Creepshow 2 (1987)

Ik vond dit vervolg eigenlijk even goed als zijn voorganger, hoewel ze wel erg anders waren van vorm. De verhalen zijn iets langer en uitgebreider, maar daardoor niet minder vermakelijk.

Het eerste verhaal met de Indiaan heeft inderdaad wel een nogal snel einde, maar was verder wel leuk om te zien. Het tweede verhaal met het watermonster was voor mij zonder twijfel de beste. Heerlijke sfeer, spannend en goeie make-up effecten. Het derde verhaal met de lifter was ook erg goed. Soms een paar goeie schrikmomenten en ook hier zijn de make-up effecten weer erg leuk gedaan. De (teken)film (met Tom Savini als de Creep) tussendoor was ook wel geestig om te zien.

3,5 sterren.

Ol' Chief Wooden Head: Origineel verhaal met een goede structuur en sterke ontwikkelingen. Het tempo zit precies goed, hetgeen een beetje verhult dat er weinig echte horror in dit verhaal schuilt. Maar ondanks dit manco dus toch een leuke opener.

The Raft: Zo mogelijk nog origineler dan het eerste verhaal. Redelijk straight forward en voor de rest weinig franjes. The Raft bevat zoals het eerste verhaal opnieuw het juiste tempo en maakt van de korte speeltijd gebruik om alles uit de kast te halen. De hoedanigheid van het monster is goed gevonden en de make-up is top notch. Zo moet horror zijn!

The Hitchhiker: Saaie en eentonige afsluiter. Wordt nergens griezelig en ook psychologisch stelt het verhaaltje niet veel voor. Een teleurstelling toch, gezien het potentieel van het uitgangspunt. Pluspunt was de goede make-up.

Conclusie: Creepshow 2 herbergt net als het eerste deel een hoop talent. Stephen King, George Romero en Tom Savini onder een dak. Wat ze afleveren is zeker niet slecht, maar gezien hun status toch net iets te wisselvallig om van een echte topper te spreken. Mooi meegenomen is het rode draad verhaaltje rond vleesetende planten in comic style. Al met al dus toch een aanrader en een must have voor de fans.

Bovengemiddelde horror maar de kans van slagen was misschien hoger geweest wanneer men één langere film had gemaakt. De niveauverschillen van de verschillende vertellinkjes zijn namelijk te groot. Doet echter niet veel onder voor deel een.

Zeer pover tweede deel.

De lol was er hier wel een beetje af en wat er overbleef aan goede verhaaltjes werd stevig verneukt.

Het eerste stukje is echt te saai en te slecht. Erg lange aanloop, die indiaan is echt slecht gemaakt en de moorden zijn gewoon enorm saai. Jammerlijke bagger.

Tweede verhaaltje kende ik al uit één van King's boeken, de filmversie doet het origineel in ieder geval geen eer aan. Irritante jeugd, compleet fout tempo en een nogal duffe weergave van wat dan angstaanjagend zou moeten zijn.

Derde verhaaltje was nog het tofst, voor een keer een beetje iets wat leek op gore of horror. Maar ook dit deel is wat goedkoop en flauw uiteindelijk.

Tekenfilmpjes tussendoor zijn volgens mij ook wat van minder niveau dan deel 1, dus uiteindelijk schiet er niet veel over. Eén erg goed verhaal dat verneukt werd en één verhaaltje met een paar grappige sequenties (die lifter op het dak door het bos oa).

Geef mij maar deel1. 1*

Edit: en dan die soundtrack, zowat het foutste wat ik al gehoord heb denk ik.

Ik heb de eerste en de derde nog nooit gezien. Ik heb hier eerder wel wat van gehoord en deze film had ik toen maar in een Amerikaanse mall gezien en gekocht. Eerst vond ik het raar want opeens werd het een soort van animatie maar daarna werd het wel weer leuk. Het beste van de drie verhaaltjes vond ik toch The Raft.

Tof 80's spul! Laatst, na jaren, nog eens teruggekeken en was blij verrast omdat de film in m'n herinnering toch een stuk minder was dan het eerste deel. (die ik ook graag nog eens wil bekijken als ik de kans krijg). In ieder geval heb ik er weinig op aan te merken en er van de eerste t/m de laatste seconde van genoten. De drie verhaaltjes zijn simpel maar doeltreffend en met de nodige humor uitgevoerd. Netjes aaneengeregen met animaties in die typische Creepshow comic-stijl.

