Tracks (2013)

Tracks heeft als belangrijke troef en dat is de adembenemende schoonheid van de Australische outbacks en de altijd Wasikowska, die voortreffelijk acteert. Maar buiten dit is de film te oppervlakkig en niet voedzaam genoeg. Ook dat heeft alles te maken met Davidson, die niet echt de meest sympathieke meid leek. Ook miste ik echt een beweegreden om zo'n gevaarlijke reis te ondernemen, dat je dit zomaar even doet maak je mij niet wijs.

Wel weet Curran heel treffend het ernstige gevaar van de Australische outbacks voelbaar te maken, Wasikowska weet dat ook met veel overtuiging over te brengen maar Tracks mist diepte en voedzaamheid en daardoor is Tracks, ondanks aangename elementen, toch een wat vervelende zit en begint de film wel erg te slepen. Tracks mist duidelijk een 'purpose', net als Robyn zelf en dat komt Tracks duur te staan.

Deze film wist mij maar niet te boeien. De 112 minuten leken wel 224 minuten. Maar ja, misschien ligt dat aan het feit dat deze film voor het grootste gedeelte zich afspeelde in de woestijn, een eentonig troosteloos landschap met alleen maar zand en de koperen ploert. Aan Mia Wasikowska ligt het zeker niet , die deed het zonder meer goed en dat geldt ook voor Woef, de trouwe hond die die het helaas er niet levend afbracht .
De vraag blijft natuurlijk wat de hoofdpersoon er toe bewoog deze helse tocht met vier kamelen en een hond te maken. Het antwoord lijkt me heel eenvoudig; traumatische ervaringen in haar jeugd. In flashbacks werd duidelijk gemaakt wat die traumatische ervaringen waren. Het uitgangspunt was dus wel begrijpelijk maar aan de andere kant ook totaal absurd. Ik kon mij in ieder geval niet inleven met die Robyn, de hoofdpersoon dus en daardoor raakte ik mij onvoldoende betrokken met het wel en wee van die Robyn Davidson die ik in het kort gezegd een enorme dwaas vond.

3,0*

Een film over een trektocht door de wildernis, liefst in een zo desolaat mogelijk landschap? Laat maar komen! Op een bepaalde manier heb ik een zwak voor dit onderwerp, iemand die een reis maakt door een onherbergzaam gebied. Er staan hier (en elders op het internet) nogal wat berichten van mensen die niet begrijpen wat Robyn Davidson nou precies drijft. Waarom een voettocht door de Australische woestijn maken? Ook in haar tijd werd ze voor gek verklaard door de meesten, zoals hier te zien is. Toch moet ik zeggen dat ik de aantrekkingskracht wel begrijp van het jezelf compleet verliezen in een omgeving zonder enige vorm van beschaving. De woestijn heeft een bepaalde fascinatie voor mij in zijn compleet basale vorm, zelfs al zou ik er zelf niet gaan rondtrekken. Meer bewondering voor mij voor Davidson. Zij lijkt ook wel te begrijpen dat de hele reis geen enkel nut heeft, maar ze doet het dan ook voor haarzelf en had liever geen journalisten in de buurt. Zoals ze zelf zegt: "Waarom niet?"

Het beste element aan deze film is dat er geen enkele poging is gedaan om Davidson toegankelijker te maken. Ze is een afstandelijke, jonge vrouw, met niet te veel behoefte aan mensen om haar heen (al komt ze er ook achter dat ze niet zonder kan). Er worden slechts impressies geleverd van het waarom van deze reis. Een slechte jeugd, geen ander doel kunnen verzinnen, ontevreden over haar rol in de maatschappij, alleen willen zijn, enz. Er is denk ik geen eenduidige reden. Naast woestijnen houdt ik ook wel van dit soort moeilijk te vatten personages, al snap ik dat het niet ieders smaak zal zijn. Wasikowska maakt steeds meer indruk op me. Ze is perfect in deze rol.

