Can't Stand Losing You (2012)

Stiekeme Sting.

Deze documentaire over de geweldige band The Police is een must voor alle fans. Er wordt namelijk een behoorlijk intieme blik geworpen op de hitmachine. Dat gebeurt van binnenuit door niemand minder dan Andy Summers. En dus komt hij, ondanks een gezonde dosis zelfkritiek, er het best vanaf en vooral het meest in beeld. Aan enige ijdeltuiterij geen gebrek.

Toch overheerst zijn aanwezigheid niet, ook al is hij de narrator en zijn veel van de beelden en foto's afkomstig uit zijn privé-archief. Dat komt misschien wel omdat hij niet echt een stempel op dit filmdocument drukt. Behalve aan het begin als hij de voorgeschiedenis van zichzelf in sneltreinvaart maar absoluut interessant voorbij laat komen. Ook tijdens de titelrol wendt hij zijn producermacht aan.

Ondanks dat de drie doorgesnoven, übermuzikale jongens van weleer al vanaf de eerste plaat weten dat Sting stiekem de baas is en tevens het brein achter de muziek, is de rancune amper merkbaar. Al wordt de zogenaamde geschiedenis van Roxanne wel dusdanig romantisch gebracht dat je ook daar een vraagteken bij zou kunnen zetten. Gelikt is het verhaal wel een beetje. En dat ondanks de seksuitbarstingen en hoeveelheden wiet en coke.

Daardoor blijven de echt interessante zaken, zoals een letterlijke én figuurlijke trip met John Belushi, en onderlinge spanningen, een beetje aan de oppervlakte. Met modder wordt schijnbaar niet gesmeten en details zijn er mondjesmaat. Toch heeft de oplettende kijker aan een half oog genoeg. Al zijn beide oren wel handig. Zoveel mooie muziek dient men namelijk royaal te beluisteren. Er had best een liedje extra in gemogen wat dat betreft. Een clipje hier en daar was ook leuk geweest. Vooral vanwege het aanwezige DTS-HD 5.1.

Enfin... Je kunt niet alles hebben in het leven. Feit is dat 'Can't Stand Losing You' een waardige biografie brengt, waarbij je als kijker hoogstens kunt denken dat het slechts een derde van het werkelijke verhaal betreft. Niet dat de film onwaarheden zou bevatten, maar Copeland zou vast een ander verhaal vertellen, om van de invalshoek van Sting nog maar te zwijgen. Of juist niet dus.

Zeer goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Goeie documentaire over de wereldberoemde band The Police. De geschiedenis van dit drietal wordt hier verteld door bassist Andy Summers. Van de oprichting tot de break-up en de uiteindelijke comeback. Veel archiefmateriaal waarbij de dynamiek tussen de bandleden goed overkomt. Ook de tol van het touren en succes wordt uitstekend onder woorden gebracht door Andy Summers.

Aardige docu, opgebouwd rond de memoires van gitarist Andy Summers, die hier ook de voice-over doet en de boel produceert. Hierdoor komen bandgenoten Sting en Stewart Copeland er soms een beetje bekaaid af, maar gelukkig zijn de interviewfragmenten en archiefbeelden fascinerend genoeg. Vooral de ontstaansgeschiedenis van de band is erg interessant. Summers gooit er ook de nodige zelfrelativerende humor tegenaan, waardoor dit een leuk document van een wat mij betreft nog steeds unieke band is geworden.

Aardige documentaire over de band "The Police" welke grote bekendheid genoot in de eind jaren 70 en begin jaren 80. Persoonlijk vond ik hun bekendste hits ook altijd een genot om te horen (nu nog steeds).

Het is opzicht wel een interessante documentaire die vooral uit het oogpunt van gitarist Andy Summers is verfilmd. Zowel muzikaal als visueel zit de documentaire aardig in elkaar. Dat komt mede door de vele foto's welke Andy Summers heeft gemaakt. Opzicht wel een leuk weetje uit deze documentaire dat hij zo begaan is met fotografie. Sowieso zitten er in deze documentaire wel een aantal leuke weetjes over de band.

De carrière van "The Police" kun je eigenlijk wel vergelijken met de carrière van de Nederlandse band "Doe Maar". Net als zij stopten ook "The Police" op hun hoogtepunt van hun carrière (weliswaar om andere redenen). Dit overigens tot grote teleurstelling van de fans.

Beter dan verwacht. Het verhaal van The Police vanuit het standpunt van Andy Summers. Dat pakt eigenlijk wel mooi uit, ipv de frontman naar voor te brengen. Beetje als Salieri bij Amadeus. Al valt Stewart Copeland wel tussen de mazen van het net hierdoor.

De documentaire laat veel zien, maar niet alles. Het bevestigt wel tussen de lijnen het beeld van drie egotrippers die wel een groep vormden maar eerder collega's dan vrienden waren. Zeker naar het einde toe als de roem groot werd en de ene meer in de spotlight kwam te staan dan de andere. Maar kom, ze hebben het langer volgehouden dan het trio Cream dat ook uit drie sterke muzikanten bestond die elkaar wilden overtroeven.

Er zit wel wat dynamiek in de film en we krijgen veel te zien. De link met het heden en het verleden doet nostalgisch terugblikken naar de tijd dat de groep groot was. Qua muziek komen we helaas niet veel aan onze trekken. Vraag is of dat relevant is. Het is op de eerste plaats een documentaire natuurlijk, maar vooral liefhebbers van muziek en The Police zullen deze film opzoeken. Dan is wat extra aandacht voor de muziek altijd leuk meegenomen natuurlijk.

Zoals gezegd beter dan verwacht omdat het mij eerder een standaard docu leek te zijn. We kregen in elk geval meer te horen dan in de interviews die ze gaven toen ze nog actief waren (voor hun split). Maar het blijft een docu voor de liefhebber en geen creatieve docu voor een breder publiek.