Deel 1 moet ik nog zien maar Creepshow 2 blijkt toch een kleine teleurstelling te zijn, mede omdat dit onder die liefhebbers toch een vrij populaire reeks is.

Verhaal 1: 'Ol' Chief Wooden Head'

'Ol' Chief Wooden Head' is een teleurstellend verhaaltje. Het is allemaal heel stoffig, saai en vooral verschrikkelijk geacteerd. Als de houten indiaan dan uiteindelijk tot leven komt wordt het wel iets leuker, mede door de aardige kills maar over het algemeen is dit verhaaltje wel een heel mager begin van een film.

2,0*

Verhaal 2: The Raft

The Raft is wat vlotter van tempo. Binnen enkele minuten vormt er al dodelijk gevaar van een slijmerig monster (?) in een meertje. De gore effecten zijn leuk gedaan maar de reacties van de jongeren op het vlot als er weer eens iemand wordt verslonden door het monster zijn zo zwakzinnig en amateuristisch gemonteerd dat het wel wat van de ervaring inboet. Gelukkig is de 80's muziek in dit segment wel erg lekker en is het einde simpelweg geweldig.

3,5 *

Verhaal 3: The Hitchhiker

Creepshow 2 saved the best for last want The Hitchhiker is absoluut mijn favoriete verhaal. Ook dit verhaal heeft een aardig tempo en zodra de Hitchhiker is aangereden is het non-stop terror met een aantal zeer goed werkende schrikeffecten en ook wat lekkere gore. Erg leuk verhaaltje.

3,5*

Creepshow 2 is leuk tijdverdrijf maar is op zich niets bijzonders. Het eerste verhaaltje is simpelweg te saai terwijl de overige twee wel erg leuk zijn. Echter verwacht ik dat als grote namen in het horror genre als Stephen King, George A. Romero, Tom Savini en Rick Wakeman hun krachten bundelen, de uitkomst toch wel van een wat hoger niveau is. Wél zijn de animatiefilmpjes tussen door érg leuk.

Net als in Creepshow begint de film met een kazig comic-intro. De tekenfilms waarin de Creep de drie filmpjes aan elkaar verteld zijn een leuke afwisseling, al is de kwaliteit niet al te best.

Het is fijn dat het slechtste filmpje als eerste aan de beurt is, anders kon je meteen op de eject-button drukken. Al is slecht overdreven, het is gewoon helemaal niet bijzonder. Een paar criminelen beroven good old George Kennedy van zijn Indiaanse schatten en daar is het standbeeld wat buiten de wacht houdt niet blij mee. Hij komt tot leven en gaat achter de bende aan. Alle kills gebeuren buiten beeld, heel veel gore is er niet en sowieso is een Indiaanse mythe niet imposant. Matig.

The Raft doet al het voorgaande negatieve meteen vergeten, dat was echt een knaller waar ik flink van heb genoten! De weed-smokende cast wist me meteen te boeien met de erg mooie Laverne. Zomerse zon, harde rockmuziek en een afgelegen meer zorgen voor een heerlijk, broeierige sfeer. Het monster die het heeft voorzien op het gezelschap is mysterieus en simpel, maar behoorlijk angstaanjagend. De special effects van zowel het Blob-monster als de wonden zijn erg knap en overtuigend. Schitterend einde ook.

Om af te sluiten krijgen we te maken met een aangereden lifter die zijn moordenaar blijft achtervolgen. The Hitch-hiker vind ik de grappigste uit de verzameling, doordat de lifter nogal (on)voorspelbaar opduikt en Mrs. Lansing steeds op haarzelf inpraat. Best gorey ook soms. Jammer dat de soundtrack iets te luidruchtig is. Vooral het tweede filmpje maakt deze sequel al de moeite waard, maar ook de laatste mag er zijn. Beter dan de eerste Creepshow in elk geval.

Ondanks dat deze horror behoorlijk gedateerd is, was het nog wel vermakelijk om eens gezien te hebben. Net als een aantal andere horrorfilms uit de jaren 80, bestaat deze horrorfilm ook niet uit één verhaal (er is wel een bepaalde leidraad in de vorm van een flauwe tekenfilm) maar juist uit een 3-tal verhalen (circa 25 minuten per verhaal) die allemaal verschillend van niveau zijn en ook niet altijd even boeiend en leuk zijn.

