Doe Maar: Dit Is Alles (2013)

Het tempo ligt aangenaam hoog en de nummers van Doe Maar ondersteunen en begeleiden dit alles sfeervol. Dat het geheel richting het einde iets aan snelheid en kracht inboet, is Doe Maar – Dit is Alles dan ook snel vergeven.

Complete recensie: Recensie: Doe Maar - Dit is Alles | alles over Nederlandse films en tv-series | Filmrecensies, Front Page, NFF2013 | Neerlands Filmdoek - NLfilmdoek.nl

Onthullend en eerlijk portret van de populairste band die Nederland ooit gekend heeft. Ook goed te bekijken als niet Doe Maar fan.

Platenpooier.

Na een ietwat lelijk geëdit openingsnummer ('Is Dit Alles' verandert enigszins voorspelbaar van studioversie in een liveopname, maar krijgt vervolgens een nogal slordig geplakt einde) blijkt deze docu over Nederlands beroemdste band toch de moeite waard te zijn. Misschien niet zo aandoenlijk en dicht op de huid als in het langverwachte 'Alles Doet 't Nog'' van Leon Giesen, maar wederom onthullend. Ditmaal minder tussen de regels en vooral direct.

Het verhaal van het drietal vrienden en hun telkens wisselende drummers en andere muzikanten wordt voor het eerst eens chronologisch verteld met gebruik van authentieke beelden en liedjes. Een waar feest voor de fan, maar hierdoor ook interessant voor diegene die dat niet is. Als geheel is het misschien wat rommelig en sommige verhalen zijn al eerder en vaker verteld, toch liegen bepaalde uitspraken er niet om. Zo blijkt dat Jansz zijn royalty's niet democratisch wilde delen bijvoorbeeld.

Het levert een verhelderend gesprek tussen de drie vrienden op waaruit blijkt dat er geen kwade zin in het spel was, maar toch. Het zat Vrienten nog steeds niet helemaal lekker, zo lijkt het. Lekker genoeg om na al die jaren nog steeds afscheid te blijven nemen, want muziek maken kunnen deze mannen als de beste. Het einde lijkt echter wel een beetje in zicht. Wederom met deze titel. Maar wie weet gooien de heren er na 'Klaar' nog één keer een briljant album uit. In de docu komt dit helaas niet aan bod.

Interessante bezoekjes aan locaties van vroeger en wat grappenmakerij rondom de vieze liedjes die Jansz niet wilde zingen (en geheel terecht zo kun je stellen) ronden dit geheel gemakkelijk af naar boven. Helemaal als er eindelijk en hoogstwaarschijnlijk voor het eerst uitspraken worden gedaan over het drugsgebruik binnen de groep. Lichtvoetig, maar duidelijk genoeg. Met als dieptepunt uiteraard de ex-verslaafde Van Collem die een boekje open doet.

Het is fijn dat, ook voor het eerst, de oud-bandleden eveneens aan het woord komen. Helaas veelal te kort, maar het is in ieder geval iets. De spanning druipt echter van hun gezichten en je zou bijna denken dat ze voorzien zijn van enige instructies door het drietal succesvollere leden, maar misschien was er niet zoveel te vertellen. De wanhoop in Copiers ogen blijkt echter door een ieder af te lezen en ook Dekkers pijn vanwege het vertrek vóór het succes spreekt boekdelen. Ja, dit maakt indruk.

En er is meer. Ook A&R-man Adri-Jan Hoes, compleet met oversized kunstgebit, mijmert er nog even rustig op los zoveel jaar na dato. Dat het geld vooral bij de familie Hoes bleef ondanks de recordomzetten had te maken met zeer slechte contracten. Volgens de platenpooier niets bijzonders 'want dat eerste album verkocht slecht en dus ging Telstar een avontuur aan met een tweede album.' Gelukkig nuanceert hij dit vervolgens door te stellen dat er allemaal winnaars hadden moeten zijn.

Het zijn toch een beetje de krenten in deze documentairepap van BNN-voorman Lodiers en zijn kompaan Nijboer. Echt geconfronteerd wordt er natuurlijk niet, zoals het onderonsje over geld ook door het drietal lieflijk wordt bediscussieerd, maar ellende hoort nu eenmaal niet thuis in de stormachtige carrière van de band die destijds door volwassenen verguisd werd. Dit laatste wordt geheel terecht nogmaals aangehaald, hoe bizar dit heden ten dage ook klinkt.

Het is uiteindelijk, zoals zo vaak, de muziek die hoogtij viert naast het gesproken woord. Mondjesmaat maar de beelden en klanken overwinnen en overheersen alles. Hoe interessant het verhaal inhoudelijk ook is. Die magische muziek. De klasse klinkende nederreggae die destijds vooral door de jeugd werd begrepen en door zichzelf serieus nemende recensenten de grond in werd getrapt. Alles gaat voorbij. Helaas ook Doe Maar. Maar oude tijden herleven gelukkig door deze documentaire.

