Calendar (1993)

Man en vrouw schieten plaatjes voor een calender in Armenie en het stel groeit langzaam uit elkaar, onder het oog van een meereizende tolk. Vermengd met een nogal komische sequentie van etentjes thuis krijgen we een beeld van de fotograaf als iemand die zich neerlegt bij een rol aan de zijkant, zich tevredenstellend met het genieten van de buitenkant. Volstrekt unieke film die in wezen op geen andere film lijkt die ik ken, maar qua thematiek iets weg heeft van sex lies and videotape.

Nogal highbrow, deze film. De ene keer ziet de kijker een stilstaand shot van een kerk, waarin de fotograaf (niet in beeld) gesprekken voert met zijn vrouw, die informatie over de kerk vertaalt van een gids annex chauffeur. De andere keer gaat het beeld over naar de eettafel van de fotograaf waar hij verveelde gesprekken voert met andere vrouwen, die uiteindelijk allemaal een telefoontje gaan plegen. Dezelfde taferelen wisselen elkaar telkens af, waardoor de film ondanks de korte speelduur van 74 min. lang aanvoelt.

Egoyans unieke stijl van filmmaken is gewaagd en is an sich nog wel aardig vond ik. Ook de Armeense plaatjes waren zeer mooi in beeld gebracht. Ik had echter niet het idee naar een hoogvlieger te kijken.

Een van de mindere van Egoyan, vind ik. In zijn begin-films is telkens het menselijk onvermogen tot communiceren een belangrijke rode draad, en op originele wijze verbeeldt Egoyan dit telkens weer.

Ik dacht al wel een film van Atom Egoyan te hebben gezien, maar Calendar blijkt de eerste. De vorm voelt iets gekunsteld met herhalende dinertjes in het heden en statische flashbacks in het verleden, maar de film roept wel vragen op over culturele identiteit, (de invloed van technologie) op communicatie en hoe we omgaan met (stukgelopen) relaties.

3,4*