Agnetha: ABBA and After (2013)

ABBA in een notendop en verder puur promotie voor haar recente ‘A’ lbum.

De weggevertjes daarvan lijken in de documentaire nog veelbelovend,

maar stellen bij beluistering zwaar teleur… beetje oma doet pubermeisje…

Leuk om te horen dat we haar ‘snik’ te danken hebben aan Connie Francis!

Is dit niet op televisie nu?

Ja, Nederland 3.

Grappig dat binnen de muziek van abba een bepaald genre zit dat 'breakup song' heet. Dus abba heeft een geheel eigen genre binnen hun repetoire. Waaronder het eerste nummer binnen het genre 'knowing me knowing, knowing you' (ahhahhhhhh). Andere zijn 'one of us' en 'winner takes' o.a

Er zijn zat break-up-songs hoor. Bepaald niet alleen van Abba.

Stond vermeld als Agnetha alleen in de papieren gids, en ook volgens mij niet vermeld in de digitale televisiegids alhier dacht ik. Weinig nieuws in het universum, maar het blijft prachtig om Abba te horen. Wat konden die mensen werken he. Ik doe het hen niet na. Prachtig hoor.

Zo'n nummer als the Winner takes it all moet wel door alle dijken heen breken, of je er nu wel of niet van houdt.. Geen nieuws, wel weer een bepaalde kijk op dingen. Ook mooi om het gevoelige Slipping through my fingers te horen.

Ja want haar broer verliet toen de band. Volgens mij. Maar goed, ik denk dat het een typisch abba ding is, en de docu benoemde dat ook zo. De band die hun eigen scheiding bezingt met de 'break up song.' Wellicht heeft dat no soubt geinspireerd.

Go Your Own Way van Fleetwood Mac is een van de bekendste uiteraard. Maar je kan nog veel verder terug. Want liedjes over het einde van een relatie worden al sinds de jaren 50 zo genoemd. Wat bij Fleetwood Mac, Abba en No Doubt wel alledrie het geval was is dat de relatie binnen de band zat (Don't Speak gaat over de relatie tussen Stefani in de gitarist die toen net uit was). En in het geval van Abba werd de tekst geschreven door de ene partij en gezongen door de andere. Dat is wel typisch Abba. Bij de andere twee voorbeelden is de andere partij wel in het nummer te horen maar zingen de tekstschrijvers het nummer zelf.

Zeker geen fan, maar ABBA had nog wel een duidelijk herkenbaar geluid. Dit in tegenstelling tot die zouteloze eenheidsworst die we op het eind zagen. Meteen ook verreweg het minst boeiende van de hele reportage.

Een van de beste zangeressen ( Agnetha) ooit en en van de meest sexy vrouwen uit mijn jeugd.

Ik zag deze documentaire afgelopen vrijdag toevallig op de Nederlandse televisie (op NPO 3), maar echt bijzonder is hij zeker niet, maar wel vermakelijk en hij kijkt en luistert (vanwege de muziek) met circa 60 minuten ook lekker weg.

Het enige bijzondere eraan is misschien het laatste gedeelte van de documentaire waarop de inmiddels schuwe en teruggetrokken Agnetha Fältskog aan het woord komt en dan eigenlijk alleen ter aandacht voor haar nieuwe zesde soloalbum (daar zit volgens niemand op te wachten). In dat gedeelte komt ook Gary Barlow (bekend van de mannengroep "Take That") aan het woord die een duet met haar heeft gezongen voor dat zesde soloalbum (wat dat betreft is het ook niet echt een soloalbum geworden ). Dat laatste weliswaar gescheiden van elkaar, zonder elkaar ontmoet te hebben. Dat ontmoeten gebeurt pas naderhand in een Engels hotel waarbij Gary Barlow aan haar vraagt dat hij het een eer zou vinden als hij het duet live met haar zou mogen zingen. Daarop geeft de zichtbaar overvallen (ze schrikt er van) Agnetha Fältskog als antwoord dat live niet haar sterkste kant is (een andere kant, namelijk haar achterwerk, was in de ABBA periode natuurlijk wel een sterke kant van haar Ze was toen natuurlijk met haar fraaie uiterlijk ook een sekssymbool voor vele mannen). Dat vooral natuurlijk omdat ze nu heel afgezonderd leeft (als een soort van kluizenaar) en omdat ze het gehad heeft met haar ABBA periode waar ze natuurlijk een ster was, die ze eigenlijk liever niet wilde zijn. Tijdens die periode deed ze vaak overkomen (door o.a. tijdens optredens veel te lachen) dat ze gelukkig was, maar de realiteit was anders en ze bleef ook liever thuis bij haar gezin.

Voornamelijk zie je in de deze documentaire voorkomen de begin periode van Agnetha Fältskog (de Amerikaanse zangeres Connie Francis was toen haar grote voorbeeld), het ontstaan van ABBA, de succesvolle periode van ABBA en de periode van Agnetha Fältskog na ABBA waarbij ze aangeeft gekozen te hebben voor haar kinderen, paarden en honden. Tijdens de laatste periode (eind jaren 80) trekt ze zich volledig terug op een afgelegen zwaar bewaakt Zweeds eilandje Helgö. Tijdens deze documentaire komen meerdere personen aan het woord waaronder natuurlijk ook ABBA frontman Björn Ulvaeus, waarmee Agnetha Fältskog vroeger getrouwd was en ook twee kinderen van heeft gekregen. Björn Ulvaeus geeft dan als hij de keuze had gehad, hij vroeger ABBA nog meer had willen promoten. Hij hield namelijk wel van het succes en de aandacht. Hij geeft daarbij o.a. als vroeger voorbeeld aan de keuze om thuis te blijven met de kinderen of ABBA te promoten tijdens een bijeenkomst in Stuttgart. Die keuze lijkt nu misschien makkelijk, maar destijds als succesvolle ondernemer die genoot van het succes (wilde ook steeds meer bereiken) en de aandacht natuurlijk niet.

Leuk om eens gezien te hebben deze documentaire (iets nieuws of iets bijzonders moet je niet verwachten) en dan vooral om ABBA weer eens terug te zien die in de jaren 70 zeer succesvol waren in Europa en die ook een groot aantal leuke liedjes (één van mijn eerste singles die ik vroeger cadeau kreeg was van ABBA, namelijk "Gimme! Gimme! Gimme! (A Man...") hebben gemaakt, die regelmatig nog te horen zijn op Radio 2. Die laatste zender heb ik ik altijd opstaan als ik rond 6:00 uur naar mijn werkt rijdt (die zenden tenminste nog redelijk veel muziek uit i.p.v. het irritante en vervelende "3FM" en "Radio538" waarbij het vooral draait om de DJ's die denken dat ze goed, leuk en grappig zijn).

Documentaire die lekker wegkijkt en Agnetha is het zingen niet verleerd, leuke stukjes van ABBA.