Zo is het eerste verhaal met de titel "Ol' Chief Wooden Head" behoorlijk saai, flauw en kinderachtig en weet het ook nergens te boeien. Kort gezegd draait dit verhaal om de goedaardige en sympathieke George Kennedy en zijn vrouw die een winkel hebben in een vervallen dorpje en overvallen worden door een drietal jonge irritante criminelen. George Kennedy en zijn vrouw overleven deze overval niet en de houten indiaan die voor de winkel staat en die tot leven komt, gaat dan wraak (wat iets van 5 minuten duurt) nemen op deze criminelen. Belachelijker kan eigenlijk niet.

Het tweede verhaal met de titel "The Raft" is gelukkig stukken beter en weet tenminste ook te boeien. In dit verhaal draait het om een 4-tal jongeren (twee jongens en twee meiden), die met de auto bij een klein meertje terecht komen, voorzien van een houten vlot, en daar gaan zwemmen. Eenmaal aangekomen op het houten vlot worden ze geconfronteerd met een dodelijk groot glibberig ding in het water, die op hun jaagt. Uiteraard overleven een aantal van deze jongeren deze confrontatie niet (best fraai in beeld gebracht met ook aardige effecten) en de laatste overlevende persoon in kwestie die ook pervers (zo ontkleedt en betast hij op het vloot één van de meiden, gespeeld door Jeremy Green die in die scene ook topless is te bewonderen, die inslaap is gevallen en zodoende valt zij ook ten prooi aan het glibberig ding) is lijkt de dans te ontspringen als hij snel naar de oever zwemt en die ook bereikt, maar met een tsunami-achtig manoeuvre valt hij alsnog ten prooi aan het glibberig ding. Dat einde was best sterk en de perverse persoon in kwestie verdiende het ook

Het derde en tevens laatste verhaal met de titel "The Hitchhiker" begon gelijk goed met wat bloot van Lois Chiles In dit verhaal draait het ook om Lois Chiles die in het donker vertrekt met haar auto bij een mannelijke hoer. Daarbij veroorzaakt ze een ongeluk waarbij één persoon (de lifter) betrokken is en zonder zich om de persoon te bekommeren rijdt ze weg (een gevalletje van "hit and run"). Uiteraard komt het haar duur te staan en de lifter neemt natuurlijk wraak. Eerlijk gezegd vond ik dit verhaal bepaald niet boeiend (wel best grof en soms ook wat humoristisch) en was het eigenlijk ook best flauw en belachelijk.

Leuk om eens gezien te hebben zullen we maar zeggen en dan vooral vanwege het tweede goede verhaaltje "The Raft". De andere twee verhaaltjes stellen eerlijk gezegd weinig voor en daarom kan ik deze film zeker ook geen voldoende geven.

Niet zo goed als de eerste Creepshow, maar nog steeds wel vermakelijk.
De comic animaties nemen deze keer een wat centralere rol in, daar deze een op zichzelf staand verhaal vertellen.
Het eerste verhaal is vooral door de toevoeging van George Kennedy's personage eerder aandoenlijk en zielig dan dat het horror is.
Op dit laatste vlak slaagt wat mij betreft het tweede verhaal het beste. De waterversie van the Blob zorgt ervoor dat de personages op vermakelijke wijze uitgedund worden.
Het laatste segment valt meer onder de noemer psychologische thriller, maar weet ook nog best te vermaken.
Creepshow 2 is niet van dezelfde kwaliteit als het eerste deel, maar weet hier en daar nog prima te vermaken.

Redelijke vervolg met opnieuw een aantal losse horror-verhalen van Stephen King. Op zich zijn de verhalen van dezelfde kwaliteit als in de eerste film, maar doordat deze film een stuk korter is en doordat het tweede segment (het vlot) er wel bovenuit springt, is dit tweede deel net wat beter. Ook omdat deze in de categorie jeugdsentiment valt nog net 3.0 sterren.

Een toch nog prima opvolger van de eerste Creepshow-film. Enige manco aan de film is dat deze maar drie verhalen bevat en hierdoor niet goed de sfeer uit het vorige deel kan evenaren.

