Reise nach Agatis (2010)

Jezus. Wat een nare, zieke film. Ik kende de film, of eigenlijk de regisseur al van reputatie, en hoewel ik beter zou moeten weten heb ik toch maar deze film opgezet - Kannibal en Melancholie der Engel trokken me om andere redenen nog minder. Ik had eerlijk gezegd half verwacht dat ik 'm niet uit zou kijken, zeker niet na het al ontzettend nare intro. Maar Reise nach Agatis begint (na het brute begin) daarna behoorlijk langzaam, met veel mooie dromerige beelden van een bootreisje langs de Kroatische kust. En voor je het weet ben je een beetje in slaap gesust en is het al dik over de helft van deze toch al niet al te lange film. De echt zieke scenes komen sowieso slechts in een paar relatief korte maar heftige spurten, en lijken door de voor- en tussenliggende rustpunten nog extremer, al is er in de tweede helft tussendoor ook meer dan genoeg psychopatische terreur te beleven. En ja, de zieke scenes zijn ook echt ziek, met de laatste pak 'm beet tien minuten als summum.

Het verhaal is simpel: een Duits stel dat op vakantie gaat, pikt een mooi blond meisje op die graag gezelschap voor op de bootreis biedt. En dat had ze beter niet kunnen doen. Het begint allemaal nog gezellig, maar de man blijkt een sadistische psychopaat en het gaat van kwaad tot erger met brute verkrachting, o.a. genitale verminking en een gruwelijke moord als besluit. Ik weet nog steeds niet wat ik moet denken, of wat de film nou eigenlijk wil. Ik ben uberhaupt nog steeds een beetje van m'n apropos. Maar ondanks dat dit veel verder ging dan ik eigenlijk trek in een film, is Thomas Goersch een hele overtuigende psychopaat (ik weet niet of dat een compliment is) en is ook wel te zien dat Marian Dora naast een zieke geest tevens over enig talent beschikt. Muzikaal was het ook behoorlijk passend. Ik vermoed dat ik niet snel ooit nog een andere Dora op zou zetten, laat staan dat ik deze nog een keer ga kijken. Het is een van de meest extreme films die ik ooit gezien heb (ondanks de vele voornoemde rustige scenes), en toch was het ook wel intrigerend, als een inkijkje in de hel.

Deze film heeft blijkbaar bepaalde reputatie en denk dat ie daarom weinig kijkers heeft. Ik ging deze echt in met het idee dat dit zeer zieke film zou zijn. Ben ik toch wat teleurgesteld, vanaf 1u04, dus helemaal op het einde vd film, ja dan ist echt goor en vrij ziek...alles daarvoor is zelfs vrij sfeervol en dromerig, met fijne muziek, vond het ook nog wel iets hebben. Het idee er achter is misschien wel zieker dan de uiteindelijke uitvoering. Velen zoeken bij zulke films, morele kwesties, de vraag waarom maakt iemand dit...fout bezig zeg ik dan, het immorele laten zegevieren. Als we nog eens avondje doen met de ziekste stuff, twijfel ik zelfs of ik deze zou kunnen meenemen, velen zullen dit té saai vinden denk ik. Ach leuk voor een keer. Nu is Melancholie der Engel aan de beurt, ik heb hier wel al fragmenten van gezien, maar deze staat blijkbaar niet op MM.

Deze Horror / Mystery film van regisseur Marian Dora (die de film binnen één weekend en zonder crew of hulpmiddelen heeft opgenomen) valt in de categorie extreme Horror en is vergelijkbaar met de "August Underground" reeks van regisseur Fred Vogel.

Het "extreme" in deze film zit vooral in de eerste en laatste circa zes minuten, waarbij twee vluchtende volledig naakte vrouwen (een oudere en een jonge vrouw) op brute wijze worden vermoord (de effecten daarbij zijn erg realistisch, rauw en bruut) met een mes (snijden in de mondhoeken, steken en snijden in de buik, steken in de vagina en snijden in de tepels en borsten), waarna bij het laatste slachtoffer ook nog eens organen uit haar lichaam worden getrokken. En tussendoor moet je het doen met kleineren, kotsen, haren trekken, vastbinden, het per mond overbrengen van eten en drinken, verkrachten, het spelen met een mes op een lichaam en plassen.

