Nachtvlinder: De Laatste Dagen van Priscilla (2013)

Netjes opgezette en respectvolle docu over dit zware onderwerp. Ik kreeg het idee dat de makers niemand in de weg hebben gelopen bij het maken ervan, wat toch ook wel belangrijk is tijdens deze gebeurtenissen uit iemands leven.

We beginnen in het heden. Staande bij haar graf. En met interviews met Priscilla, haar familie en vrienden komen we steeds beter te weten hoe zij in het leven stond en wat tot haar tot haar beslissing heeft doen komen. Eigenlijk precies wat in de beschrijving van de film staat.

De film is traag van opzet. Wat goed is, maar helaas ook nogmaals benadrukt wordt doordat de interviews elkaar lijken te herhalen. Bij elk volgend interview of gedeelte daarvan lijkt enkel herhaald te worden wat al is gezegd. Enigzins logisch is dat ook wel. Als maker zou ik ook willen weten of Priscilla wel echt achter haar keuze staat. Tot op het laatste moment is ze er nog erg zeker van.

Toch wordt het in het tweede gedeelte nog allemaal iets dieper en schuwt haar familie ook niet om wat minder charmante kanten te belichten. Het tweede gedeelte is het gedeelte waarin alles gebeurd en daarom ook het emotioneelste gedeelte. In de bar bij de muziek van Paul de Leeuw (geloof ik?) moest ik ook even een traantje wegpinken. Nooit gedacht dat hij dat nog voor elkaar zou krijgen. En ook de huilende mensen in de bar lieten me even vollopen. Als laatste was haar crematie/begrafenis ook emotioneel. Ik vind het nog steeds bijzonder dat de camera overal toegelaten is. Nogmaals, de makers lijken de goede hoeken te hebben opgezocht om het vast te leggen en niet in de weg te lopen. Iets wat uitvaartbegeleiders en dergelijke natuurlijk al dienen te doen. Maar dan weet je nog niet of een cameraploeg dat ook kan.

Verder respect voor Priscilla, haar familie en vrienden. Meestal mag ik Amsterdammers wel, en zij lijken hier in de docu geen uitzondering op te zijn.

3,5*

Sterke documentaire over een gevoelig onderwerp.

Over euthanasie zijn al boeken volgeschreven en tientallen films/documentaires gemaakt. Maar wat Nachtvlinder bijzonder maakt is het uitgangspunt: het portretteren van de laatste dagen van een jonge Amsterdamse vrouw. Zonder extra gedramatiseerde toestanden, slechts de rauwe werkelijkheid. Ook de hoofdpersoon zelf is anders: geen oudere, elitaire vrijdenker, maar een gewone volkse meid die nog vol in het leven stond.

De regisseur neemt de tijd om een evenwichtig beeld te schetsen van Priscilla, haar vrienden en familie en haar keuze voor euthanasie. Wat ik vooral interessant vond was haar sterke persoonlijkheid en hoe ze tot haar besluit is gekomen. Ik denk dat daar misschien wel meer moed voor nodig is, dan passief de rit uitzingen zoals de meeste mensen zouden doen. Hoe ze de regie over haar eigen leven wilde houden vond ik indrukwekkend. Uiteindelijk is deze oplossing voor haar omgeving toch ook veel prettiger dan om iemand langzaam te zien wegkwijnen. Ik kreeg de indruk dat ze daar ook zeker aan dacht, maar in eerste instantie ging het om haarzelf.

Over die omgeving was ik wat minder gecharmeerd; die kregen imo ook iets teveel screen time. Met dat gebral in een kroeg op de muziek van Paul de Leeuw kan ik niet zoveel. Soms werd het me allemaal iets te plat Amsterdams. Niettemin doet dat verder weinig aan de docu af, al prefereer ik hier en daar een andere setting. Het ging tenslotte om Priscilla en haar keuze voor euthanasie. De docu toont aan dat actieve levensbeëindiging een optie is die voor iedereen openstaat en een humane manier is om uit het leven te stappen. 3,5*