Blackfish (2013)

Heb deze mogen meepikken op het Docville-filmfestival!
En ik moet zeggen, het was een erg boeiende docu omdat mijn interesse voor de dieren enorm groot is.
Daarom was het lichtjes teleurstellend dat de boodschap op het einde van de film al prima te voorspellen was in het begin. Dat neemt niet weg dat de film ontroerende momentjes bevat. zeker het moment dat de babyorca's van hun ouders gescheiden werden was erg triestig..

'Blackfish' is een fascinerende film al helpt t volgens mij wel als je een liefhebber bent van dierendocumentaires en in het bijzonder orca's.

Inderdaad een boeiende docu, die je af en toe in verbazing doet vallen over het wereldje van de Sea Worlds. Er had van mij wel iets meer weerwoord van de tegenpartij in gemogen, maar als dat volk weigert aan de docu mee te werken wordt dat uiteraard lastig.

Hij is trouwens te koop via Amazon.

Sterke documentaire met een duidelijk doel en een duidelijke boodschap, maar waar gelukkig nog vrij subtiel mee wordt omgegaan. Ondanks het gebrek aan wederhoor van mensen van SeaWorld (die niet geïnterviewd wilde worden), bevat Blackfish sterke sprekers en er worden goede en aangrijpende verhalen verteld. Ook sterk en knap dat de makers geen zijpaden bewandelen, maar anderhalf uur lang de volledige focus op het hoofdprobleem houden, zonder prekerig over te komen. Knap gedaan. Verder worden de verhalen afgewisseld met veel aangrijpend beeldmateriaal. Het fragment waarin een trainer steeds maar weer onder water wordt getrokken door een orka blijft nog wel even op je netvlies staan.

4 sterren.

Matige docu. Oké, het wereldje van Sea World wordt aardig neergezet, net als het beleid van het bedrijf en de schuld af schuiven, maar dat is niet heel verrassend natuurlijk. Verder wel een redelijke afwisseling van interviews, nieuwsbeelden en show, maar het is allemaal wel heel statisch en saai neergezet. Iets meer tempo en iets strakker gemonteerd had de docu geen kwaad gedaan. Dit is goed voor hooguit drie kwartier, en deze duurt nog een halfuur extra. 2,0*.

Ontluisterende documentaire, geproduceerd door CNN, die een boekje open doet over de duistere kant van SeaWorld. De focus ligt op de onfortuinlijke orca Tilikum, die na een leven in gevangenschap steeds aggressiever wordt en uiteindelijk een trainster doodbijt. Betrokkenen en vele ex-trainers komen aan het woord; langzaam komt een doofpotaffaire aan het licht waar de honden geen brood van lusten. Fascinerend en aangrijpend.

Hartverscheurende documentaire die ik als dierenliefhebber en bezoeker van SeaWorld Orlando zeker gezien wilde hebben. Schitterend park met leuke attracties en een spetterend optreden van natuurlijk de killer whales. Geen Tilikum helaas, aangezien het een half jaar was na zijn derde slachtoffer Dawn. Op zo'n leuke dag denk je verder ook niet na over wat er zich achter de schermen afspeelt, maar dit is echter een ware eye-opener.

Niet dat alles als een verrassing komt. Het is pretty obvious dat die beesten daar niet horen, maar het zien van de beelden waarin ze gevangen worden blijven erg naar om te zien. De docu is erg goed verzorgd met zeer veel archive footage en enorm foute SeaWorld tv-reclames. Een verademing dat er ex-trainers en -medewerkers worden geinterviewd die daadwerkelijk iets te vertellen hebben. Het zorgt voor heel veel mooie anekdotes en ontroerende momenten. Momenten waarbij duidelijk aangetoond wordt dat de Orca's niet lekker in hun vel zitten.