Het eenvoudige verhaal gaat over een verdorven en disfunctionele echtpaar, te weten Rafael (Thomas Goersch) en Isabell (Tatjana Lommel) van middelbare leeftijd dat een jonge vrouw, te weten Lisa (Janna Lisa Dombrowsky), meeneemt op een boottocht. Wat begint als een ogenschijnlijk plezierige (en kinky) boottocht, ontaardt ineens in een gewelddadige nachtmerrie, waarbij Lisa voor het eigen genoegen van het echtpaar wordt gemarteld en vermoordt.

Het is opzicht een vreselijk verhaal (met een enge sfeer) en zeker wat er allemaal met Lisa gebeurt (dat is niet leuk en het doet pijn om naar te kijken), maar het is opzicht best fraai verfilmd (subtiel camerawerk) met mooie beelden van de omgeving (landschappen en de zee) van Kroatië en het bevat ook mooie muziek (klassiek) en zelfs melancholische gedichten (die interessant zijn, maar ze hebben absoluut niets met de film te maken en lijken dus niet op hun plaats) die zijn geschreven door Janna Lisa Dombrowsky (die hier het jonge meisje speelt). Doordat Marian Dora deze gedichten toevoegt aan zijn perverse orgie van geweld, vond hij bijna een nieuw genre uit, namelijk "Torture Porn" ontmoet melancholische "literatuur".

De twee vrouwelijke hoofdrolspelers Tatjana Lommel en Janna Lisa Dombrowsky zijn ook nog eens mooie vrouwen met mooie lichamen (zo had Tatjana Lommel mooie borsten), die ook geregeld naakt (van top tot teen) zijn te bewonderen (vooral na circa 37 minuten als Tatjana Lommel volledig naakt gaat zonnebaden op het dek van de boot en Rafael tegen Lisa zegt "I have decided, that from now on you won´t waering any clothes.") en vooral Lisa Dombrowsky. Het is grotendeels wel niet opwindend om te zien en dat heeft te maken met het kleineren, martelen en vermoorden van Lisa, die daarbij vrijwel de hele tijd (van circa de 40e minuut tot circa de 70e minuut) volledig naakt is.

Hoewel deze film zeker niet komisch is, heb ik wel geregeld moeten (glim)lachen om de dialogen zoals hun kennismaking met Lisa op een terras bij een restaurant / bar, waarbij Rafael Isabell voorstelt aan Lisa en dan zegt:

"Lisa ? That is Isabell. She is a little bit complicated. Haha. However, she looks pretty and she fucks good."

Als ze naderhand op de boot zijn en Lisa op het toilet zit terwijl het eten klaar is, zegt Rafael tijdens het eten tegen Lisa:

"You were on toilet a liitle while go, or ? What have you done there ?"

Dat etentje was sowieso best apart, want Isabell wilt niets eten en drinken (Isabell vindt het namelijk maar niets dat Rafael Lisa heeft meegenomen en met haar flirt en zelfs betast, zo smeert hij Lisa in met zonnebrandcrème en maakt hij daarbij haar topje los en betast hij haar billen) waardoor er ruzie tussen haar en Rafael ontstaat, waarbij Rafael o.a. tegen Isabell zegt:

"Only who eats good, is good at shitting."

En (als Isabell weigert om te drinken):

"Drink that right now. Or i will force you to drink that, until you´re vomitting."

