I Lossens Time (2013)

Alhoewel zeer tragisch, toch een prachtige film. De sfeer was uiterst beklemmend in de psychiatrische instelling waarin een jonge man opgesloten werd wegens een misdaad op twee oudere mensen.

Het verhaal steekt uitstekend in mekaar en wordt ondersteund door mooie close-ups en natuurbeelden. Eigen aan Noorse cineasten.

Het verhaal begint met een hopeloos, in de sneeuw wandelende, jonge man richting: zonder doel en wekt al dadelijk de nieuwsgierigheid op.

Twee bekende Noorse artiesten vielen mij op. De hoofdrolspeelster als priester, Sofie Gråbøl en de bewaker Søren Malling. Maar ook de jonge psychopaat speelde zijn rol uitstekend. Wat je niet helemaal kan zeggen van de vrouwelijke wetenschapper die experimenteerde met huisdieren bij de patienten.

Opvallend waren de haarfijne close-ups en de scene van terugblik met de opa.

Een uiterst psychologisch, tot in detail, uitgewerkt verhaal.

Het plot zal wel voor iedereen een verrassing zijn. Een echte aanrader.

4,0*

Ik blijf een winterse setting altijd wel een pluspunt vinden en hier is dat niet anders. Het draagt bij aan het koude sfeertje en de ijzige onvoorspelbaarheid, waarmee de jongeman hier te werk gaat. Die jongeman acteert overigens uitstekend en heeft veel dreiging. Vooral de scene, waarbij hijde kat vermoord was indrukwekkend om te zien. Langzaam maar zeker probeert men zijn gedachten gang te ontleden. Ik vond de rol van Sofie Gråbøl er maar wat bijgesleept. Ze past totaal niet in het plaatje als dominee en haar rol kwam ook niet echt uit de verf hier.

Verder blijft het lang afstandelijk en kon ik maar weinig met de rare kronkels van de psychopaat. Daarom was het wel verhelderend, dat men op een gegeven moment met een grote flashback kwam, waarin men de jongen tijdelijk ziet opgroeien bij zijn opa. Een geweldige flashback overigens, prachtig gefilmd en geacteerd, waarin de beelden spreken. Ik had het overigens handiger gevonden, als men dit eerder in de film geplaatst had. Dat had de afstandelijkheid waarschijnlijk wel weggenomen en sommige zaken, hoe raar ook, wel enigszins begrijpelijk gemaakt.

Het einde zag ik wel aankomen en was te verwachten in dit depressieve verhaal, maar deed me niet zo heel veel. Al met al heb ik het idee dat een betere regisseur er hier een stuk meer had uit kunnen halen. Een sterke setting, goede acteurs en een op papier interessant verhaal vormen in ieder geval een prima potentieel, die bij lange na niet volledig wordt benut, al heeft de film zeker zijn momenten.

3,0*

Weer eens een regisseur die heeft gemeend van zijn meesterwerk een niet echt op te lossen puzzeltje te moeten maken, wat alleen werkt als dan de juiste poëtische snaar geraakt wordt, wat hier wat mij betreft door het bloederig karakter grotendeels niet wordt gedaan. Mislukte film dus. Net zoals in "Mifunes sidste sang" speelt er ook hier een geestelijk verwarde een rol, kennelijk een stokpaardje. Deze keer echter wél wat puntjes voor de esthetiek.

Tragische, slopende en kille film. Acteerwerk is prima.

Matige film waarin een psychiatrische patiënt, bij wijze van experiment, een huisdier krijgt toebedeeld. Een vrij standaard opbouw voor een psychologische thriller/drama als deze. Het verhaal kent dan ook een aantal voorspelbare elementen. Niet altijd even boeiend, en ook het verdere prima acteerwerk en een aantal sfeervolle beelden weten dit niet te ondervangen.