Maar ook de beelden waarin diverse ongelukken met trainers gebeurde waren aangrijpend. Het moment waarbij de trainer steeds maar weer onder water werd getrokken. Of die Spanjaard waarbij alleen het hoofd nog zichtbaar was getoond op zijn sterfbed. Je moet er niet aan denken. De trainers haat ik dan ook niet. Ik geloof dat zij oprecht van de dieren houden, ook te zien aan de emotie die de interviews bij hen losmaakt, en het plezier waarmee ze werken.

Het is meer SeaWorld zelf waar ik met afschuw en verbazing naar heb zitten kijken. Het vangen van de beesten natuurlijk, het scheiden van een gezin, het opsluiten in een te kleine ruimte, maar ook het verdraaien van feiten waarbij zelfs de dood van Brancheau een eigen leven begint te leiden. Ongelofelijk. Iedereen zou de prachtige dieren in het echt moeten zien, want je zit echt met ingehouden adem te kijken. Helaas hebben ze het slecht in parken als SeaWorld waardoor ze steeds aggressiever worden en zelfs trainers doodbijten. Dat terwijl het in het wild nauwelijks voorkomt.

Weer zo'n typisch Amerikaanse docu die gemakkelijk denkt te kunnen scoren en daar blijkbaar nog in slaagt ook. Overgeëmotioneerd, op een ergerlijk sentimentele manier neigend naar antropomorfisme, met allerlei balddadige beschuldigingen naar evil corporations en de gebruikelijke platte Discovery Channel achtige montagestijl.

Dat dit voor Amerikanen, waar de platte Sea World commercie blijkbaar veel meer ingebegd is in de cultuur, een eye-opener is tot daaraan toe. Maar gaan wij weldenkende Europeanen ons ook laten vangen door een waardeloos geregiseerde documentaire die ons oordeel gewoon bevestigt? Toch nog maar eens Grizzly Man opzetten!

Een interessante documentaire, die laat zien dat de orka’s in gevangenschap het niet altijd gemakkelijk hebben en dat het daarnaast intelligente, maar gevaarlijke zoogdieren kunnen zijn, die zich in gevangenschap anders gedragen dan in de natuur. De focus ligt op de grote mannetjes orka Tilikum, die verantwoordelijk is voor het doden van een drietal begeleiders.

Ik vond de opbouw wel vrij goed. Men gaat echt terug naar het begin van alles, toen de orka’s voor het eerst werden gevangen, wat al op een gruwelijke manier gebeurde en gaat vandaar uit langzaam naar het heden. Seaworld is het grootste park in zijn soort en daar vond ook het laatste dodelijke ongeluk plaats. Er worden vooral ex-orka trainers geïnterviewd, die allemaal hun mening over bepaalde zaken geven. Duidelijk is wel dat dit soort mensen duidelijk wel het beste met de dieren voor hebben en dat het probleem vooral hogerop ligt.

Daarom is het wel jammer dat Seaworld niet aan deze documentaire wilde meewerken. Hierdoor wordt het beeld toch wat eenzijdig, op een enkele trainer na, die wel een andere kijk op alle gebeurtenissen heeft. Wel wordt het maar weer eens duidelijk dat zo’n bedrijf als Seaworld natuurlijk enorm commercieel ingesteld is en dat er in de geschiedenis van Tilikum veel fouten zijn genomen door mensen, die blijkbaar alleen maar Dollar tekens in hun ogen zagen. De beelden van de moeder-orka’s die hun jongen proberen te beschermen en die waar de trainster gepakt wordt door de orka zijn wel heftig om te zien en ook best aangrijpend.

Jammer dat wij mensen zelf de natuur kapot maken. Ik had sowieso al niets met dit soort shows, maar na het zien van deze documentaire zullen bij sommige mensen best hun ogen open gaan. Dat de mens langzaam maar zeker zelf de natuur aan het kapotmaken is, wordt hiermee nog maar weer eens bevestigd.

3,5*

Erg indrukwekkend om naar te kijken.

Normaal gezien ben ik niet zo van de " echte " docu. films, maar door de vele positive reacties toch maar eens aan gaan begonnen.

Score, montage en boodschap waren allemaal zeer duidelijk.

