Shirley: Visions of Reality (2013)

Decorbouwers zijn grote kunstenaars. Echt waar! Neem bijvoorbeeld ‘Shirley: Visions of Reality’, een film die Edward Hoppers universum tot leven wekt. Beroemde doeken worden erin geënsceneerd, met een indrukwekkende zorgvuldigheid. Alles klopt: het metafysische, onaardse licht en het onaangeroerd uitziende meubilair, tot en met de kreuken in een nachthemd en de choreografisch kringelende sigarettenrook. Op de klankband laat Gustav Deutsch onderwijl een personage het verhaal vertellen van verschillende decennia Amerikaanse geschiedenis - samen een parabel over het metier acteur. Die bijna sensueel ingesproken monologen genereren context, waardoor de tableaux van abstracte representaties ineens heel concreet worden. Toch maakt Deutsch niet de vergissing een lineaire puzzel te willen voorschotelen: de scènes staan op zichzelf, en zelfs binnen de taferelen blijven diverse interpretaties mogelijk. Daarom is ‘Shirley: Visions of Reality’ eigenlijk een oefening in het kijken, het leren kijken naar beeldende kunst en naar cinema, het openstaan voor veranderende betekenissen, zelfs als de dingen amper aan het schuiven gaan binnen een en hetzelfde beeld.

Tot zover. Want ah, die laatavondvoorstellingen, ze zouden die moeten afschaffen! Ik bedoel, vechten met de slaap, dat zou een mens niet in een cinema moeten of mogen doen. Eigen verantwoordelijkheid, natuurlijk. Maar eerlijk: met wat ik hiervan heb kunnen meepikken, ben ik alvast zeer tevreden. En ben ik onder de indruk: dat er vakmannen als Deutsch rondlopen...prijzen wij ons gelukkig!

3,5*