Separation (1968)

De toegevoegde short op de Blu-Ray van Separation vond ik een stuk bijzonderder dan de hoofdfilm.

Heel hard oneens. In die short werd maar wat aangeklooid, een mislukt vormexperiment. Dit niet bijzonder noemen en dat wel, wow..

Dat je met Separation niet veel kon vind ik niet zo verrassend nee, maar het verbaast mij vooral dat je die short wel bijzonder vindt. Ik houd juist wel van dat soort pure experimentele werkjes, maar vond deze echt ondermaats.

Wat vind je er dan zo 'ondermaats' aan? Ben zelf redelijk onbekend in de wereld van 'Liquid Light Show' maar van wat ik zag vond ik het erg speciaal. Het heeft iets weg van 'dagdromen'. Je kunt je eigen gedachtes erop projecteren. Alsof je hallucinerende middelen tot je neemt.

Vind je het allemaal niets?

Ik vond het vooral ouderwets aandoen, zowel de beelden als de soundtrack. Ik wil graag overdonderd worden of in ieder geval geïntrigeerd raken, doordat je bijvoorbeeld iets ziet in de beelden wat een ander weer anders kan zien. Als het meer modern en liquide is, zou ik het misschien wel kunnen waarderen. Vanuit esthetisch oogpunt is dit voor mij lelijk.

Erg fijne experimentele film.

Door het gebruik van flashbacks en flashforwards nemen we een kijkje in het leven van Jane. Het begint allemaal redelijk normaal, maar langzaam glijd Jane af in waanzin. In de film wordt duidelijk een aantal keren de geestestoestand van Jane onder de loep genomen waarin de dokter haar een aantal vragen stelt en in sommige gevallen Jane zichzelf vragen stelt. Niet alleen krijgen we een kijkje in het verleden van Jane, maar ook krijgen we een mogelijke toekomst van haar te zien. Separation zit vol met interessante dialogen en momenten waarin je als kijker flink aan het werk wordt gezet. De film is alles behalve makkelijk.

Qua narratief kan het soms ietwat warrig overkomen. Het past echter wel erg goed bij de film. De film krijgt een erg welkom, en toch intens, rustmoment naar het einde toe waarin Jane zittend op een schommel een erg emotioneel gesprek met zichzelf voert. Absoluut het sterkste moment in de film.

Acteerwerk is enorm sterk. Vooral van Jane Arden, die kennelijk veel van zichzelf in deze film heeft gestopt. Het komt heel erg echt en oprecht over. De rest kan niets anders doen dan zich naast haar staande houden.

De toestand van Jane wordt enorm versterkt door het audiovisuele. Visueel ziet het er fantastisch uit. Zeer mooie shots komen er voorbij, de camera posities zijn erg goed gekozen. Elk frame kun je inlijsten. Maar ook qua audio is het genieten. Soms erg druk, maar erg passend ook weer. De geluiden die op je af komen laten je perfect voelen wat voor situatie Jane zich in begeeft. Het voorbeeld van hoe belangrijk een goede audiotrack kan zijn in het overbrengen van een verhaal/gevoel.

Een indrukwekkende en zeer intense film.