Na afloop toch nog eens over na gebabbeld met mijn wederhelft. Ik ben nog nooit naar een Dolfinarium geweest of iedere andere vorm van waterparken waarbij dieren worden gebruikt.

Na het zien van deze film is mijn zin om daar naar toe te gaan ver beneden vriespunt gedaald.

Een pakkende docu. zie nergens verveeld en niet contand de zelfde beelden laat zien.

Zeker het bekijken waard.

"Those are not your whales."

Door de hype die er om deze docu heen hing toch maar gekeken.

Het geheel wordt goed opgebouwd door terug te gaan naar het ontstaan van het gebeuren met Sealand en hoe de baby-orka's werden gevangen door enigszins naïeve schippers. Erg wrang om te zien hoe deze misstanden zo lang door hebben kunnen gaan. De verscheidene ex-trainers die aan het woord komen waren duidelijk gehersenspoeld door het beleid bij SeaWorld, dit schijnt meer licht over de zaken die verkeerd gingen. De beelden van enkele ongevallen spreken voor zich.

Alleen is het jammer dat er niemand van SeaWorld wou meewerken, hierdoor ontstaat er wellicht een ietwat vertekend beeld door steeds maar één partij aan het woord te laten. Gelukkig zijn er wel wat veranderingen doorgevoerd zag ik, zoals trainers die nu verplicht achter een barrière moeten staan. Al blijft het natuurlijk nog steeds niet goed; deze dieren horen gewoon vrij te leven.

Al met al een interessante docu om eens gezien te hebben. Ik ben nooit een fan van dergelijke parken geweest en dit bewijst het maar weer eens. Hopelijk gaan meer mensen deze documentaire kijken.

3,5 Sterren.

Goed, maar langdradig

Blackfish is een spraakmakende documentaire die bij mij het nodige ongeloof op wist te roepen. Er is sprake van barbaarse praktijken als we het hebben over de behandeling van de Orka's in de waterparken die, hoewel door de jaren heen wel verbeterd is, nog steeds tot eenzelfde conclusie lijdt: gevangenschap van deze dieren is not done en zou pertinent wereldwijd moeten stoppen. Dat de gevangenschap van deze dieren uiteindelijk tot frustratie agressie lijdt vind ik dan ook niet minder dan logisch en een typisch voorbeeld van een actie die een bepaalde reactie oproept.

Alles wat in de documentaire verteld werd had echter ook in een rapportage van een half uur a 3 kwartier verteld kunnen worden, want ik vond de documentaire (hoewel slechts 83 minuten) toch een beetje langdradig aanvoelen. Natuurlijk is het allemaal heel erg wat er verteld werd en krijg je als kijker ook genoeg schokkende beelden te zien die dit kracht bijzetten maar op een bepaald ogenblik weet je het (heel bot gezegd) wel. Ik sluit echter af dat Blackfish een krachtige en heftige documentaire is, die zeker iedere liefhebber van aquaparken gezien zou moeten hebben. Hopelijk gaan die mensen in het vervolg wel twee keer nadenken voordat ze een kaartje kopen.

3,0*

En bij deze gedaan....ik denk dat je over deze docu heel lang zou kunnen napraten...ik doe dat niet...en ik zal bij deze ook nooit maar een voet zetten in dit soort thema parken..

In en in triest vind ik het, en heb er een traan om moeten laten.Deze docu is eigenlijk verplichte kost voor iedereen die maar een klein beetje gevoel in zijn donder heb zitten.

Ben nooit in een park geweest waar ik orka's kon bezichtigen al hoewel ik dit wel graag wou. na het zien van deze docu en de docu The Cove zal ik hier ook zeker nooit binnen stappen.

Schandalig om te zien hoe deze parken toch blijven draaien, iedereen zou eerst deze documentaire moeten zien voordat ze naar binnen stappen..

De 5 sterren zijn niet omdat de documentaire nou 5 sterren waard is maar om de docu aan de man te brengen.

