The Zero Theorem (2013)

Gilliam is het duidelijk nog niet verleerd. Deze film lijkt nog het meest op Brazil qua decors, maatschappelijke kolder en personages. Erg lollig bijvoorbeeld hoe ze op dat feestje allemaal op een tablet zaten (herkenbaar?). Waltz ook erg leuk in zijn overdreven rol, en verder nog wat andere theatrale personages die goed werken in deze erg leuk uitgewerkte film. Alleen jammer dat de uiteindelijke afwikkeling een beetje tegenvalt. Desondanks 4*

Gilliam.

Eigenlijk zo'n regisseur die een regisseur boven zich verdient. Iemand die Gilliam zelf wat kan regisseren, hem leiden maar hem vooral afstoppen wanneer het mis dreigt te lopen. The Zero Theorem is geen verkeerde film, maar soms glijdt Gilliam in vervaarlijk diepe valkuilen.

Het lijkt wel een spirituele opvolger van Brazil, maar het deed me toch ook erg vaak denken aan One Point Only. Zeker het middenstuk waarin Waltz de hele tijd binnenzit. Daarin valt de film sterk in twee delen uiteen vond ik. De scenes in Waltz' woonst zijn vaak erg leuk, de scenes buiten eigenlijk niet om aan te zien.

Die fake reclametjes, het feestje (voorbeeld met de tablets wat Montorsi hierboven al aanhaalt), de referentie naar Facebook enzo ... het is allemaal een beetje genant. Gilliam's maatschappijkritische blahblah is nimmer leuk, maar ook helemaal niet scherp of relevant. En wanneer het dat dan wel eens is, is het zo'n open deur dat je je afvraagt wat nu eigenlijk de bedoeling is.

Ook niet alle acteurs waren even geschikt voor hun quirky personages. Vooral Thewlis vond ik aardig vervelend, al ben ik er niet helemaal uit of dat nu aan hem ligt, of het gewoon de rol is die irriteert. Waltz zelf is aardig maar eigenlijk ook net niet sterk genoeg, Thierry en Hedges vond ik beter voor de dag komen.

Einde is wat flauwtjes, maar het is vooral het stugge begin wat deze film wat in de weg zit. Eens Waltz zich terugtrekt (uitgezonderd dan de kijk mij eens belachelijk doen met een tablet als ik door een 3D-wereld heen navigeer 90s style scenes) wordt het stukken beter, al zit het geweldige decor en de mooie cinematografie daar zeker voor iets tussen.

Er zitten zeker mooie dingen in, maar Gilliam lijkt me niet echt meer geschikt om dit soort filmpjes te maken. In ieder geval niet als ze de pretentie hebben een wat serieuzere onderlaag te hebben via satire.

3.5*

Leuk bizar kijkfestijn.

Het begin is een beetje lastig om vat op te krijgen, maar zodra de handeling zich verplaatst naar het onderkomen van Qohen Leth begint het concept meer op zijn plek te vallen, wordt het verhaal wat overzichtelijker en de bedoeling (iets) duidelijker, wordt de focus helder. Niet dat het daarmee een logisch geheel wordt, misschien is een woord als droomwereld of sprookje ook wel op z'n plaats.

Waltz is verrassend - onherkenbaar van zijn rollen in de Tarantino-films. Tilda Swinton en Matt Damon in leuke kleine bijrolletjes, en het straalt er af dat ze daar lol in hebben. En natuurlijk Bainsley... ik bedoel Mélanie Thierry. Wisselend, zou je in het begin denken, maar de scene naar het eind toe verraadt dat zij ook erg goed speelt.

Toch is de beeldenpracht eigenlijk het meest overdonderend. Ik mag dat altijd wel, zo'n film waar je na drie keer kijken nog steeds nieuwe details terugvindt.

Een nieuwe Gilliam is altijd op zijn minst interessant, maar dit is toch wel een flinke tegenvaller. Misschien des te meer omdat het onderwerp juist op en top in zijn straatje ligt. De visuele aanpak is vooral teleurstellend. Vrijwel de hele film speelt zich af in de woning annex kerk van hoofdrolspeler Christoph Waltz, een lokatie die al snel gaat vervelen. De gebruikelijke stoet mafkezen passeert vervolgens de revue, waaronder Matt Damon en een rappende (!?) Tilda Swinton. De personages maken echter geen enkele indruk en worden nogal karikaturaal uitgewerkt. De plot blijft ook erg vaag. Hier en daar een inventieve scene en het einde is mooi, maar dit is grotendeels nogal saai en soms zelfs vervelend.

Inmiddels een nachtje er over geslapen...

Controle loslaten om controle te krijgen.

Zoektocht naar geborgenheid, terwijl het dichterbij is dan je denkt.

Identiteit niet afhankelijk laten zijn van factoren die je zelf niet in de hand hebt.

De zin van het leven zit niet in het ontstaan, maar in het leven zelf.

93% procent bewezen dat het leven toevallig is, ik hoor bij de overige 7%.

Een pareltje, de film beklijft, stem verhoogd naar *4.5

(krijgt een 10de plek in mijn top 10)

Ik kon hier heel weinig mee, lastig te volgen en de maffe karakters voegen niets toe aan het vage verhaal. Visueel ook weinig bijzonder en een nietszeggende climax.

