Eventyrland (2013)

De CV van Silje Salomonsen is weinig indrukwekkend. En dat verbaasd me, in Eventyrland toont zij zich een uitstekende actrice.

De film daarentegen, die vergaloppeert zich aan ambiguïteit. Eventyrland dwaalt tussen drama en misdaad. Waarmee beide oppervlakkig blijven.

Als Jenny na circa 10 jaar de gevangenis verlaat, ziet het leven er weinig rooskleurig uit. Een onwillende pleegmoeder van haar dochter, een – door eigen toedoen – geestelijk en fysiek gemankeerde vriend, beroerde huisvesting, dito financiën én rancuneuze criminelen uit het verleden.

Een forse dosis ingrediënten om in een film van 90 minuten te proppen, me dunkt. En dat blijkt, niets wordt écht uitgewerkt tot in enig detail, waarmee je feitelijk ook maar weinig over Jenny leert. Het overkomt haar maar gewoon allemaal, zo lijkt.

Bovendien heeft de regisseuze er voor gekozen Eventyrland te larderen met – mijns inziens – nodeloze intermezzo's; plots beelden van haar dochter, korte flitsen, soms flashbacks, abrupt schakelende camerahoeken, wisselend kleur- en muziekgebruik.

Het deed mij incoherent aan, synergie met het lopende verhaal kon ik nauwelijks ontdekken. Gekunsteld welhaast.

Een boeiende, zelfs op sommige momenten spannende, film die geen minuut verveelde. Zoiets zou zomaar in het echt kunnen gebeuren. Dat lachje van Silje naar iedereen was net iets teveel en dus een minpuntje. Ook het snelle einde, zonder uitleg waarom ze weer de gevangenis in moest, kost een halve ster.