Mijn maag keert zich om van deze walgelijke praktijken. Ik bedenk me dat die parken kunnen bestaan bij de gratie van de bezoeker. Ik heb nooit zo'n park bezocht en dat ga ik ook niet doen. Deze docu zou verplichte kost moeten zijn op scholen. Een goudvis in een viskom is not done tegenwoordig, maar een orca in een badkuip is nog steeds vermaak.

Ijzersterke documentaire! Misselijkmakend, droevig, confronterend zijn allemaal gevoelens die bovenkwamen na het zien van deze docu. Mijn respect voor de 'blackfish' of terwijl Orca's is dan ook immens de lucht in geschoten! Dat zo een vorstelijke dieren die uiterst slim, sociaal en hoog geëvolueerd zijn op zo een gruwelijke manier worden behandeld is mensonterend en gewoonweg een misdaad. De wereld is een ongelofelijk mooie plaats met schitterende fauna en flora, alleen spijtig van al die mensen.

Knap gemaakte documentaire over iets wat we natuurlijk allemaal al lang wisten en uiteraard met het nodige "Amerikaanse" sentiment en sensatie. Deze documentaire kun je natuurlijk ook maken over circussen en dierentuinen. Ben recent nog in Seaworld geweest en moet zeggen dat daar ook overdreven sentimenten als marketingtool worden gebruikt door de indruk te wekken dat ze zo begaan zijn met het milieu en de natuur, bullshit natuurlijk, het gaat alleen maar om dollars.

Deze documentaire zet je in ieder geval wel weer aan het denken waar de mensheid eigenlijk mee bezig is, zelfdestructie.

Omdat onze dochter heel graag dolfijnen wilde zien, zijn we naar het Dolfinarium in Harderwijk geweest. Wat ik daar zag vond ik al niet best en ik heb altijd een natuurlijke aversie gehad tegen dit soort shows, waarom weet ik eigenlijk niet. Maar als kind vond ik het al niks. Nu na het zien van deze docu, begrijp ik mijn aversie alleen maar meer. Ik heb niets tegen dierentuinen maar dit is walgelijk. Ook de verhaaltjes die ze je op de mouw spelden, bah....

Ik weet dat bv een witte haai ook niet in gevangenschap gehouden kunnen worden, ze gaan dood. Misschien is een orca sterker en blijft ie leven, maar wat voor leven in een badkuip. We zouden eigenlijk net als het stierenvechten en hondengevechten dit moeten boycotten.

Blijft lastig te beoordelen, dit soort documentaires. Zonder medewerking van SeaWorld en met een enkel tegengeluid een ietwat eenzijdig relaas over orka's in gevangenschap, waar een open deur meermaals wordt ingetrapt. Van grote oceaan naar klein bassin naar grote problemen. Iedereen kan het bedenken.

Cowperthwaite komt uiteindelijk ook niet veel verder dan die aanname, al heeft ze met de leeftijden, de vin en bepaald gedrag een aantal argumenten waar je een nare smaak van in de mond kunt krijgen. Als het daar niet mee lukt, dan is er nog de manier waarop ze gevangen zijn genomen en worden gescheiden.

Ander opvallend segment is een van de trainers die een aantal keren kopje onder wordt getrokken door een orka. De kalmte van de man, maar ook die van het dier. Bijna berekenend, zeker beangstigend. Toch blijft het allemaal een beetje steken in giswerk en onwetendheid. Dat fokprogramma bijvoorbeeld.

Wel een redelijk vlotte docu, waar vrij rap geschakeld wordt tussen diverse interviews, archiefbeelden en dergelijke, al krijgt het het wel een repeterend karakter wanneer Loro Parque nog eens aan bod komt. Ik had ook wel zonder het emo-sausje gekund dat in het slot wordt gebruikt. Interessant met gebreken.

