De Poel (2014)

de poel

nederhorror zogezegd,een genre die zich niet erg weet te ontwikkelen .

de laaste 10 jaar zijn er wat pogingen gedaan.

neem een: Dood Eind (2006)

of een: Sl8n8 (2006)

en die pakken meestal middelmatig uit.

desondanks zijn ze best van redelijke kwaliteit.

en het is jammer,gezien de omtwikkeling van de nederlandse cinema,dat er niet meer pogingen worden gedaan.

maar deze film is zeker de moeite waard.

goed acteer werk.soms wat suggestief,zoals het hoort,in films als deze.

maar ook de korte tijdsduur werkt in zijn voordeel.

een wat kleine maar o zo belangrijke rol van katja herbers(een actrice die flink naam gaat maken,ik vind haar geweldig)

En het sfeertje rond het meer word goed weer gegeven.

Een 4* ster omdat het een dappere een grotendeels geslaagde poging is nederhorror weer op de kaart te zetten.

Geen idee wat ik heb zitten kijken, het was in ieder geval geen horror en al helemaal niet vermakelijk.

Slap verhaal met een meer dat magische krachten moet hebben. Nouja opzich is dat dan leuk verzonnen (niet origineel) maar dan de personages die eigenlijk behalve papa allemaal niet willen kamperen maar toch maar gaan. Zeer vervelend om naar te kijken.

Wat een slechte film. Slaapverwekkend, slecht geacteerd, slecht verhaal.

Kortom, kan worden overgeslagen.

Subsidie van het filmfonds niet al te best besteed.

Wat een geweldige film was dit. Ik had wat lage verwachtingen gekregen door de ratings, maar ik ben zeer positief verrast.

Heerlijk duister sfeertje, zwarte humor, mysterieuze stemming en de nodige wtf-momenten die mij zeker konden bekoren, al "wtf" herhalend op het puntje van m'n stoel. Schrikmomenten houd ik niet zo van, dus het gebrek daaraan stoorde me totaal niet. Met het suggestieve niet-happy-end was het plaatje compleet en keek ik zeer voldaan de aftiteling het scherm op komen.

Ik kijk films voor mijn plezier en niet om of ze technisch goed in elkaar zitten, en deze film deed alles precies goed om mij te vermaken.

5*

Weer een van de betere Nederhorrors... en eens een horrorplan die wel is uitgekomen ten opzichten van de vele titels die al 10 jaar in de aankondiginglijst staan.

Alleen moet ik zeggen dat de film wel erg voorspelbaar is en je ook wel zo'n beetje weet hoe het verloopt, wie wat in zijn smiezen heeft en hoe het afloopt.... maar toch wordt dat enigszins goedgemaakt door sterke wendingen en verrassend goed acteerwerk. Voornamelijk Gijs Scholten van Asschat verdient hier een medaille maar ook zeker wel Carine Crutzen. Ook is de spanning vaak goed te voelen en word de waanzin onder de kampeerders ook goed uitgebeeld zonder dat het de soapy overacting kant op gaat.... en een paar zwarte humormomentjes natuurlijk.

En dat einde... ja die zag ik toch wel weer aankomen.

Erg jammer dat de film een beetje te veel dingen uit andere horrorfilms heeft opgepoetst want voor de rest is de boel dik in orde. Nu nog iets origineler...

3,5*

Deze een tijdje geleden op dvd gekocht voor 1 euro en nu toch maar eens bekeken. Een Nederlandstalige horrorfilm komt niet zo vaak voor, maar deze was zeker niet slecht. Ik vond het een prima filmpje. Niet echt bekende koppen, maar het acteerwerk viel goed mee.

Het verhaal was niet slecht, maar ook niet waw en verder zag de film er zeker niet slecht uit.

Ik ben niet echt van m'n sokken geblazen, maar vervelen deed hij ook niet.

Nederhorror weer.

Opzicht is het allemaal niet heel bedroevend, maar goed kan je het absoluut niet noemen. Het is duidelijk dat Mitchell de Nederlandse horror wat nieuw leven in wil blazen, maar faalt hier eigenlijk gewoon in. Daarvoor ziet het er te amateuristisch uit.

Het is allemaal gelukkig wel wat gedurfder dan de gemiddelde Nederhorror, maar bijvoorbeeld qua acteerwerk is het helemaal niks, ongeloofwaardige besluiten en karakters gingen me op een gegeven moment behoorlijk de keel uithangen. Daarnaast voelt het gewoon zo simpel aan, alsof de regisseur haast geen zin had in de film.

Locatie is niet sfeervol genoeg, het verhaal is een beetje stompzinnig maar genoeg om iets mee te kunnen doen. Scholten Van Aschat weet nog een beetje zijn charme te behouden, maar het is nergens spannend of vernieuwend. Jammer.

Vond hem nog wel te pruimen. Zag er visueel gezien nog best goed uit voor een Nederlandse film. Erg origineel is het allemaal niet, maar Mitchell weet er op zich nog wel een eigen draai aan te geven. Zitten een paar gave scènes in, en Scholten's personage is op zich ook wel vermakelijk. Alleen aan het acteerwerk in Nederland zal ik nooit kunnen wennen. Voelt altijd zó enorm gemaakt. van Warmerdam is dan de enige regisseur die dat in zijn voordeel kan gebruiken.

Mitchell niet, dus ik hou het op 2,5*

Dat laatste shot (de snelweg vanaf het ecoduct bij afslag Hoenderloo) is volgens mij een paard honderd meter noordelijker geschoten dan de scène uit The Human Centipede, ik ken die weg vrij goed in ieder geval en ook die andere film speelde daar op een parallelweg naar ik me herinner. Dat vond ik nog wel het leukste.