Zeer goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Goeie documentaire over misschien wel de meest populaire Nederlandse band ooit: Doe Maar. Een simpele opzet waarin vooral de bandleden zelf aan het woord zijn, ondersteund door veel archiefmateriaal (dat wel erg leuk is om te zien) . Ook wel boeiend om te zien dat niemand destijds echt wist hoe om te gaan met het enorme succes.

Zeker een goede documentaire Doe Maar...

Goed en prachtig verhaal...

Nu weet het waarom Doe Maar eerder stopte...

Redelijk goede opname, want

sommige hebben ouderwetse opname (geen HD)...

Ben dol op vroeger Doe Maar...

Het blijft goed aandenken...

Goede docu, wat een gelul dat Jan P te weinig aandacht kreeg.

Volgens mij heeft René uiteindelijk toch het meeste drukwerk gedaan.

Bij zijn docu is het van belang dat alleen de echt belangrijkste punten aan bod komen, ik denk dat Jan P daar verder net zo veel bij heeft bijgedragen, buiten zijn drukwerk en 1 miljoen buttons of zo

Het genre "documentaire" is voor mij toch wel het lastig te beoordelen van alle genres. Waar let je op? Inhoud, uiteraard, vormgeving ook - maar toch minder dan bij andere genres.

Prima docu, met weinig poespas. De 83 minuten vlogen voorbij, erg interessant om de opkomst en het verval - ten onder door succes - van Doe Maar te volgen. Had voor mij zo 83 minuten langer mogen duren. Nu heb ik toch het gevoel dat er veel meer te vertellen is, dat er veel zaken missen.

Prima bandje, dat Doe Maar. Heb nog ergens een zooitje buttons liggen.

3,5*

Ik had vroeger niet veel met Doe Maar, maar uiteraard vallen de kwaliteiten van de band met terugwerkende kracht niet te ontkennen. Deze eersteklas documentaire onderzoekt dertig jaar na dato opkomst en ondergang van het fenomeen Doe Maar, aan de hand van openhartige interviews met de belangrijkste leden en geweldig archiefmateriaal. Sympathieke gasten zijn het, dat zeer zeker. Feitelijk is niemand, ook nu niet, echt in staat om het overweldigende succes van toen te verklaren. Dat de band onder zijn eigen succes is bezweken staat echter als een paal boven water.

Doe Maar...wie is er niet groot mee geworden?

Interessante docu over en met de (ex-) bandleden, hoe het begon, de ups and downs, de tijdgeest, platenmaatschappij die er aan verdient, onderlinge struggles en verhoudingen, de fans en het einde van de band, alles komt zo een beetje voorbij. Een must see voor fans en non-fans.

Hoe dan ook een lekker bandje wat mij betreft!

Leuk onderwerp, maar als documentaire had er meer ingezeten. Regie en spanningsboog konden beter.

De goedmoedige provinciale achtergrond van de bandleden, het toch aardig aanwezige drugsgebruik en de snelle verjonging van de fans zijn terugkerende bestanddelen en blijven het meest hangen. En ook het verschil tussen de twee voormannen, de zelfverzekerde hitmaker Vrienten en de dromerige romanticus Jansz, komt vrij goed naar voren.

Volgens mij was het 2015 dat ik in een uitverkocht Paard in Den Haag) Doe Maar zag. Een zaal die flink nostalgisch was en een band die er meer dan ooit lol had in spelen. Misschien wel eindelijk na al die jaren waren het gewoon weer een stel ouwe vrienden die lol hadden op het podium. Het was geen reünie meer. Doe Maar bestond gewoon als de leden er zin in hadden. En had alweer zoveel tourtjes gedaan dat ze beter pasten in middelgrote zaaltjes als 't Paard en niet in de echte grote zalen als in de eerste reunietours. En dat wilden ze ook. Het zou de laatste grote tournee van Doe Maar worden, Er stond er nog een gepland. Maar toen werd Henny Vrienten ziek. Toen dat bekend werd wist ik ergens dat het waarschijnlijk dodelijk was. En dat bleek ook. Ik was toen Doe Maar op zijn hoogtepunt was een schoolkind en ze waren net zoiets als Michael Jackson. In mijn 8-jarige ogen heel erg beroemd.

Ten tijde van de tour voor die waar ik was is deze documentaire gemaakt die het verhaal flink compleet en met een schat aan archiefmateriaal in een kleine anderhalf uur weet te stoppen. Het verhaal van Doe Maar is volstrekt uniek en totaal niet te vergelijken met welke andere Nederlandse band dan ook en met name die idiote jaren 81-82-83 en 84 krijgen aandacht want langer was het niet tussen de grote doorbraak en de split. Verwacht geen unieke of uitdagende film. Maar gewoon een solide documentaire die het verhaal goed weet te vertellen. En het was een prima bandje.