En er is natuurlijk de woestijn, mooi in beeld gebracht, al moet ik toegeven dat het zich op dat gebied niet per se onderscheidt van soortgelijke films. De tocht zelf is op zijn boeiendst in de momenten waarop het totale isolement waarin Davidson zich verkeerd aan haar gaat knagen, vooral in het laatste deel in het moeilijkste deel van de woestijn. Haar hond overlijdt, de zon lijkt al maar heter te worden en ze verliest haar grip op haarzelf. Niet uniek voor zo'n verhaal, maar het grijpt me altijd wel.

Voor de rest moet er toch gezegd worden dat dit in zijn type niet het meest spannende verloop heeft. Ze heeft natuurlijk al een journalist die om de zoveel tijd langskomt en duidelijk een oogje in het zeil houdt. Daarnaast komt ze tot ver in haar reis heel vaak mensen tegen. De dingen die mis gaan zijn vaak van kleine aard (de dood van Diggity uitgezonderd). Wellicht dat dit ook de reden is waarom het ondanks plannen zolang heeft geduurd om dit verhaal te verfilmen: er ging gewoon te weinig mis en dat kost spanning. Hulde voor de Curran om dit allemaal niet in het bijzonder te dramatiseren, maar er bestaan toch intensere wildernisfilms. Toch, voor liefhebbers van dit soort verhalen is dit wel een kleine aanrader.
3*

Mooi! Zoveel is zeker. De beelden van Australië zijn buitengewoon prachtig en de film is een mooie promo-stunt voor het toerisme. Curran was de regisseur van het desastreuze Stone, dus het was niet met veel vertrouwen dat ik aan Tracks begon. Gelukkig weet hij hier iets beters uit zijn mouw te toveren, met Wasikowska als de nomadische Robyn Davidson, die Australië doorkruiste van Alice Springs naar de westkust met kamelen. Ze wordt nogal negatief voorgesteld als een asociale die het gezelschap van dieren verkiest boven dat van mensen. Het sponsorgeld is blijkbaar welkom genoeg om haar reis te financieren maar de dankbaarheid is ver te zoeken . Nee, op mijn sympathie kon ze niet rekenen.

De film begint in het laatste half uur in te zakken en zelfs saai te worden want tegen dan had ik het allemaal wel gezien. Echte ontberingen komen er ook nooit in de film, waardoor ik me op het einde afvroeg waarom dit verhaal een film verdiende. Maar slecht is het zeker niet en wil het toch een nipte 3,5 sterren geven omdat het zich onderscheidt door het sublieme camerawerk.

Mooi.

Wat ik van bijzondere waarde vind van deze film is dat het verhaal erg neutraal, zonder opsmuk of romantisering gebleven is. Er zijn misschien weinig sensationele problemen te overwinnen en dat kan je dan als gemis ervaren - maar voor mij is dat juist de meerwaarde van de film. Daardoor is er meer ruimte voor wat ik interessant vind: de persoon van Robyn Davidson en haar malle tocht dwars over Australie.

Geniaal mooi gespeeld door Mia Wasikowska, die een rol neerzet van een erg geïsoleerd en ietwat onaangepaste vrouw die zich niets van anderen wenst aan te trekken. Wellicht het gezelschap van haar hond en kamelen verkiest boven andere mensen - en al zeer zeker het grootste deel van de mensen die ze ontmoet. Begrijpelijk eigenlijk, als je let op wat die doen - nogal wat erg onaangename lieden zijn het grotendeels, niet bereid tot ook maar de minste flexibiliteit van denken of invoeling. En toch krijgt Robyn Davidson dan nog van alle kanten het woord 'asociaal' naar haar hoofd.

Buiten dat is de film allesbehalve saai. De beelden van het landschap zijn prachtig, de locaties voordat de reis begint zijn erg mooi gevonden en de reis zelf is op zich al een jaloersmakend mooi avontuur. Wel vond ik het einde wat abrupt - ik dacht even dat ik iets gemist had. Misschien nog maar een extra lange directors cut van maken.