Inmiddels toch al zeker een stuk of tien vijftien keer in diverse Seaworld parken geweest en me er altijd prima vermaakt. Het vreemde met mij is dat, als ik op vakantie ben ik minder kritisch ben en het voor mij goed is dat deze docu is gemaakt. Ik heb mij altijd afgevraagd hoe het voor die beesten is om vooral de avond shows te doen. Wat me de laatste jaren opviel is dat er geen trainers meer het water in gaan. Deze docu heeft op een aantal vragen van mij antwoord gegeven. Dat Seaworld niet aan deze docu mee werkt dat begrijpt een klein kind nog wel maar door de interviews met de ex trainers krijg je wel een beeld hoe ze er in staan. Het gaat hier om een miljarden business. Vorig jaar zijn ze de beurs opgegaan en hebben op de eerste dag $700 miljoen opgehaald. De waarde wordt geschat op $2,5 miljard. Tja dan staan de belangen van de diertjes niet op de eerste plaats. De docu is een typisch Amerikaans geschoten docu, hij probeert op je gevoel in te spelen maar zeker door de interviews met de ex trainers en filmpjes van diverse ongelukken een goed beeld. Mij zien ze voorlopig niet meer in het park of er moeten zaken drastisch veranderen.

Als ik dit soort reportages zie of berichten lees denk ik eigenlijk alleen maar 1 ding: de mens is het meest onberekenbare, wreedste, gevaarlijkste dier dat er rondloopt.

Als dierenliefhebber kan ik erg geëmotioneerd raken van dit soort documentaires, zo ook bij deze. De film heeft een duidelijke boodschap en een waar ik het erg mee eens ben: Dit soort majestueuze dieren horen niet in een klein bassin trucjes te doen voor klappende mensen. Er wordt misschien op sommige momenten iets te direct op de emotie ingespeeld, maar dat is wat mij betreft makkelijk te vergeven en een kleine smet op een indrukwekkend portret van deze business, al mag het dan niet compleet evenwichtig zijn. Wat ik begreep wilde SeaWorld niet meewerken of reageren, op een enkele trainer na. Niet echt een verrassing. Hoe dan ook, er wordt erg overtuigend duidelijk gemaakt dat de dood van trainer Dawn Brancheau geen geïsoleerd incident was. Wat het dan wel was en in welke mate, dient de kijker zelf in te vullen. Ik maak me helaas geen illusies.

Mooie muziek van Jeff Beal en een goede balans tussen talking heads en archiefmateriaal. 8/10

Vrij sobere documentaire over het gebeuren in SeaWorld, een welhaast misdadige organisatie zoals blijkt. Het ligt in het verlengde van The Cove (2009) alleen is Blackfish wat minder heftig. De opbouw van de docu is goed en er zit voldoende vaart in.

Bij vlagen een indrukwekkende documentaire deze 'Blackfish'. Prachtige beesten, die Orka's. Meest indrukwekkende moment is toch wanneer een Orka keer op keer z'n trainer naar de bodem trekt. Die scene vergeet ik niet snel meer. Verschrikkelijk. Ik begrijp dat 'The Cove' nog veel heftiger moet zijn, dus dat wordt de volgende. Qua regie valt er genoeg op deze prent aan te merken. Het is vooral het verhaaltje, de Orka's en wat losstaande scenes die dit een boeiende documentaire maken. Dikke voldoende.

Docus met "een doel".

Ik las vandaag geloof ik nog dat Seaworld 80% van z'n omzet is kwijtgeraakt, dus of ik dit nu goed vind of niet, de docu is in ieder geval geslaagd in z'n opzet. En toegegeven, ondanks heel wat bedenkingen kan je maar moeilijk goedpraten hoe er in het algemeen met deze dieren omgegaan wordt. Van de te kleine hokken tot de originele vangst, dat er fouten zijn gebeurd mag wel duidelijk zijn.

Dat Seaworld niet aan de docu wilde meewerken is wel erg jammer. Hoe, wat, waar of waarom wordt echter niet verder geduid. Je krijgt niet meer dan een tekstje op het einde, toch ook iets waar je je als kritische kijker vragen bij mag stellen vind ik.