1. Old Chief Wood’nhead

Het oudere echtpaar Ray en Martha Spruce hebben een winkel. Ze worden overvallen door wat plaatselijk schorem. Dit loopt natuurlijk uit de hand en de wraak komt van een houten Indiaan. Het minst sterke verhaal van de drie vooral door zijn voorspelbaarheid en matige acteerwerk.

2. The Raft

De vrienden Randy en Deke gaan met hun vriendinnen Laverne en Rachel een dagje uit naar een meer. Ze komen op het midden van het meer op een vlot vast te zitten doordat een geheimzinnig watermonster heet op hen heeft voorzien. Dit is tevens het beste verhaal zowel in spanning als ook in de bloederige speciale effecten zo ook het onverwachte maar sarcastisch einde.

3. The Hitchhiker

Annie Lansing rijdt op een verlaten weg een lifter aan. Ervan overtuigd dat ze hem doodgereden heeft, slaat ze in paniek op de vlucht. De lifter blijkt echter toch niet zo dood te zijn. Redelijk geslaagde combinatie van spanning, horror en zwarte humor. En dan met name de steeds gruwelijker eruitziende lifter die telkens ‘thanks for the ride’ verkondigd.

De drie verhalen worden onderling verbonden door een animatiefilmpje over de schooljongen Billy die wordt gepest en die met zijn kwelgeesten afrekent en een getekende ‘Creep’ die dit en de andere verhalen met wat commentaar introduceert. Bijster veel voegt deze animatie niet toe. Dit tweede deel is over het geheel wat zwakker dan zijn voorganger niettemin heeft het genoeg vermaak en geslaagde momenten te bieden.

Tweede verhaal met de "olievlek" op het water is veruit het beste. De ecologische knipoog en het prima einde werken het mooi af. Chief Woodhead is een leuk aperitief maar is toch vooral te braaf voor een horrorverhaal. Laatste verhaal gaat over een vluchtmisdrijf, waarna het slachtoffer als zombie de vrouw komt kwellen ... had ook wel enkele leuke momenten. De Creepshow films moeten het vooral hebben van een combinatie van humor en brave horror, maar de toevoeging van animatie geeft de indruk dat je een creepy comic aan het lezen bent.

Wat een bagger.

3 verhalen die als een strip aan elkaar zouden moeten hangen. Helaas werkt het allemaal echt bar slecht. Het begint al met de wijze waarop de kijker aangesproken wordt: letterlijk als een kind. Het zet de toon van een aflevering kippevel. Na een echt spuuglelijk geanimeerde raamvertelling start verhaal 1. Een dodelijk saaie vertelling over 2 bejaarden. Ze worden overvallen door 3 overvallers die niet zouden misstaan in een Ernest of Police Academy film. Hoe dat afloopt maakt eigenlijk al niet eens meer uit. Ode aan der golem lees ik? Meer een pisstraal naar der Golem. Verhaal 2 is met niks-speciaals ver uit het leukst. Een paar jongeren durven hun vlot niet meer af omdat er smurrienin het water drijft. 1 jongen betast nog even een meisje in haar slaap, en uiteindelijk biedt dit verhaal wat leuke gore en een einde waar je op hoopt. Meer lelijke animatie waarop je wederom als kind aangesproken wordt. Verhaal 3 volgt: nu met een werkelijk verontrustend gebrek aan inzicht van iedereen die iets met het plot te maken heeft. De hoofdpersoon praat de hele tijd in zichzelf omdat geen idee, he moet wat om dit verhaaltje nog wat te rekken. Net als de compleet nodeloze intro die ook nergens thematisch terugkeert.Na een aanrijding met een lifter rijdt mevrouw door. Veel mensen stoppen, vullen een scene hiermee waarna ze allemaal nooit meer terugkomen in het verhaal. En de liftrr spookt de bestuurder na door tot in den treure dezelfde oneliner te maken die de 1e keer al mis ging. Thanks for the ride. Welke ride? Waarom? Nog meer lelijke animatie. Einde. Wat een aanfluiting.

Een kleine verbetering.

Ondanks dat deel 1 in de uitvoering misschien wat specialer is zitten de betere verhaaltjes toch echt in deze film. Het eerste deel mag dan wel mijn favoriete verhaaltje hebben, dit deel kent 3 verhaaltjes die allemaal nooit echt saai worden, en zelfs een uitschieter kent die in de vormt komt van 'The Raft'.