Het is natuurlijk zeer knap wat Robyn Davidson destijds gepresteerd heeft, maar de verfilming van het verhaal was eigenlijk niet echt boeiend omdat het allemaal vrij saai en sober is.

Zo zie je Mia Wasikowska (in de rol van Robyn Davidson) met Jezus sandalen maar wat slenteren met de kamelen en de hond over de ook nog eens vrij saaie Australische vlakte. Onderweg komt ze hier en daar wat personen (overigens allemaal zeer behulpzaam) tegen waar ze dan even bij verblijft en dat is het dan eigenlijk ook. Echte ontberingen heeft ze eigenlijk niet meegemaakt en alleen het einde met de hond was wel zielig. Behalve dat ik de verfilming saai vond, geldt dit ook voor de vrijwel altijd aanwezige saaie en zeer rustige muziek op de achtergrond.

Dat dit vrij saaie geheel ook nog eens is verfilmd in bijna twee uren doet de film ook niet goed, want je wordt min of meer langzaam in slaap gesukkeld. Gezien het verhaal en de locatie, had ik eigenlijk veel prachtige landschappen verwacht maar het merendeel van de beelden bestaat uit saaie dorre en droge vlakten met nauwelijks begroeiing. Mia Wasikowska in de rol van Robyn Davidson, kon me eigenlijk ook niet echt bekoren, want ook zij speelde enorm saai (soms vond ik haar zelfs vervelend) en meeleven met haar was dan ook niet echt mogelijk. Adam Driver (in de rol van fotograaf en uiteindelijk ook haar vriend) maakte tenminste het geheel nog een klein beetje luchtig.

De aftiteling met ook echte foto's van het verhaal waren wel aardig, maar de rest is gewoon heel saai.

Niets aan toe te voegen.

Gelukkig ben ik niet de enige die zo over deze film denkt.

Ik vind dit een hele mooie film en inderdaad zonder opsmuk en geen sensatie zonder reden toegevoegd.

Zeker een aanrader en wat een geweldige rol van Mia Wasikowska.

Genoten van begin tot einde, en ontroerde me ook nog.

Prima film die lekker wegkijkt en eigenlijk constant weet te vermaken. Ondanks het relatief hoge cijfer heb ik vooral op de inhoud nog wel kritiek. Zo is de voice-over (vast vanuit het boek zo) vervelend en zijn de beweegredenen nooit echt duidelijk (lees: geloofwaardig). Ook wordt de psychologie nooit heel zwaar uitgewerkt en ondanks de zware tocht verloopt alles heel soepel. Er gebeurt weleens wat, maar dat wordt al snel opgelost. Zo wordt veel aangestipt maar niet uitgediept waardoor de film niet echt beklijft.

Maar goed, de natuur is mooi (er wordt overigens filmisch weinig mee gedaan op enkele shots van bovenaf na) en Wasikowksa is fantastisch in haar rol met een hele fijne naturelle uitstraling waardoor ze toch best sympathiek oogt ondanks haar rol. En ik vind haar ook echt een heel mooi meisje om te zien en ze weet heel wat body mee te geven aan een toch kleine rol in veelal kleine gebaren en twee sterke scènes waarin er teveel mensen om haar heen zijn. En als gezegd, ik heb me twee uur gewoon uitstekend vermaakt door het heerlijke tempo, juiste opbouw en scènes die nooit te lang duren. 3,5*.

Bij het lezen dat het in Australië afspeelde, oortjes of liever oogjes gespitst!

Maar wat alle voorgangers al meldden, geen diepgang, t bleef vlak tot het eind, of liever het sleepte zich naar het end en om de film maar uit zijn leiden te verlossen was dat end ook nog abrupt en al wat restte was de kater.