Dat er verder weer een paar van die wollige figuren inzitten helpt ook niet bepaald. Een naam met een kopje "expert" onder overtuigt mij niet meteen van iemand's inzicht en kennis. Al helemaal niet als die persoon met één van z'n eerste quotes het kritisch denken van de wetenschap naast zich neerlegt. "Oh, tuurlijk spreken ze een taal, maar ach, haha, die gekke wetenschappers met hun kritische houding, die doen ook maar lastig om lastig te doen". Hou zo'n mensen gewoon uit een docu. Als er dan later door diezelfde even terloops gemeld wordt dat er nooit een dodelijke aanvaring in het wild is geweest met de dieren, dan laat ik dat gewoon passeren, want zo'n man's geloofwaardigheid is gewoon weg.

Hoewel de boodschap van meet af aan al duidelijk is, wordt het er niet echt compleet ingeramd. Toch wordt er duidelijk op de emoties gespeeld en loopt het allemaal iets te vlot, is het ook allemaal iets te duidelijk achteraf. Een euvel waar teveel soortgelijke docus aan lijden. Ook het laatste half uur is té repetitief. 1, 2, 3 trainers dood, maar veel extra informatie krijg je niet meer.

Ik mis overtuigingskracht in deze Blackfish, maar ik verwacht duidelijk teveel van docus als deze, want de massa wordt er wel mee bereikt. Dus als middel is het blijkbaar perfect, maar of je daar dan zo blij mee moet zijn? Het doel heiligt de middelen is ook alleen maar mooi als je rotsvast in het doel gelooft.

1.5*

Mijn standpunt is al jaren duidelijk, maar nu het weer in het nieuws is vanwege het stoppen van de shows in ( helaas alleen in) San Diego. ik hoop dat Florida en overige er ook mee (moeten) gaan stoppen.

wat zijn dit een geweldige mooie dieren.

Ooit gezien toen het dolfinarium Harderwijk in de jaren 80 ook een orka had, en sindsdien toch altijd bewonderd, vooral toen ik ze ook in het wild heb gezien.

Sindsdien ook nooit meer naar een dolfinarium geweest, en een aantal petities ondertekend.

De docu bevat enorm zielige beelden ( hoe ze gevangen werden) en ook de frustraties in het bassin die deze dieren hebben die normaal enorme afstanden per dag afleggen.

Verhaal heeft 2 kanten, want je wil deze dieren toch ook graag wel zien.

Maar voor vermaak voor de mens zijn deze beesten er ieder geval helemaal niet.

Must see, denk dat veel mensen niet weten over het wel en wee er allemaal omheen.

Wat moet ik hier nu van zeggen? Toch allemaal al bekend? Domme naïeve Amerikanen. Die beesten horen vrij te zijn. Ik vond de docu niet supersterk.

Dit soort activistische docu's zijn volledig afhankelijk van het onderwerp, stijl en vakmanschap komen op de tweede plaats. Maar het onderwerp (discutabele praktijken van Seaworld en soortgelijke bedrijven) is sympathiek. Het onrecht dat mensen dieren aandoen is natuurlijk niets nieuws, maar het is extra pijnlijk als het om zulke bijzondere en intelligente dieren gaat.

Dat de makers aan de goede kant staan maakt het echter nog geen goede documentaire. Het ontbreken van weerwoord is volgens de makers aan Seaworld te wijten, maar opvallend genoeg geeft Seaworld wel weerwoord op deze site: https://seaworldcares.com/the-facts/truth-about-blackfish/#1

Waarschijnlijk deden ze dat pas nadat duidelijk werd hoe groot de impact was van de documentaire op de bezoekersaantallen, en niet dat ik nou alles geloof wat zij hier claimen (en ook al zouden sommige punten in de documentaire niet kloppen, nog steeds geloof ik dat orca's niet in gevangenschap thuishoren) maar Blackfish geeft wel degelijk een eenzijdig beeld. En een ander geluid was welkom geweest.