Heel slecht verder, het oogt amateuristisch bijna en is ook nooit spannend. Het is ook niet echt een horror, maar eerder een thriller in een horrorjasje. Het gaat vooral om de psyche van de personages, niet om angst bij de kijker te krijgen (dat vind ik kortweg het verschil tussen beide genres). Naarmate de film vordert en het wat grotesker wordt, wordt de film zelf wel iets leuker. En vooral Gijs Scholten van Aschat is sterk waarbij je op zijn gezicht kan aflezen dat hij steeds verder de gekte in glijdt. Geen idee verder waar dit allemaal op sloeg, ik vraag me af of de makers zelf wel enig idee hadden. 1,5*.

Neder horror!

Als je even wegdenkt waarom de personages maar niet kunnen ontsnappen aan dat verderfelijke meer dan houdt je best een entertainende film over. Geen hoogstandjes, maar wel wat sappig ongemak tussen de kampeerders, mooie sfeerplaatjes, naderend onheil en enkele hilarische scenes. Vooral de moeder blinkt uit in haar snedige commentaar om haar vervolgens alles te laten welgevallen.

Nergens echt spannend, maar geen idee waarom dit zooooooo slecht wordt bevonden! 3*

Ik had 'm graag beter gevonden. Gijs Scholten van Aschat is een beetje de Nederlandse Kevin Spacey in hoe hij de onderhuidse, seksueel gefrustreerde spanningen speelt van een burgerlul. Van die klassieke theateracteurs die excelleren in een specifiek soort getormenteerdheid wat het goed doet in genrefilms. Het zal niet zonder reden zijn dat van Aschat voor zichzelf een rol schreef in 'De Poel' (2014), waarin hij een dominante vader speelt die met avontuurlijk wildkamperen buiten de gebaande paden wil treden. Zijn huwelijk staat op springen en er rijzen akelige vermoedens bij hem dat zijn beste vriend misschien wel iets té amicaal is met zijn vrouw. Ondertussen ziet zijn ene zoon dat zijn andere zoon meer aandacht krijgt van hun oude jeugdvriendin en sluimert er tussen hen een broedertwist. Daar langs die drassige poel lispelt een duistere macht om remmingen los te laten en het onderbewuste vrij spel te geven, en desnoods met geweld dingen afdwingen waar men recht op meent te hebben.

Bij vlagen deed 'De Poel' (2014) me denken aan een film van Alex van Warmerdam. De sfeerrijke en theatrale locaties alsof de plek waar het zich afspeelt zelf een personage is. De gitzwarte humor rond verstoorde familieverhoudingen en man- en vrouwrelaties. Een absurdistische Freudiaanse koortsdroom van latente verlangens en een realiteit die frustrerende grenzen opwerpt. Maar van Warmerdam's films zijn abstract en eigen in hoe ze elementen uit genrefilms vermengen met die uit hogere cultuur. Deel van het plezier is hoe dicht het onderbuikse en het verhevene bij elkaar staan, terwijl de regisseur een spottend spelletje speelt met zijn publiek door het overbekende op losse schroeven te zetten. Zijn het vermakelijke genrefilms of hebben ze een maatschappijkritische boodschap? Maakt het eigenlijk uit?

Chris W. Mitchell is echter (nog) geen Alex van Warmerdam. Zijn debuutfilm blijft te plat met sleetse genreclichés en toont weinig zelfbewustheid of durf. Voor een onderhuidse psychologische thriller zijn de verhoudingen tussen de personages te lukraak en te vergezocht. Maar voor een lekkere pulpfilm hangt er een te zware en pretentieuze noodlotssfeer om meegenomen te worden in de komische absurditeit. Het helpt ook niet dat de mysterieuze aanwezigheid een keurige verklaring krijgt, waardoor er niks te gissen valt over symboliek of motieven van de personages. Het blijft te voorspelbaar pootjebaden in een bosmeertje waarvan de bodem niet zulke diepe gronden kent als de gewichtige toon van 'De Poel' (2014) suggereert.

Redelijke NL-film, prima sfeer neergezet en ondanks je al kan weten wat er gaat gebeuren vind ik de opbouw toch goed! Tofste was dan ook om te zien hoe de karakters veranderen...

Enige wat ik miste was wat meer diepgang in de karakters, wat achtergrond informatie, ik irriteerde me op een gegeven moment heel erg aan Carine Crutzen's karakter tegenover Gijs Scholten van Aschat maar ook tegenover de kinderen (weinig liefde). Het moment dat ze veranderde vond ik daardoor weer top geacteerd!

Een Nederlandse horrorfilm is en blijft een zeldzaamheid. Een Nederlandse film in het griezelgenre die mij ook genoeg voldoening geeft is zelfs nog zeldzamer. Ook deze wil uiteindelijk niet echt eng worden. En heeft precies last waar elke andere poging ook vaak last van had. Men wil meer zijn...dus zet men het zwaar in op karakterontwikkeling. De eerste helft van de film doet me aan een Griekse tragedie denken. Maar angsten voor ons kijker zijn er bijna niet want men is meer geïnteresseerd in de dynamiek van de relaties onderling en hoe die uit de hand lopen. En het bovennatuurlijke...ja dat werd vergeten. Welgeteld is er eenmaal in een visioen te zien dat er een meisje in het water werd gegooid en af en toe zwemt ze onderwater. Pas in de laatste 10 minuten komt de film wat meer in een stroomversnelling en het einde was nog best verrassend. Het idee van een Nimf of Ondine (of was het toch een heks?) was origineel maar door dit wezen teveel achterwege te laten werd ook deze film weer meer een karakterstudie dan bevredigende horror.