Hier was veel meer uit te halen, zonder dat het een spektakelstuk moest worden. Alleen al de onmetelijke outback had veel indringender in beeld gebracht kunnen worden. Dat deden ze zelfs in de Flying Docters nog beter!

hele mooie prachtige waargebeurde film,onderhoudend,mooi in beeld gebracht.

hoofdrolspeelster speelde het met verve.

je voelde de hitte bijna.mooi!

Hoewel Tracks een licht romantiserende toon wordt aangemeten, streelt de film eveneens het existentialisme. Onze communicatie vertroebelt alsmaar meer, terwijl de notie van het individu verloren gaat. We voelen ons steeds meer alleen, maar het wordt steeds moeilijker ons alleen te kunnen voelen. Eigenheid is een vergane deugd. Ongereptheid en onherbergzaamheid zijn verwikkeld in een permanente strijd. De natuur ontkomt er niet aan, zelfs niet de mystieke erfenis van de Australische outbacks.

Tracks zet bij momenten een voet in het feelgood-genre - om ze vervolgens regelmatig weer onderuit te halen - maar biedt voldoende tegengewicht met Wasikowka’s weerbare verschijning, Stevenson’s kwetsbare en melancholische score én de toch wel compromisloze aanpak van de film. Onder grote broers en zusters als Walkabout, Picnic at Hanging Rock en The Proposition kan Tracks zich echter niet scharen. Daarvoor mist de film een rauwer karakter, meer bevreemding en enige onrust. De zintuigen worden wel aangesproken, maar de tastbaarheid blijft iets of wat achterwege.

3.5*

Geslaagde avontuurfilm die lekker wegkijkt en opmerkelijk luchtig blijft ondanks de redelijk lange speelduur voor een dun verhaaltje. Het wordt ook nooit ergens vervelend, wat ik wel eens voorheb bij avonturenfilms (Red Dog, ook Australisch), want ik werd al snel in de juiste stemming gebracht.

Prachtige film met een verhaal dat zich uitstekend leent voor prachtige plaatjes, mooi acteerwerk, een meeslepend verhaal en ontroerende verwikkelingen. Dat is ook precies wat deze film biedt en precies ook in de juiste hoeveelheid, bovendien is het nooit pretentieus wat bij een dergelijk verhaal toch wel op de loer ligt.
De chemie tussen Robyn en de kamelen maar vooral de hond is bijzonder en heb ik eigenlijk nooit eerder zo overtuigend gezien. de tevens waargebeurde scene waarin Diggity zich vergiftigt is een hartverschreurende scene zoals ik dat zelden zie. Zeker gezien de chemie met die hond en de knappe montage van die scene.

Mooie setting.

Alleen lukt het niet om echt betrokken te raken bij de hoofdpersoon en wat ze doet,ze blijft op afstand.

Die fotograaf komt voor mijn gevoel ook net iets te vaak langs, zodat je nauwelijks het gevoel krijgt dat ze lange tijd alleen is. Die eenzaamheid wordt zo weinig invoelbaar.

Een mooie drama/avontuur film...

Een waargebeurd verhaal...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal: schrijfster Robyn Davidson vertrok in 1977 voor een tocht van 2700 km dwars door de Australische woestijn, slechts vergezeld door haar hond en een drietal dromedarissen. Het verhaal spreekt natuurlijk tot de verbeelding en hoofdrolspeelster Mia Wasikowska is uitstekend, maar de beperkingen van het erg rechtlijnige script openbaren zich na ongeveer een uur, waarna de film steeds meer in herhaling valt en er op dramatisch vlak weinig meer valt te beleven. Naar het einde toe is de rek er vervolgens flink uit.

Robyn Davidson wordt dit jaar alweer 65 jaar oud. Op het eind zien we haar met wat foto's. Ik moet zeggen treffend met de hoofdrolspeelster Mia Wasikowska. Bijzonder jammer dat we totaal geen extra's zien op deze prachtige blu ray film. Dat had van mij zeker een meerwaarde gehad. De film doet zeer filmisch aan zien er goed uit op blu ray en de muziek is mooi soms wel iets te nadrukkelijk aanwezig.