Het wat sentimentele gedoe met de ex-werknemers vond ik niet heel sterk. Een documentaire over dierenleed zou ook zonder die emotie moeten kunnen staan. Nu wordt er in documentaires altijd gemanipuleerd, maar het had wel iets minder gemogen. Bovendien wassen de trainers wel heel erg hun handen in onschuld: "We wisten het niet, we waren jong, naief", ik geloof best dat ze wroeging hebben maar ze mogen ook wel iets meer verantwoordelijkheid op zich nemen. Naiviteit of jeugd zijn niet per sé een excuus om deel uit te maken van een organisatie die dieren slecht behandelt.

Maar nou lijkt het alsof ik heel negatief ben- ik vond het vanwege het onderwerp toch wel heel boeiend, en het toont maar weer eens aan dat dit soort eye-openers wel degelijk nodig zijn om wantoestanden te stoppen. In die opzet zijn de makers dus geslaagd, en dat is waarschijnlijk ook het voornaamste doel geweest.

Wie dit heeft gezien zal nooit meer een dolfinarium of iets dergelijks bezoeken en het wel uit het hoofd laten om te zwemmen met “getrainde” orka’s. Hoewel de documentaire zich uiteindelijk richt op de ernstige nalatigheid van SeaWorld die resulteerde in de dood van trainer Dawn Brancheau, spreekt Cowperthwaite met een indrukwekkende hoeveelheid wetenschappers en insiders die duidelijk maken welke extreem dubieuze methodes er in het algemeen worden gebruikt om deze intelligente dieren te vangen met slechts twee doelen: mensen vermaken en geld verdienen. Vol schokkende authentieke beelden die je adem zullen doen stokken, maar dit moet je zien, hoe teergevoelig je ook bent.

Ik ben van de generatie die is opgegroeid met Free Willy. Een matige film, maar wel eentje die een groot kassucces was destijds. Toch was die film toen ook al een pleidooi om dierenparken met orka's aan banden te leggen. Het enige wat ze daar in stand hielden was van een orka een knuffeldier te maken, net zoals dat vandaag ook het geval is met een panda of een ijsbeer, waarbij sommigen verbaasd zijn dat het eigenlijk (in het wild) gevaarlijke predatoren zijn.

Onthutsende, maar geen verbazingwekkende documentaire. Dit was tien jaar terug niet nieuw. Wel bracht het een soort zelfbewustzijn naar boven in de samenleving en bij vele bezoekers. Ik blijf ervan overtuigd dat de mensen die in direct contact stonden met de dieren echt wel het beste voor hadden met de orka's. Die trainers leefden misschien in een fantasiebubbel waardoor enig kritisch denkvermogen wat verloren ging, ze waren wel oprecht begaan met de dieren. Alleen horen zij niet in zo' beperkt bassin in gevangenschap te leven. Het gestoorde gedrag dat ze soms uitten was daar een kenmerkend gevolg van. Het zijn ook sociale dieren, net als wij, maar dat wil niet zeggen dat ik met iedereen kan en wil samenhokken.

Een aantal scènes zijn vreselijk, zoals die orkajachten of de manipulatieve informatie van de CEO's. De docu heeft een emotionele activistische impact, dat is zeker, kwalitatief is het eerder matig, maar dat is bijzaak hier.

Had er meer van verwacht. Ik vond alles maar wat oppervlakkig, en miste diepgang. Het blijft natuurlijk een verschrikkelijk feit dat wel

Zorgwekkende documentaire met een aantal schrijnende beelden en onthullingen. Ongelooflijk dat deze zaak zo lang ongemoeid door heeft kunnen gaan, maar gelukkig geeft regisseuse Gabriela Cowperthwaite veel ruimte aan de dieptepunten van deze industrie (die overigens natuurlijk voor deze documentaire ook allang bekend waren, maar wellicht niet op de huidige schaal). Blackfish laat bij vlagen te veel aan interpretatie over en mikt erg nadrukkelijk op nostalgie en emotie vanuit de kijker, maar slaagt niettemin overtuigend in de basisopzet. De korte speelduur werkt bovendien treffend, zodat het beeldmateriaal weinig ruimte krijgt om een strak verhaal nodeloos uit te rekken.