama hier waarbij een vrouw haar hebben en houwen verliest door schulden en armoede. Eerst overlijdt haar man door een ziekte en nadien verliest ze ook nog eens haar kinderen door plaatsing. Niet omdat ze in se geen goede moeder is, wel omdat de opvatting destijds was dat armen minder goed konden zorgen voor hun kinderen. Treurig.

Erg weinig pancartes met tekst. Het zijn vooral de beelden die voor zich spreken. Fijn om meegepikt te hebben.

Een 0.5* voor zo'n film? hoe dan?? vraag ik me af. Na ja smaken verschillen houden we het maar op.

Hij is wel behoorlijk zwaarmoedig zelfs tegen het trieste aan dat moet ik wel zeggen. Snap dat ie niet voor iedereen is weggelegd. Maar wat mij betreft wel een ruime voldoende sowieso.

Mijn hemel. Dit is wel het meest stompzinnigste bericht op dit filmforum.

Gefeliciteerd!

Heeft niks met smaak te maken. Ik begrijp je emotie maar om dan hoofdletters aan het begin van een zin te vergeten? Foei.

Een mooie melodrama, in de vorm van een zwijgende film. Dit is Sjöströms eerste film, en het lijkt erop dat veel van zijn films focussen op sociaal drama en sociale kritiek.

De film is heel statisch geschoten, maar bevat wel poëtische beelden. Uiteraard is Sjöström heel anders vergeleken met regisseurs zoals Eisenstein, Gance, Epstein, etc. Hij gebruikt niet echt hevige montage of andere soorten filmtechnieken in deze film. Wat het meest interessante is aan de film, is hoe er in één enkel shot alles gebeurt. De camera beweegt niet, maar de scène gaat gewoon door. Een goed voorbeeld is de scène waarin de vader doodgaat in zijn bed. Je kunt het vergelijken met de filmtheorie van Straub en Huillet – "the fixed point", heet het volgens mij. De camera staat vast op een punt en er wordt niet geknipt of bewogen met de camera. De reden waarom het deels zo goed werkt, is omdat er ook geen dialoog is.

Voor de rest is het een simpel maar sterk melodrama. Ik vond het moment waarop de moeder haar verstand verliest een aardige wending, en het einde is zeer mooi. Aardige film van Sjöström, ik wil zijn latere werk graag zien.