Dan de movie zelf. Met als tekst op de cover een zusje van Into the Wild vreesde ik het ergste. Into the Wild vond ik vreselijk saai en nogal docu neergezet. Dat valt met Tracks wel mee, al zitten hier wel wat parallellen in. Dat we meer beleven komt voornamelijk door de bemoeienis van de pers en toeristen iets wat ze zelf verschrikkelijk vindt, om nog maar te zwijgen van de persoonlijke fotograaf. Maar om financiële reden moest die er gewoon bij zijn. Op zich ook niet echt storend, maar die diepgang en eenzaamheid verdwijnt hier zo wel. De ontmoetingen met de Aboriginals zijn wel een aangename verschijning. Ze horen immers bij Down Under.

Natuurlijk dit is geen avonturenfilm en zeker niet spannend. Dan moet er maar gekeken worden naar Australia, maar met de muziek erbij voelt deze film aan als een soort "trip". Ik moet zeggen dat ik dat wel prettig vond.

Dan nog een laatste note. Wat zijn het nu? Kamelen of dromedarissen? Grappig dat de ondertiteling regelmatig afwijkt van wat er gezegd wordt. Natuurlijk zijn dit dromedarissen, maar goed in de volksmond wordt ze toch de kamelenvrouw genoemd.

Tracks moet je ondergaan. Heeft schitterende uitzichten, mooie sunsets en heeft een redelijk plot zonder wendingen. Daardoor duurt de film iets te lang, maar overall gewoon een hele mooie film om te bekijken!

Uitstekende film over een jonge vrouw die samen met vier kamelen een wandeltocht van 2700 km door de Australische woestijn maakt. Een avontuurlijke film gebaseerd op een inspirerend, waargebeurd verhaal. Uiteraard doorspekt met prachtige plaatjes van het woeste landschap. Mia Wasikowska zet niet direct een sympathiek, maar wel sterk personage neer. Met gemak 3.5 sterren.

Niet dat het altijd perfect was - intro leek me o.m. te lang met precies niet zo beste montage - maar toch geboeid gekeken naar dit relaas.

Het is natuurlijk een wonderlijk avontuur met meerdere mooie natuurbeelden en ook plaats voor aanvaardbare emoties.

In ieder geval een zeer verdienstelijke Mia Wasikowska, als de frele maar karaktersterke avonturierster.

Had beter gekund.

Tracks is veel te oppervlakkig voor wat het had kunnen en moeten zijn. Dat het hoofdpersonage oppervlakkig is, is één. Niet ieder persoon is diepzinnig en vol wereldnonsens. Maar de film (de reis..) komt maar niet op gang. Elke tien minuten is er weer diezelfde cyclus: op pad, iets gebeurd (ontdekking over iets of Australië), en een fotoreportage.

Geen flauw idee wat de moraal van het verhaal is.

Mia Wasikowska zet verder wel een secure rol neer. De echtheid (zowel de goede als slechte kanten dus) van Robyn Davidson komt goed tot z'n recht. Adam Driver is een geval apart. Met m'n ogen dicht dacht ik aan Javier Bardem, met mijn ogen open aan m'n vader (de versie van dertig jaar geleden, dan wel). Rare ervaring. Qua acteren vind ik 'm een te grijs rolletje hebben/ spelen.

Visueel biedt Australië natuurlijk een heleboel mooie plaatjes. Regisseur John Curran maakt daar dankbaar gebruik van. De ruwheid van Robyn's reis komt zo nu en dan ook goed naar voren. Op emotioneel vlak iets te plat, dus, verder wel oké.