Filosofische fantasy.

Regisseur Terry Gilliam is zelfs op bejaarde leeftijd - de man is inmiddels 74 - nog steeds actief als filmmaker. Het 'brein' achter pareltjes als Fear and Loathing in Las Vegas, Brazil en Twelve Monkeys heeft nog vele andere films gemaakt die de moeite waard zijn, maar na 1998 werd het allemaal wat minder. Met als eerste dieptepunt Grimm. Van zijn geliefde genre - fantasy - werd door het Amerikaanse lid van Monty Python nimmer afgeweken. Ook niet in The Zero Theorem, zijn laatste wapenfeit.

Een ander door de filmmaker geliefd genre - komedie - is ook vrijwel altijd verweven met zijn werk. Zij het hier in wat minder geslaagde mate. Wellicht is het een van de eerste gemiste kansen aan deze lichte tegenvaller. De overdaad aan pogingen tot humor ten spijt. Matt Damon leverde er zijn salaris voor in, zoals menig acteur in de rij staat om te mogen werken met de legendarische filmmaker. Maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat ondanks de raakvlakken met Brazil, dát niveau nergens wordt gehaald.

The Zero Theorem is mooi gefilmd, maar kent eveneens verschrikkelijke blue screens en iets te opvallend plastic decorstukken. Allemaal te verdoezelen onder het mom van fantasy en ongetwijfeld minder storend als het verhaal meer zou beklijven. Het filosofische geneuzel en de Bijbelse verwijzingen zijn interessant, maar meer dan dat wordt het niet. Als zelfs de finale nogal flauw blijkt en Radiohead opnieuw in jazzjasje voorbij galmt, weet je dat het hier verre van een kunstwerk betreft. Komische kitsch is het helaas ook niet.

Redelijk.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Heerlijke originele film die een uniek wereldje creëert. De visuele pracht die bijdraagt aan het geheel, het sound design dat fenomenaal is uitgewerkt, de karikaturale figuren, het klopt allemaal. Al het maffe gedoe is een genot om naar te kijken en het filosofisch tintje is perfect gedoseerd. Kan eigenlijk niet minder dan 4 sterren geven aan dit pareltje.

Dat Gilliam humor heeft is al bijna een halve eeuw bekend. En het is precies dat, dat zijn films bovengemiddeld de moeite waard maken. Toch vond ik dat in the Zero Theorem niet ten volle uit de verf komen, anders was het echt een meesterwerk geweest. Want de film is een kleurrijk spektakel. Visueel erg verzorgd. Soms nogal kitscherig, maar je kijkt in elk geval je ogen uit en Gilliam leeft zich helemaal uit. Hij stopt er verder opnieuw niet te missen existentiële thematiek en maatschappijkritiek in. Niet erg subtiel dus, maar zonder veel pretentie. Het is niet meer dan een kapstok om het zijn personages moeilijk te maken. Gilliam heeft er een zwak voor, hoofdpersonages die het zwaar te voorduren krijgen. Net als in het vergelijkbare (maar veel betere) Brazil is de hoofdpersoon een vrij kleurloos type die in zijn zoektocht naar de zin van het bestaan, een leeg bestaan leidt.Dat is de grap. Jammer dat de bijpersonages niet helemaal uit de verf komen, net als de op papier interessante cast. Ook Waltz lijkt niet helemaal gemaakt voor deze rol. Normaal gesproken vind ik hem wel goed, kan dan ook niet helemaal mijn vinger leggen op het waarom. Gilliam heeft een aantal meesterwerken gemaakt, waar erg weinig aan mankeert. Meestal is zijn werk echter sterk, maar met zijn mankementen. Dat geldt hier ook wel weer. 3,5 sterren.

Net gekeken en werkelijk geen flauw benul van wat ik gezien heb. Wellicht iets als je wekelijks een filosofieklasje bijwoont maar mijn ding is het niet. Ben normaal best van de films die wat "anders" zijn maar deze ging me net iets boven m'n pet.

Daarom 2 **

Redelijke film over een computerhacker die de zin achter het bestaan probeert uit te zoeken. De film heeft een bizarre, futuristische look zoals wel meer films van Terry Gilliam (Brazil, Twelve Monkeys). Echter is het verhaal een stuk minder. De existentiële dialogen zijn wel vermakelijk, evenals de kleurrijke personages.

Prachtige film, grappige filosofische invalshoek: Onttovering, wanneer je aantoont dat er geen hiernamaals is (de Zero Theorem, 100% = 0, krijgt het aardse leven alle betekenis, waardoor mensen het maximale uit hun korte aardse bestaan willen halen, waarmee je "geluk" en "zingeving" maximaal kunt vermarkten...Mooi hoe de kerk ook letterlijk gesloopt wordt op het laatst met jezus die van zijn kruis wordt getrokken als climax

Goede acteerprestaties, mooie decors.

4*

Tja, wat moet je hier mee ? Bizar verhaal rond eenzaamheid en het doorgronden, zoeken naar de reden van het menselijk bestaan. Echt filosofisch wordt het niet, meer een chaotische combinatie van liefde, eenzaamheid, technologische vooruitgang, macht en de ultieme zoektocht naar de zin van het leven waarbij de meeste scènes saai overkomen. Het slot zorgt voor een dieptepunt met een cover van creep. 4/10