Na circa 40 minuten begint Rafael Lisa te kleineren (zo worden o.a. haar spullen zoals een topje, horloge, schoenen en een tas in de zee gegooid en Lisa daarna ook, die dan topless is, en als ze weer aan boord wilt komen zegt Rafael tegen haar "Undress your panties and come to us on board" waarna ze via haar haren en een touw aan boord wordt getrokken) en te martelen (gaat o.a. met een mes over haar lichaam) en Lisa ligt dan volledig naakt vastgebonden (via de handen en de voeten) op het dek van de boot en dat geruime tijd (daarbij wordt ze ook regelmatig verkracht door Rafael en Isabell vindt dat opwindend om te zien en betast zich dan zelf) en ook in de felle zon. Terwijl ze zo ligt, zegt Lisa op een gegeven moment tegen Isabell:

"I have to pee."

Waarop Isabell zegt:

"Let it flow"

Als Isabell haar dan betast, begint ze liggend te plassen over het dek.

Ze laten haar na circa 60 minuten ook zogenaamd gaan, waarbij ze naakt zwemt naar een klein eilandje waar ze voor anker liggen en waarna Rafael en Isabell (loopt dan alleen rond met een korte broek) op haar gaan jagen. Ze krijgen haar al snel te pakken, waarbij Rafael haar op zeer brute wijze vermoord met een mes. Hij steekt haar eerst één keer in de buik (er zit dan ook bloed op zijn gezicht), waarna hij haar herhaaldelijk begint te steken (knijpt dan ook flink in één van haar borsten). Dit laatste o.a. in haar vagina (ze had overigens een "kale kano" en Tatjana Lommel ook), waarbij hij ook zijn vingers en hand erin stopt. Daarna begint hij in één tepel en borst te snijden, waarna hij organen uit haar lichaam begint te trekken. Rafael en Isabell varen dan weer weg op hun boot, waarna je nog een vrouwenstem hoort die praat (gedichten) en ook zie je de zon ondergaan op zee, waarna de film na circa 72 minuten is afgelopen.

De cast in deze film is op één hand te tellen en bestaat uit drie hoofdrolspelers (vier als ik de onbekende vrouw in het begin ook zou meetellen), die hun rollen allemaal goed en overtuigend speelden en vooral de ietwat gezette Thomas Goersch in de nare rol van de psychopathische Rafael. Er valt verder weinig meer over te zeggen, behalve dat als je van extreme horror houdt, je hier waarschijnlijk van zult genieten en zo niet, kijk hem dan zeker niet.

Al met al is deze Horror / Mystery film van regisseur Marian Dora controversieel, gewelddadig en schokkend enerzijds en filosofisch en melancholisch anderzijds.

P.S. de muziek welke je te horen krijgt is klassieke muziek, maar sommige nummers van één van mijn favoriete Deathmetal bands, te weten Cannibal Corpse (met name toen Chris Barnes nog de zanger was, zouden ook niet misstaan zoals "Fucked With a Knife" (wat ook letterlijk te zien is) en "Stripped, Raped and Strangled".

Het was een tijd geleden dat ik mijn ogen aan wat zwaardere cinema gezet had. Bijvoorbeeld films die om te kotsen waren zoals de werken van Lucifer Valentine zowel als de fake snuff van Fred Vogel, enkel kwam ik erachter dat ik de films van Marian Dora nog nooit een kans gegeven had. Na deze realisatie besloot ik dat het tijd was hieraan te beginnen en zo was Reise nach Agatis mijn eerste Dora film.

Na een wrede intro neemt de film zijn tijd om op te bouwen, ondanks dat de film hier ruimschoots de tijd voor neemt wordt het nergens storend. Integendeel zelfs. De film weet ontzettend veel kracht te halen uit de omslag van de sfeer op de boot richting het tweede stuk van de film. Wreedheden bouwen zich op en zo ook het onbehagelijke gevoel dat de film met zich meedraagt.

De prachtige muziek gebracht door Transmitted Dreams is de kers op de taart van deze krachtige film. Het was weer een tijd geleden dat een film mij achterliet met zo'n naar gevoel. Exact hierom verdiend dit werkje een ruime voldoende.

4,0*