2,5

Een mooie film. Wat mij betreft een interessant verhaal dat goed is uitgewerkt. Prachtige beelden, een zeer sterk acterende Mia Wasikowska (ook niks aan te merken op de andere acteurs) en geweldig camerawerk. Het is een rustige film met een dromerige sfeer en een ode aan de schoonheid der natuur. Geen favoriet, daarvoor heeft het mij niet genoeg geraakt, maar wel een voldoende. 3,5*

Jonge vrouw, meisje, maakt 'n lange reis, alleen, maar met hond en vier dromedarissen. Over het waarom wordt wel heel summier een tipje van de sluier opgelicht. Is ze de mensen zat? Zoekt ze de confrontatie met zichzelf? Gaat ze gebukt onder een onverwerkt verleden?
Nergens werd ik ook maar 'n klein beetje op het puntje van mijn stoel gezet. Het kabbelt voort, zoals een lange lange eenzame reis voortkabbelt. Hier en daar een flard van een droom dan wel een herinnering met de lading van een traumatische jeugdervaring. Al met al bleef ik ontzettend op mijn honger zitten. Het is te weinig. Hoe lang duurt 't nog tot 't eind?
Okay, op waarheid gebaseerd, maar dat was ook de reden waarom ik aan deze vertoning begon. Helaas kan ik niet anders dan deze film vergelijken met Into The Wild en Wild, die mijlenhoog boven dit niemandalletje uittorenen.

O ja, die muziek was ook verschrikkelijk. Paste voor geen meter bij de sfeer van de beelden. Uitermate storend.

Toch wat tegenvallend (misschien had ik te hoge verwachtingen).... Wat niet hielp is dat de hoofdpersoon ronduit onaardig is en dat ze zelf over het algemeen ook niet echt lijkt te kunnen genieten van haar reis. Dit maakt het lastig om je in in te leven in de hoofdpersoon. Irritant: ze lijkt maar niet te begrijpen dat ze een deal heeft gesloten met National Geografic en dat daar consequenties aan zitten waar ze 'ja' tegen heeft gezegd waardoor ze uberhaupt deze reis kan maken. Er zou gesuggereerd dat haar motivatie voortkomt uit haar jeugd trauma's. Dat waag ik te betwijfelen. Een reiziger reist omdat het een reiziger is. Een avonturier zoekt het avontuur op omdat het een avonturier is. Zoals een zinger zingt omdat het een zanger is.

Ik vond de Mai W. wel okay acteren, maar toch een tandje te licht om een film waar zo weinig in wordt gesproken te dragen. Ik denk dat het boek 'Tracks' beter uit de verf komt omdat je daar meer deelgenoot gemaakt kan worden van haar gedachten. Nu blijft Robyn toch enigszins een gesloten boek en blijft ze wat op afstand.

Er gebeurt niet veel in de film. Het is een 'trage' film, maar dat is voor mij op zichzelf geen issue. Helaas wordt dit voor mij niet volledig gecompenseerd met de beelden van mooie landschappen (die meestal ook wat saai zijn) en origineel camera werk.

Als je geraakt bent door deze film raad ik je aan het boek 'Full time avonturier' van Tamara Valkenier te lezen. Prachtig boek, prachtig geschreven. Ze beschrijft drie avonturen waaronder een trektocht met 2 kamelen, 2 paarden en 2 honden door Mongolië.

Ik heb inmiddels al heel veel films gezien, en ik merk steeds vaker dat ik films nauwelijks meer herinner als ik ze voor de tweede keer zie. Maar dat is bij deze film niet het geval. Deze herinnerde ik me nog heel erg goed, ook al is het vijf jaar geleden dat ik hem gezien heb. Maar ook nu vind ik het nog steeds een indrukwekkende film die, ondanks een eigenlijk heel saai verhaal, mooi opbouwt en toch weet te boeien. En dat komt ook door het fantastische acteerwerk van de hoofdrolspeelster en een aantal gedenkwaardige scenes die ook de tweede keer nog steeds heel veel indruk maakten.