Aux Yeux des Vivants (2014)

Bustillo en Maury maken een slasher. Op papier klinkt het goed, maar het is een zwakke bedoening geworden. Er wordt al vanaf het begin teveel weggegeven waardoor de film aan chronische spanningsloosheid lijdt. Voeg daar nog alle mogelijke clichés van het slasher-genre bij en het stevent af op een flop. De horror blijft ook vrij braaf en gaat pas in de laatste 20 minuten van de grond. Kokhalzen en walgen zat er bij mij in ieder geval niet in. Het woord foot fetish krijgt hier wel een heel eigen invulling . Waar het regisseursduo dan wel weer sterk in zijn is hun stijlvolle regie. Al oogt het visueel deftig, met zo'n hoop clichés en een totaal gebrek aan spanning kan ik hier moeilijk een voldoende aan geven.

Niets mis met deze film....we zijn van deze regisseurs natuurlijk schokkendere dingen gewend maar ik heb mij hier prima mee vermaakt.

Wel jammer dat er af en toe de camera werd weg gedraaid vooral bij de momenten dat je juist alles in beeld wil hebben.

Sfeer in de film vind ik ook top net als het acteerwerk...goed om te zien dat deze getalenteerde filmmakers ook een beetje variatie binnen het horrorgenre laten zien.

Ik kijk weer uit naar de nieuwe van deze twee heren.

Béatrice Dalle, hehe. Toen ik mijn vriendin vertelde dat deze mevrouw in de jaren tachtig best wel een groot sex-symbool was keek ze me met open mond aan en wilde ze het terecht niet geloven tot we tijdens het pauzeren even wat Betty Blue shots gegoogled hebben. Ik noem niet graag iemand lelijk maar niet te geloven hoe eng die vrouw is geworden, en dat hebben ze hier nog even lekker aangedikt door haar een gigantisch drachtige pens aan te meten en rond te laten lopen met een oedeem vorming waarmee ze serieus met een olifant zou kunnen concurreren. In combinatie met dat manisch krankzinnige wat ze van zichzelf altijd al uitstraalt maakt het haar perfect voor dit soort rollen. Mijn gok is dat ze over een jaar of tien wel eens de eerste acteur in de geschiedenis zou kunnen worden die zonder make-up een zombie zou kunnen spelen. Maar alle gekkigheid op een stokje, spijtig dat haar fragment, als het niet minder was, maar een minuut of 10 duurt want met name daar werd wel iets van de gekte uit Inside bereikt. De rest is een rare mengelmoes van 80's invloeden en nagelbijtende spanning, maar ook zware over de top wendingen, mede door dat laatste (horror mag van mij zo absurd mogelijk maar als je een serieuze film maakt waar je verder wel alles heel ernstig benaderd is die Voldemort lookalike en het einde in die grot er wel wat teveel over) kan ik het lage gemiddelde wel begrijpen al moet ik eerlijk zeggen dat ik hier met meer plezier naar gekeken heb dan het wat meer beheerste maar saaie Livide. In de buurt van Inside komt het dan helaas weer met geen mogelijkheid maar ik blijf dit duo graag volgen. (3*)

Wat er met Bustillo & Maury gebeurd is na het sterke Inside en Livide? Joost mag het weten. Dit was wel écht beneden alle peil. Zeer armzalig, clichématig en voorspelbaar hakwerk. Zelfs de gore heeft het moeten ontgelden; iets waar het regieduo voorheen juist in excelleerde. Het is inderdaad vooral een erg voorzichtig werkje geworden, aan die indruk kon ik me gedurende het kijken niet ontdoen.

Hier en daar valt er - sporadisch - nog een vlaagje kunde te bespeuren, maar die momentjes komen in zulke kleine getale dat het beslist niet opweegt tegen alle armoedigheid. Lekkere flater dus van Bustillo & Maury. Zo te zien is dit gedrocht weldra in de vergetelheid gedoken, en dat is eigenlijk maar goed ook. Vol scepsis kijk ik uit naar hun aankomende project. 1,5*.

Komaan jongens.... Zo slecht was ie toch niet?

De openingsscene is weer helemaal into Bustillo en Maury en we krijgen hier weer op een ijzingwekkende Beatrice Dalle te zien. Vervolgens maken we een sprong in de tijd en lijkt het erop alsof het regieduo een Stephen King achtige coming of age wil neerzetten. Ze focussen uitgebreid op een avontuur die de drie vrienden ondergaan nadat ze van school zijn weggelopen. Ik moest zelfs een beetje aan Les Geants van Bouli Lanners denken. Ja, dit soort dingen weten me altijd wel te bekoren. Een lange zomerse aanloop waarbij het kale Franse platteland helemaal nog niet zo'n slechte locatie voor is... Het in de brand steken van de schuur van een roddelaar en uiteindelijk de ontdekking van die studio... Waarbij ze niet weten dat ze een reeks onvermijdelijke situaties hebben losgemaakt.