Opvallend aan deze film is dat het nu enkele stukjes tussen de verhaaltjes kent, en ook minder verhaaltjes. Hierdoor komt de speelduur terecht op een normale hoeveelheid minuten, namelijk 90. Langer hoeven dit soort onzinfilms niet te zijn van mij. Terugkomend op de stukjes tussen de verhaaltjes: die worden ingevuld met animatie. Erg kinderlijke animatie ook, en dat vond ik toch wel lollig.

Het eerste verhaaltje is het langste verhaaltje en binnen dit deel duidelijk het minste verhaaltje. Het gaat allemaal iets te lang door zonder ergens echt heel boeiend te worden. De vaart zit er uiteindelijk best in, maar de moorden worden off-screen gehouden en zowel het acteerwerk als de personages zijn niet bepaald geweldig. Het ligt er allemaal iets te dik bovenop.

Het tweede verhaaltje, zoals ik al in mijn introductie benoemde, vond ik geweldig. Erg simplistisch in de opzet, maar het gebruik van gore is opvallend hard en de sfeer mag er zeker wezen. Het feit dat Creepshow dit keer niet volledig over the top gaat qua fantasyelementen maakt dit stukje wat onheilspellender en rauwer, en dat komt het zeker ten goede.

Het derde en meteen laatste verhaaltje is ook aardig, maar bouwt iets te traag op. Waar het uiteindelijk naartoe gaat is wel lollig, en de bruutheid mag er zeker wezen, maar toch vond ik dit na een heerlijk tweede stukje maar een matige finale. Dat neemt niet weg dat Creepshow 2 in zijn geheel een stukje rauwer en harder is ten opzichte van het eerste deel, die ik een stuk vermoeiender vond. Dat maakt mij meer een fan van dit deel, maar ook deze is niet geweldig.

Als kind denk ik ooit gezien. Vooral de eerste twee verhaaltjes kwamen me bekend voor. Het derde niet. Ik vind de verhaalstructuur best OK met die stripvorm. Prima inleiding en overgang naar de andere verhaaltjes. Wel uiteraard te bekijken vanuit de tijdsgeest van de jaren 80. Vandaag de dag komt het vrij simpel of loom over en eng is het helemaal niet, maar ik vond het ideaal om in de sfeer te komen. Een ideale productie ook om kennis te maken met horror. Ik ga niet verkondigen dat dit op kindermaat is, maar ik herinner me als kind dat dit soort horror me vaak naar meer deed smaken en nu nog eigenlijk.

De drie verhalen waren eveneens allerminst eng. The raft was sowieso het beste. Ook misschien het meest mysterieuze of enge deel. Beetje erotiek, maar vooral wat gore wanneer het slijkmonster de vier jongeren opjaagt. Ook het derde deel is niet slecht, maar ik vond het eerder grappig dan eng. Maar wel fijn gedaan. Het verhaal met de indiaan komt erg traag op gang en komt als horror nauwelijks van de grond. Waarom greep die overigens niet eerder in?

Eindelijk kon ik de oude bluray van 88Films inruilen voor deze schitterende 4K uitgave van Arrow met Dolby Vision, waarbij de picture quality een behoorlijke upgrade heeft gekregen.

George Romero en Stephen King sloegen opnieuw de handen ineen, maar ditmaal werd de regie door Michael Gornick gedaan, die in de eerste deel het camerawerk verzorgde. In deze anthologie zouden er ook vijf korte verhalen worden verteld, maar door gebrek aan budget werd dit teruggebracht naar drie. Deze worden onderling verbonden door comic stijl fragmenten verteld door “The Creep”, een onherkenbare Tom Savini, die elk nieuw verhaal introduceert. De overgang van comic naar film is erg fraai gedaan. Tevens komen deze drie macabere verhalen uit de laatste uitgave van de favoriete strip “Creepshow” van een jonge knul genaamd Billy.

Eerste is beduidend de minste, wel leuk om George Kennedy te zien. Tweede verhaal blijft veruit de beste. Ik ben gek op creature features. Laatste is mooie afsluiter met een dosis zwarte humor over de lifter die maar niet dood wilt. Thanks for the ride, lady! Met de make-up effects van Tom Savini. Soort van voorloper op “I Know What You Did Last Summer”. Klein rolletje van Stephen King als vrachtwagenchauffeur.