Want ja... wie de billen brand moet op de blaren zitten en voor ze het weten worden ze niet alleen door de politie thuisgebracht, maar zijn ze ook het doelwit geworden van de zoon van de zekere dorpsroddelaar. En wat dit voor figuur is.... Bustillo en Maury lusten er weer pap van.

In vergelijking met de twee vorige films, die wat meer op het psychologische ingingen, hebben het regieduo nu verkozen om een slasher te maken... Wel op de eigenzinnige manier... Maar zeker te behapstukken. Het einde is ook voor de kijker zelf in te vullen.

Een smakelijk tussendoortje van het Franse horrorduo.

4,0*

De neerwaartse spiraal van Alexandre Bustillo en Julien Maury.

Dit was nog de enige titel die ik moest zien uit het repertoire van Bustillo en Maury, maar het wordt er niet beter op. Waar ze nog indrukwekkend begonnen met 'À l'Intérieur' en een intrigerende 'Livide' is alle magie weg lijkt het wel.

In 'Aux Yeux des Vivants' volg je drie kwajongens die besluiten om hun zomervakantie eerder te starten door onder andere wat rottigheid uit te halen op een verlaten filmstudio. Dit blijkt geen goed plan, want al gauw worden ze op de hielen gezeten door een gemaskerde man.

De film opent nog sterk met Béatrice Dalle, die wederom acte de présence geeft, maar daarna gebeurt er werkelijk niets bijzonders meer. Hetgeen voornamelijk te wijten is aan de drie jochies die nauwelijks kunnen acteren en eveneens het tamme verloop. Ik vroeg me soms echt af of ik wel naar het werk van Bustillo en Maury aan het kijken was...

Als kijker moet je nota bene één uur wachten voordat het enigszins losgaat; zelfs dan zie je maar een glimp van de befaamde gore. Er is bijna geen sprake van enige spanning in de opbouw, met daarbovenop nog eens een hoop clichés en armzaligheid. Het is alsof alle lef ontbreekt bij de regisseurs, waardoor ze maar veilig gaan schuilen in de gebaande paden.

Al met al een nietszeggende horror om zo snel mogelijk te vergeten. Ik vrees het ergste voor dit duo, gezien 'Leatherface' ook niet om over naar huis te schrijven was.

1,5 Sterren.

Lekker.

Die Bustillo & Maury kunnen er best wat van, zolang ze het bij brute horrorfilms houden die zonder pardon de deuren plattrappen. Door middel van harde, rauwe en expliciete beelden blijven ze indruk maken, dat wordt versterkt door visueel competente beelden. Among the Living was daarin hun tweede film, en wederom doen ze het goed.

Toch mag het duidelijk zijn dat het duo de À l'Intérieur-periode wat achter zich willen laten. Ze doen dan ook tenslotte meerdere soort horror, en deze film neemt meerdere vormen aan buiten de brutale gorigheid. Zo begint het meer als mysterie, om later een thriller te worden, en te eindigen als snoeiharde horror die wat geweldige stukken in de finale kent, waar het duo ook goed in te herkennen valt.

Om te beginnen wens ik graag het visuele aspect te prijzen van de film. Ik ben een erg visueel gericht persoon, en de landschappen als de kleuren worden keurig in beeld gebracht. Sterk camerawerk en een finale die dankzij wat goede trucages lekker doortrapt. Zo bruut als in eerdergenoemd voorbeeld wordt het niet binnen deze film, maar de praktische effecten mogen er best wezen eenmaal ze uit de kast worden getrokken.

Acteerwerk is niet geweldig en de schurken zijn net wat te saai buiten de aparte uitstraling. Ook wil het middenstuk die meer op de opbouw van spanning teert niet echt lukken, en komt de film net wat te langzaam op gang. De iets te veilige keuzes zoals het buiten beeld houden van de dood van die kinders houden de film wat tegen. De finale is wel lekker hard, de kills bevredigen ook zeker. Ik vond het een lekker toetje op een soms wat taai hoofdgerecht.

De regie toont meerwaarde in deze stijlvol versierde horrorthriller met wat mysterieuze elementen. Je hoopt op wat meer eigenzinnigheid vanuit de personages, en het is zeker geen perfecte film, maar de gemiddelde score vind ik wel bijzonder. Het laat best potentie zien en deze film heeft mijn interesse voor de nieuwere films van het duo weer opgewekt. Vermakelijke en vlotte film, zonder al te veel moeite uitgekeken.